Pożegnanie ks. Grzegorza Jaskota SDB

Ks. Grzegorz przez kilka dni walczył o życie. Podłączono go do respiratora. Odszedł do Pana w dniu liturgicznego wspomnienia św. Dominika Savio, patrona jego wspólnoty salezjańskiej. Święty Dominik należał do grona chłopców, którzy na zaproszenie ks. Bosko w 1854 r. wraz z innymi wychowankami posługiwali chorym w czasie epidemii cholery w Turynie.
Szczerze się przyznam, że wielu z nas nie mogło uwierzyć w śmierć Grzegorza. Zawsze był uśmiechnięty, niezwykle uczynny dla innych i pracowity. Żył nieustannie w biegu. Tak było przed laty, kiedy pracował w Polsce na ważnych stanowiskach. Był wiceprowincjałem inspektorii warszawskiej, odpowiedzialnym za duszpasterstwo młodzieżowe w tej prowincji. Współzakładał popularne niegdyś pismo dla młodzieży „Ziarno”. Pracował też w Telewizji Familijnej. To był niezwykle dobry człowiek.
Od 2002 r. pracował w Rzymie, najpierw w salezjańskim Domu Generalnym, później na Papieskim Uniwersytecie Salezjańskim. Oprócz pracy w charakterze ekonoma od lat pracował nad biografią wybitnego salezjanina ks. Andrzeja Świdy. Współpracowaliśmy na tym polu. Ostatnie materiały z archiwum dotyczące ks. Świdy wysłałem Grzegorzowi 28 marca. Wtedy nic nie wskazywało na mającą się rozegrać tragedię.
W kapłańskie święto, czyli w Wielki Czwartek, rozesłał do znajomych, przyjaciół i współbraci swoją refleksję na temat przeżywania Triduum w dobie pandemii. Pisał: „Wielki Czwartek jest inny od wcześniejszych, ale w jakiejś części włącza mnie w to, co przeżywał Jezus. Ból, niepewność jutra, ale i nadzieja: jest ktoś, komu służę w tym moim codziennym kapłaństwie. I chcę być mu wiernym, bo poza tym wszystkim, co innych przeraża, ja widzę jutro, i tak samo chcę się obudzić, by kontynuować swoją służbę. Dzięki Ci, Jezu, za takie kapłaństwo. Ty też przyszedłeś, żeby służyć tym, którzy się źle mają. Ty zrobiłeś to doskonale. Pomóż mi!”.
Odszedł tak, jak żył, przez wszystkie lata, które dał mu Pan Bóg – pomagając innym.
Wieczny odpoczynek racz mu dać, Panie, a światłość wiekuista niechaj mu świeci!