„Kto szybko daje, dwa razy daje” – to powiedzenie nie jest raczej ulubionym porzekadłem marszałka Tomasza Grodzkiego. Zapewne bliższe są mu słowa: „Gdzie się człowiek spieszy, tam się diabeł cieszy”.
Wraz z Old Shatterhandem rozumiałem szlachetność wodza Apaczów, z Kmicicem wsuwałem kiszkę w szwedzką armatę, ze szwoleżerami galopowałem pod cesarskim orłem…
Starzy postkomuniści z Nowej Lewicy ograli koncertowo oddelegowanych przez Donalda Tuska na odcinek walki z kaczystowskim reżimem młodych gniewnych z Platformy.
Prezydent Autonomii Palestyńskiej Mahmud Abbas przełożył szykowane na maj wybory do palestyńskiego parlamentu. Oficjalnym powodem ich odroczenia jest kwestia lokali wyborczych w Jerozolimie. Izrael nie zezwala na powstawanie palestyńskich komisji wyborczych na obszarze miasta, bo według władz byłoby to podważeniem obecnego statusu Jerozolimy. Jednak zdaniem komentatorów spory wokół lokali wyborczych w Świętym Mieście są tylko pretekstem do przełożenia pierwszych od 2005 r. palestyńskich wyborów.
Osobiście nie przejmuję się pomówieniami, znoszę je cierpliwie, jako swoisty dowód uznania, miarę własnego sukcesu.
To pytanie pojawia się po obejrzeniu hucznych obchodów 230. rocznicy Konstytucji 3 maja, po raz pierwszy świętowanej z udziałem głów kilku sąsiedzkich państw wchodzących niegdyś w skład I Rzeczypospolitej. Tych, którzy nie uważali w szkole na historii, może dziwić obecność prezydentów Łotwy i Estonii, więc przypomnijmy, że to były nasze ówczesne Inflanty, a związki z Polską są widoczne do dziś choćby w mieście słynnego estońskiego uniwersytetu w Tartu (podówczas Dorpat), który rozwinął się z uczelni założonej przez polskiego króla Stefana Batorego, nadającego też temu grodowi biało-czerwoną flagę miejską. „Vivat król, vivat naród, vivat wszystkie stany!” – wołano w uniesieniu 3 maja 1791 r. na ulicach Warszawy po uchwaleniu konstytucji. Czy dzisiejsze Ukraina, Litwa, Łotwa, Estonia i Mołdawia mogą i powinny także się poczuwać do pełnoprawnego dziedzictwa republikańskiego dorobku Rzeczypospolitej?
3 maja 1948 roku wyrok śmierci na rotmistrza Witolda Pileckiego, Tadeusza Płużańskiego (mojego Ojca) i Marię Szelągowską zatwierdził Najwyższy Sąd Wojskowy w składzie: Kazimierz Drohomirecki, Leo (Lew) Hochberg i Roman Kryże.
Nigdzie nie ma mowy o przymusowym szczepieniu, lecz jedynie o tym, że ci, którzy się nie zaszczepią, nie będą mogli w równym stopniu co zaszczepieni korzystać z pewnych usług.
Red. Adam Michnik znów użalał się nad swoim ciężkim losem prasie zagranicznej. W lutym tego roku na łamach włoskiej „La Repubblica” pisał o „reżimie Kaczyńskiego”, który „nienawidzi wolnej prasy”. Parę dni temu na łamach szwedzkiego dziennika „Dagens Nyheter” powtórzył swoje imaginacje.
Partie polityczne nie upadają dlatego, że przegrywają, ani też dlatego, że popełniają błędy. Zwykle koniec formacji politycznych wiąże się z tym, że przestają być potrzebne tym, którzy je stworzyli, i tym, którzy je wspierali. W przypadku Platformy Obywatelskiej niewątpliwie istniało zaplecze społeczne, ale ono już dawno przestało rozumieć, o co chodzi jej kierownictwu i kadrze partyjnej.
Żakowski marzył, marzył, aż wymarzył. Platforma dostała swój własny Hamas, a okazał się nim Strajk Kobiet. Nie tyle chodzi tu o zasięg i skuteczność działania – tutaj na szczęście nie najlepiej idzie strajkowi.
Polacy znają państwo polskie tylko w formie okrągłostołowej, czyli jako twór niesprawny, siedlisko patologii niezwykle skuteczne w dręczeniu obywateli w życiu codziennym (patrz: namordniki).
Dzieci. Inaczej nie można określić polityków Platformy Obywatelskiej. Borys Budka i spółka roszczą sobie prawo do tego, aby rozgrywać światowe gambity. Wiedzą, co myśli sobie Władimir Putin, a także co uważają przywódcy USA. Mają zawsze pełne gęby frazesów o tym, co kto powinien. Wkoło słowa, słowa, słowa…
Kilka dni temu sygnalizowałem na łamach „Gazety Polskiej Codziennie” charakterystyczny dla całego nurtu myślenia tekst Cezarego Michalskiego. Michalski zawarł w nim pretensje do wszystkich poza Platformą Obywatelską opozycyjnych sił politycznych, przy czym zarzuty publicysty można sprowadzić do jednego – partie te nie wspierają PO wystarczająco bezwarunkowo i entuzjastycznie. Pisałem wówczas, że tekst jest rozpaczliwą próbą ratowania odchodzącego już świata, w którym Platforma jest najważniejszą siłą polityczną po stronie antypisowskiej opozycji i jedyną nadzieją na odsunięcie Zjednoczonej Prawicy od władzy. Zeszły tydzień przyniósł wręcz eksplozję histerycznej publicystyki po stronie liberalnej. Niespodziewanie zmienił się w niej jednak wróg numer jeden.
Gdy czasem myślę o stosunkach euroatlantyckich, przypomina mi się anegdota, której bohaterem był znany amerykański reżyser i aktor filmowy Orson Welles. Wrażliwy na piękno kobiet twórca „Obywatela Kane’a” właśnie ożenił się po raz kolejny. Tym razem z przepiękną Włoszką Paolą Mori. Gdy wkrótce potem udzielał wywiadu, dziennikarz zapytał go: „Co ma pańska europejska żona, czego nie posiadają kobiety amerykańskie?”. Na co Welles odparł: „Mnie”…
Wyobraźmy sobie taką sytuację: trwa Powstanie Warszawskie, po pierwszych dniach euforii dowództwo zdaje sobie sprawę, że bez solidnego uzbrojenia powstańców sprawa jest przegrana. Z każdej strony docierają meldunki o rosnącej liczbie ofiar.
Ostatni tydzień przyniósł Polsce polityczne trzęsienie ziemi. Oto bowiem PiS staje na straży osławionej praworządności w sprawie Funduszu Odbudowy, a PO namawia do nieposłuszeństwa wobec Brukseli. Było coś rozczulającego w widoku Borysa Budki, który zachęca do załatwiania naszych polskich spraw w polskim parlamencie.
Mało kto w Polsce wie, że na YouTubie i w rosyjskich niezależnych mediach trwa debata na temat katastrofy smoleńskiej. Zaczął ją znany polskim czytelnikom Mark Sołonin, z wykształcenia inżynier lotnictwa, a z zawodu historyk, autor poczytnych książek o II wojnie światowej.