Mowa kotów

Mamy teraz tylko jednego kota – kocicę, która nazywa się Szarak. Niekiedy nazywamy ją też Uszatą, ponieważ kiedy pojawiła się u nas dziewięć lat temu, była małą kotką z ogromnymi uszami – w rodzaju takich uszu, jakie mają nietoperze. Szarak jest istnieniem milczącym – trochę reaguje na to, co do niej mówimy, ale nie odpowiada i nie próbuje się z nami porozumieć. Całkiem inaczej wyglądało to w wypadku kota, który mieszkał z nami przez szesnaście lat, a nazywał się Filek lub Żółtek, a niekiedy Pantalone, ponieważ miał na nogach białe gatki w żółte paski. Filek w latach swojej młodości też był kotem milczącym, natomiast na starość, mając lat dwanaście czy trzynaście, postanowił przemówić – i z kota milczka zrobił się kot gaduła. Wypowiadał się wówczas na różne sposoby – mruczał, jęczał i chrypiał, a najczęściej ryczał jak lew. Gdzieś koło czwartej rano budził mnie ryk lwa – to Filek, zeskoczywszy z parapetu, stał obok mojego tapczanu i ryczał. Znaczenie tego ryku było dla mnie niezrozumiałe, podobnie jak znaczenie jęczenia i chrypienia. Także cel, w jakim Filek przemawiał, pozostawał przede mną ukryty. Tak to wyglądało z mojego punktu widzenia, ale domyślałem się (nie mając pewności), że Filek rycząc, wypowiadał się na jakiś temat – na temat otaczającego go świata albo i na mój temat. Jego porykiwania miały więc zapewne jakiś sens, którego ja nie potrafiłem odczytać. Pozwala to sformułować przypuszczenie, że podobnie musi też być z innymi fenomenami życia. Milczenie jeży i wiewiórek oraz cisów i dzikiego wina pozbawione jest dla mnie (ale niekoniecznie dla tych kawałków życia) jakiegokolwiek znaczenia. Także różne dźwięki, które nieznane mi kawałki życia niekiedy z siebie wydobywają, są dla mnie nieczytelne. To właśnie dlatego moje kilkunastoletnie próby skontaktowania się z istnieniami, które żyją w naszym ogrodzie, zakończyły się niepowodzeniem. Gładziłem korę sosenek, przemawiałem do jeży, nawet do szerszeni i do czarnych os, całowałem liście dzikiego wina – odpowiadało mi niezrozumiałe, pozbawione sensu milczenie. Wyciągam z tego wniosek, że wszelkie fenomeny życia nie tyle nie chcą (bo może chciałyby), ile nie muszą porozumiewać się ze sobą – dzieje się tak zapewne z jakiegoś wyższego rozkazu. Jest tak, jakby życie mówiło wszystkim swoim fenomenom – nie musicie ze sobą rozmawiać, nie musicie się nawzajem rozumieć, a dlaczego, tego wam nie wytłumaczę. Jeśli spróbujecie się ze sobą skontaktować, to ja wam ten kontakt udaremnię – i też nie będę wam tłumaczyć, dlaczego, bo nie musicie tego wiedzieć.

Nasze serwisy:

Wyszukiwanie

AKTUALNE PETYCJE

Dołącz do Komitetu Obrony Trybunału Konstytucyjnego. Podpisz apel!

HUMOR

Może mieć problemy

Bunt gości

Za długo czekali

NAJNOWSZE

Niemiecko-ukraińskie rozmowy o tranzycie - za plecami Polski

Pożar hali w Krakowie

Czy zbrojenia mogą uratować europejski przemysł samochodowy?

Słońce wraca na dobre? Nawet 23 stopnie

Wybory w Krakowie. Policja odnotowała zakłócenie ciszy wyborczej

Prawie sto lat oczekiwań. Biało-czerwoni przełamią niemoc w Szwecji?

Polski budżet traci ponad 100 mln zł rocznie. W czym tkwi problem?

Rosja zaatakowała w nocy. Są zabici i dziesiątki rannych