Obrzęd topienia Marzanny
Marzanna była w wierzeniach słowiańskich symbolem zimy oraz obumierającej przyrody. W wielu regionach przygotowywano kukłę ze słomy, którą ubierano w stare ubrania lub ozdabiano wstążkami.
Następnie wynoszono ją poza zabudowania w uroczystym pochodzie.
W obrzędzie często uczestniczyli mieszkańcy wsi, którzy śpiewali pieśni i symbolicznie żegnali zimę.
Kukła trafiała do rzeki
Zakończeniem obrzędu było zniszczenie kukły.
W zależności od regionu była ona palona lub topiona w rzece. Czynność ta miała symbolicznie oznaczać odejście zimy i początek nowego okresu w przyrodzie.
W tradycji ludowej wierzono, że taki obrzęd może przyspieszyć nadejście wiosny.
Zwyczaj, który przetrwał do dziś
Choć dawny obrzęd miał charakter związany z wierzeniami ludowymi, jego elementy przetrwały do współczesności.
Obecnie topienie Marzanny organizowane jest często w szkołach oraz podczas lokalnych wydarzeń związanych z pierwszym dniem kalendarzowej wiosny.
Ma ono przede wszystkim charakter symboliczny i nawiązuje do dawnej tradycji ludowej.
Kim była Marzanna
Marzanna w wierzeniach słowiańskich była postacią symbolizującą zimę, śmierć oraz obumieranie przyrody. Obrzęd niszczenia kukły miał oznaczać odejście zimy i rozpoczęcie nowego cyklu w przyrodzie.
