O śmierci prof. Chrzanowskiego poinformował wiceszef kancelarii Sejmu Jan Węgrzyn.
Prof. Chrzanowski był profesorem nauk prawniczych, w przeszłości żołnierzem Armii Krajowej, później działaczem opozycji antykomunistycznej.
Był marszałkiem i posłem na Sejm I kadencji, w 1991 r. został ministrem sprawiedliwości w rządzie Jana Krzysztofa Bieleckiego i prokuratorem generalnym.
Prof. Chrzanowski był współzałożycielem Zjednoczenia Chrześcijańsko-Narodowego i pierwszym prezesem tej partii, a później przewodniczącym Rady Naczelnej.
W latach 1997-2001 był senatorem - przewodniczył m.in. komisji nadzwyczajnej ds. legislacji europejskiej.
Chrzanowski był wieloletnim profesorem Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego i wykładowcą prawa.
W maju 2005 r. został odznaczony przez prezydenta Aleksandra Kwaśniewskiego Orderem Orła Białego. W 2007 r. prezydent Lech Kaczyński powołał prof. Chrzanowskiego do kapituły tego orderu.
Został również odznaczony Krzyżem Wielkim Orderu Odrodzenia Polski (1993 r.). Był także Honorowym Obywatelem Warszawy.
- Był przez lata moim patronem politycznym. Człowiek zasłużony dla polskiej prawicy niepodległościowej. Gdyby nie jego wsparcie, na pewno nie zostałbym prezesem ZChN zaraz po nim - powiedział portalowi Niezalezna.pl eurodeputowany PiS Ryszard Czarnecki.
- Chociaż ostatnio mieliśmy polityczne różnice zdań, będę zawsze go wspominał jako wielkiego polskiego patriotę, człowieka, który kierował się w życiu publicznym zasadami nauki Kościoła, człowieka otwartego na dialog, na dyskusję i słuchającego innych ludzi, w tym także polityków mających inne poglądy niż on - kontynuował europoseł.
- Chciałem podziękować mu za to, czego mnie nauczył i nauczył całe pokolenie polskiej inteligencji, która odwoływała się do ideałów narodowych, niepodległościowych i tych wynikających z chrześcijańskiego dziedzictwa Polski. Za to, Wiesławie, będziemy ci zawsze wdzięczni - powiedział Ryszard Czarnecki
Ryszard Czarnecki przypomniał również o ostatniej publicznej wypowiedzi prof. Chrzanowskiego, w której protestował on przeciwko zmianom w programach nauczania w szkołach, solidaryzując się z głodującymi w obronie lekcji historii.
