Szokujące plany Żurka wobec zastępców Prokuratora Generalnego. Szef Kancelarii Prezydenta interweniuje!

"Działając w imieniu Prezydenta Rzeczypospolitej Pana Karola Nawrockiego w związku z podejmowanymi w stosunku do Pierwszego Zastępcy Prokuratora Generalnego Pana Dariusza Barskiego oraz zastępców Prokuratora Generalnego Panów: Tomasza Janeczka, Krzysztofa Sieraka i Roberta Hernanda czynnościami, w tym szeroko opisanymi w środkach masowego przekazu, informuję Pana Ministra, że zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2016 r. – Prawo o prokuraturze (Dz. U. z 2024 r., poz. 390, z późn. zm.; dalej również: „u.p.p.), Prokuraturę stanowią Prokurator Generalny, Prokurator Krajowy, pozostali zastępcy Prokuratora Generalnego oraz prokuratorzy powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury i prokuratorzy Instytutu Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu. W świetle art. 13 § 1 u.p.p. działalnością prokuratury kieruje Prokurator Generalny osobiście lub za pośrednictwem Prokuratora Krajowego oraz pozostałych zastępców Prokuratora Generalnego, wydając zarządzenia, wytyczne i polecenia. Szczególna rola Prezydenta RP wynika z treści art. 14 § 1 u.p.p., w zakresie wyrażenia opinii przy powołaniu Prokuratora Krajowego i pozostałych zastępców Prokuratora Generalnego oraz pisemnej zgody na odwołanie z tych funkcji.

Powyższe normy ustawowe wprost wskazują, że kierownictwo Prokuratury składa się z Prokuratora Generalnego, Prokuratora Krajowego i pozostałych zastępców Prokuratora Generalnego w liczbie nie większej niż siedmiu. Zastępcy Prokuratora Generalnego mają silną pozycję w ustroju prokuratury. Świadczy o tym przede wszystkim sposób ich powoływania oraz odwoływania, z podkreśleniem istotnej, gwarancyjnej roli Prezydenta RP w obsadzie wskazanych stanowisk funkcyjnych.

W świetle przywołanych powyżej unormowań zastępcy Prokuratora Generalnego powołani są po to, aby zastępować Prokuratora Generalnego w realizacji jego kompetencji, gdyż Prokurator Generalny może zlecić wykonywanie im tylko czynności służbowych, które mieszczą się w ramach wskazanych w art. 13 § 1 i 3 u.p.p. Czynności służbowe zastępców Prokuratora Generalnego związane z ich funkcją, a zlecone przez Prokuratora Generalnego, doznają zatem ograniczenia przez wskazaną normę kompetencyjną i - co należy podkreślić - muszą znajdować się w zakresie desygnatu ,,kierowania” prokuraturą.

Ustawa - Prawo o prokuraturze nie daje Prokuratorowi Generalnemu Zastępcy Prokuratora Generalnego kompetencji i uprawnień kadrowych w zakresie innych zadań niż mieszczące się w pojęciu „kierowania prokuraturą”. Nie zmienia tego fakt, że zgodnie 
z art. 3 § 1 u.p.p. Prokurator Generalny, Prokurator Krajowy i podlegli mu prokuratorzy, w celu ścigania przestępstw i stania na straży praworządności, mają określone obowiązki wprost wskazane w pkt 1 tego przepisu, tj. prowadzenie postępowania przygotowawczego w sprawach karnych i sprawowanie funkcji oskarżyciela publicznego przed sądami, gdyż przepis  art. 13 § 1 u.p.p. nie daje jednak wprost Prokuratorowi Generalnemu, ani jego zastępcom prawa do osobistego prowadzenia postępowań przygotowawczych.

Norma z art. 3 § 1 u.p.p., w strukturze ustawy, ma charakter ustrojowy, a nie kompetencyjny, gdyż uprawnienia Prokuratora Generalnego i pozostałych prokuratorów są rozłączne. Z tego powodu, stosownie do tego przepisu, Prokurator Generalny nie może wykonywać czynności zastrzeżonych dla prokuratorów powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury. Powyższą ocenę prawną potwierdza treść § 8 rozporządzenia 
– Regulamin wewnętrznego urzędowania powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury, który precyzuje na czym ma polegać, w przypadku zastępcy Prokuratora Generalnego ,,kierowanie” prokuraturą, a mianowicie na wskazanym w zarządzeniu Prokuratora Generalnego wykonywaniu zadań i nadzorze (w określonym zakresie) nad komórkami organizacyjnymi Prokuratury Krajowej. Ten zakres, w nawiązaniu do art. 13 § 1 i 3 u.p.p., nadal musi być postrzegany jako czynności odnoszące się do kierowania prokuraturą oraz wykonywania kompetencji ustawowo przysługujących Prokuratorowi Generalnemu. Natomiast powierzenie czynności z art. 3 § 1 u.p.p. nie może wykraczać poza ramy ograniczone zakresem art. 13 § 1 i 3 u.p.p.

Prokurator Generalny wydając stosowne zarządzenie kompetencyjne o podziale czynności między nim, Prokuratorem Krajowym a pozostałymi zastępcami Prokuratora Generalnego, nie może w nim ująć wykonywania wszystkich czynności z wyżej wskazanego art. 3 § 1 ustawy, np. prowadzenia postępowań karnych, lecz ująć w nim tylko czynności wchodzące w zakres pojęcia kierowania (art. 13 § 1 u.p.p.), a więc sprawowania nad nimi nadzoru. Przyjęcie innego rozumienia ww. przepisu wypacza treść kompetencyjną funkcji, na którą został powołany zastępca Prokuratora Generalnego i de facto prowadzi do pozbawienia tej funkcji przez pozbawienie atrybutów imperium władzy publicznej przynależnych zastępcy Prokuratora Generalnego.

W związku z powyższym, pozbawienie niektórych zastępców Prokuratora Generalnego, tj. prokuratorów Tomasza Janeczka, Krzysztofa Sieraka i Roberta Hernanda, realnej i zgodnej z ustawą możliwości wykonywania funkcji Zastępców Prokuratora Generalnego, bez formalnego ich z niej odwołania, należy ocenić za bezprawne. Takie postępowanie stanowi jednocześnie naruszenie uprawnień ustawowych Prezydenta RP w zakresie wyrażenia pisemnej zgody na odwołanie zastępcy Prokuratora Generalnego z pełnionej funkcji, o której mowa w art. 14 § 1 u.p.p. Przypomnieć wyraźnie należy, że takiej pisemnej zgody Prezydent RP nie wyraził.

Skierowanie wyżej wskazanych zastępców Prokuratora Generalnego do wykonywania czynności służbowych, niezgodnie z istotą ich funkcji, w Wydziałach Zamiejscowych Departamentu do Spraw Przestępczości Zorganizowanej i Korupcji, decyzją Prokuratora Generalnego z dnia 20 grudnia 2024 r., podtrzymaną także przez Pana, zostało oparte na błędnych podstawach prawnych i nie dających kompetencji Prokuratorowi Generalnemu do skierowania zastępcy Prokuratora Generalnego, do wykonywania określonych w niej czynności służbowych.

Za bezpodstawne należy uznać, że wyżej wskazani zastępcy Prokuratora Generalnego, a także prokuratorzy Prokuratury Krajowej, nie mają swobodnego dostępu do siedziby Prokuratury Krajowej, gdzie winno, zgodnie z piastowaną funkcją, znajdować się ich miejsce pracy i powinny im być powierzone obowiązki w zakresie kierowania prokuraturą.

Odnotować przy tym trzeba, że podobne działania, są niestety podejmowane od ponad dwóch lat. O czym świadczy drastyczne odbieranie przynależnych uprawnień kierowniczych i określanie obowiązków niezgodnych z hierarchią w strukturze prokuratury.

Takie postępowanie wobec zastępców Prokuratora Generalnego, należy również rozpatrywać w kategorii mobbingu, z wykorzystaniem nadrzędnej roli pracodawcy, i to tylko, według mojej wiedzy, z tego powodu, że sprzeciwili się oni łamaniu prawa, z uwagi na nielegalne usunięcie z urzędu legalnego Prokuratora Krajowego, w osobie prokuratora Dariusza Barskiego.
Nie sposób nie wspomnieć, o wdrażanych wobec prokuratorów Michała Ostrowskiego, Roberta Hernanda, a także Tomasza Janeczka – zastępcy Prokuratora Generalnego do Spraw Wojskowych postępowań dyscyplinarnych, za to, że stanęli oni po stronie prawa i sprzeciwili się jego łamaniu lub też realizowali czynności należące do ich kompetencji albo publicznie krytykowali odebranie im ustawowych i należnych uprawnień, niezbędnych do realizacji zadań służbowych.

Wobec powyższego, w imieniu Prezydenta RP, oczekuję od Pana Ministra wyjaśnienia obecnej sytuacji w Prokuraturze, w zakresie podniesionych istotnych kwestii, które w moim przekonaniu jednoznacznie świadczą o łamaniu prawa. W szczególności proszę o przekazanie Prezydentowi RP szczegółowych informacji, jakie były merytoryczne przyczyny drastycznego ograniczenia uprawnień wyżej wymienionych zastępców Prokuratora Generalnego w zarządzeniu o podziale czynności pomiędzy nimi a Prokuratorem Generalnym, 
a w następnym etapie skierowania ich, wbrew przepisom ustawy – Prawo o prokuraturze do wykonywania zadań, nie przynależnych do ich funkcji, we wskazanych wydziałach zamiejscowych?

Wnoszę także o przedstawienie Prezydentowi RP informacji o planowanych działaniach w zakresie zmian w Prokuraturze, projektowanych z poziomu zmiany rozporządzenia  – Regulamin urzędowania powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury.  W szczególności proszę o poinformowanie, czy zamierza Pan zmienić m. in. strukturę funkcjonowania Prokuratury, także w sensie zmian kadrowych prokuratorów wykonujących  w nich zadania.

Powyższe wnioski o informacje mają swoje oparcie w treści art. 126 ust. 2 Konstytucji, z którego wprost wynika między innymi, że Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej czuwa nad przestrzeganiem Konstytucji, stoi na straży suwerenności i bezpieczeństwa państwa, i tym samym w kręgu jego szczególnego zainteresowania i uwagi pozostają sprawy związane  z zapewnieniem prawidłowego funkcjonowaniu organów państwa, których zadaniem jest zwalczanie przestępczości zorganizowanej, terrorystycznej i szpiegowskiej oraz gospodarczo–finansowej.

Uważam również, że konieczne jest usunięcie stanu bezprawności poprzez przywrócenie zastępców Prokuratora Generalnego: Michała Ostrowskiego, Krzysztofa Sieraka i Roberta Hernanda, do wykonywania czynności związanych ze sprawowaną funkcją w siedzibie Prokuratury Krajowej w Warszawie (ul. Postępu 3).

Niezależnie od powyższego informuję, że Prezydent RP konsekwentnie stoi na stanowisku, że pierwszym zastępcą Prokuratora Generalnego jest Pan prokurator Dariusz Barski. Bezprawne jest więc to, że aktualny Prokurator Generalny nie respektuje powszechnie obowiązującego wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 22 listopada 2024 r., sygn. akt SK 13/24, uznającego niekonstytucyjność takiego rozumienia normy z art. 47 § 1 i 2 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. – Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o prokuraturze, że obowiązywała ona tylko przez dwa miesiące, gdyż na jej podstawie prokurator Dariusz Barski powrócił 
w 2022 r. ze stanu spoczynku do wykonywania funkcji prokuratora. Ponadto, że pomija uchwałę Sądu Najwyższego z 27 września 2024 r. o sygn. I KZP 3/24, z której wprost wynika, że ww. przepis wprowadzający ustawę – Prawo o prokuraturze nie jest przepisem epizodycznym i nadal pozostaje w obrocie prawnym. Zatem nie budzi żadnych wątpliwości, że przepis ten mógł być zastosowany wobec prokuratora Dariusza Barskiego, w momencie powrotu do służby czynnej, a następnie objęcia funkcji Prokuratora Krajowego.

Brak jest również podstaw prawnych do tego, aby aktualny Prokurator Generalny nie przestrzegał normy z art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym, z której wprost wynika, że w razie wszczęcia sporu kompetencyjnego przed sądem konstytucyjnym, wszelkie postępowania toczące się przed organami będącymi w sporze ulegają zawieszeniu. Taki spór przed Trybunałem Konstytucyjnym został wszczęty w dniu 15 stycznia 2024 r., sygn. akt Kpt 1/24 
z wniosku Prezydenta RP, zaś efektem wszczęcia tego postępowania jest to, że prokurator Dariusz Barski nadal pełni funkcję Prokuratora Krajowego, co oznacza, że żadna inna osoba nie mogła objąć tej funkcji, z uwagi na to, że nie została ona zwolniona.

Informuję, również Pana Ministra, że w uchwale z dnia 3 grudnia 2025 r. połączonych Izb Pracy i Ubezpieczeń Społecznych oraz Skargi Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych,  w sprawie sygn. I NZP 7/25, na stronie 11 uzasadnienia, znajduje się wywód Sądu Najwyższego, odnoszący się do nieprawidłowego ustanowienia prokuratora przed tym sądem, z uwagi na istotną wadę powołania prokuratora Dariusza Korneluka na funkcję Prokuratora Krajowego.

Powyższe orzeczenia i uchwały Trybunału Konstytucyjnego i Sądu Najwyższego oraz wszczęcie postępowania w sprawie rozstrzygnięcia sporu kompetencyjnego przed Trybunałem Konstytucyjnym, z pewnością nie mogły ujść uwadze Pana Ministra, który przecież stoi na czele Ministerstwa Sprawiedliwości oraz kieruje Prokuraturą - organem ochrony prawnej.

Chciałbym także zaznaczyć, że w obecnej sytuacji związanej z zagrożeniem wewnętrznym i zewnętrznym naszego kraju, niezrozumiałym i niebezpiecznym jest celowe ograniczanie, a wręcz pozbawianie kompetencji w zakresie nadzoru nad Departamentem do Spraw Wojskowych Prokuratury Krajowej oraz sprawami podlegającymi orzecznictwu sądów wojskowych, a także ustawowego wpływu na obsadę stanowisk funkcyjnych w pionie wojskowym prokuratury - Pana Tomasza Janeczka – Zastępcy Prokuratora Generalnego do Spraw Wojskowych. Szczególnie wyrazistym tego przykładem jest odmowa wykonania jego polecenia cofnięcia z sądu wniosku o warunkowe umorzenie postępowania w sprawie żołnierza chroniącego naszą wschodnią granicę, któremu zarzucono popełnienie przestępstwa pomimo braku znamion czynu zabronionego. Taka reakcja podwładnego prokuratora Tomasza Janeczka, wprost wskazuje na faktyczne pozbawienie go prawa do sprawowania wyżej wymienionej funkcji, ze szkodą dla bezpieczeństwa Państwa, ale także obrazuje złe funkcjonowanie organu prokuratury, nie tylko w tej sprawie, ale w zakresie wykonywania jej ustawowych zadań. Zasada legalizmu oraz jednoznaczne przepisy ustawy – Prawo 
o prokuraturze nakazują przywrócenie prokuratorowi Tomaszowi Janeczkowi należnych mu uprawnień oraz zapewnienie mu realnej możliwości sprawowania funkcji.

Na końcu chciałbym mocno podkreślić, że Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej stanowczo sprzeciwia się jakimkolwiek odwołaniu zastępców Prokuratora Generalnego, bez jego pisemnej zgody. Taki bezprawny akt będzie deliktem konstytucyjnym oraz będzie wyczerpywał znamiona czynu zabronionego"