Około 2.00 w nocy po długich negocjacjach prowadzonych w Dworku Reicherów w Ożarowie Mazowieckim upoważnieni przez komendanta głównego Armii Krajowej gen. dyw. Tadeusza Komorowskiego „Bora” płk. dypl. Kazimierz Iranek Osmecki „Jarecki” i ppłk. dypl. Zygmunt Dobrowolski „Zyndram” podpisali Układ o zaprzestaniu działań wojennych w Warszawie. Przedstawicielem strony niemieckiej był Erich von dem Bach.
Generał „Bór” Komorowski podpisuje rozkaz o zakończeniu walki. Od 5.00 rano następuje zawieszenie broni.
Ludność cywilna opuściła Warszawę. Tego dnia wyszło około 16 000 mieszkańców. Do niewoli dostał się 15. pułk piechoty AK, a w nim 375 oficerów, 1227 żołnierzy i 221 łączniczek bądź sanitariuszek.
Żołnierze Armii Krajowej zostali uznani przez Niemców za jeńców wojennych, przyznanie zostały im prawa kombatanckie, ludność cywilna miała być natomiast chroniona i traktowana zgodnie z konwencjami wojennymi. Były to niektóre z warunków kapitulacji powstańców.
Warunki w sprawie ludności cywilnej zostały przez Niemców złamane, gdyż ludność cywilną osadzono w obozie w Pruszkowie, skąd masowo wywożono ją do obozów koncentracyjnych i na roboty przymusowe.
