Dramatem polskiej walki z pandemią jest jej upolitycznienie, i to wedle schematu totalnej opozycji. W sytuacji realnego zagrożenia życia wielu tysięcy ludzi okazało się, iż najważniejsza jest walka nie z nieznanym patogenem, lecz z rządem – najgorsze, że uznała tak również spora część środowiska medycznego.
W styczniu 2018 r. nieodżałowany Władimir Bukowski wypowiedział się o apelach UE do opozycjonistów rosyjskich o podjęcie „konstruktywnych rozmów” z katującą ich władzą: „Obecne spory rosyjskie o możliwość podjęcia rozmów z reżimem >>żulików i złodziei<< moim zdaniem pomijają samo sedno problemu. Wszyscy rozumiemy, że mowa nie po prostu o żulikach i złodziejach, ale o mordercach, jednak powiedzieć o tym głośno na razie nikt się nie ośmiela. [przekład mój – J.L.]
Zawsze po przegranych wyborach, opozycja, zwłaszcza ta spod znaku Platformy Obywatelskiej, wchodzi w moment autorefleksji. Trzeba rozmawiać z ludźmi, spotykać się, być bliżej ich problemów, nie wolno też gardzić zwykłym wyborcą, a zamiast tego pochylić się nad jego losem – można przeczytać i usłyszeć z wielu stron i łamów. Pojawiają się też zapowiedzi podróży po kraju, a także prób wykreowania bardziej stawnego dla zwykłego odbiorcy, nieelitarnego przekazu. Jednak takie podejście zderza się natychmiast z dwiema potężnymi przeszkodami.
Pandemia koronawirusa obnażyła słabość współczesnego świata. Europa, która ma ambicje wygrania z globalnymi zmianami klimatycznymi, nie była w stanie zapewnić swoim obywatelom wystarczającej liczby respiratorów. Polska na tym tle nie była lepsza.
Raport, jaki przygotowała - na zlecenie archidiecezji Monachium i Fryzyngii - kancelaria Westpfahl Spilker Wastl, jest absolutnie wstrząsający. Ujawnia on nie tylko skalę nadużyć, ale także to, że tuszowali je lub lekceważyli wszyscy metropolici, z kard. Reinhardem Marxem włącznie. Jednak najtrudniejsze dla katolików może być to, że autorzy raportu stawiają poważne zarzuty także Benedyktowi XVI.
Nie wiem jak szanowni Czytelnicy, ale ja jestem zniesmaczony nagonką, jaka uderzyła ostatnio w Bartłomieja Sienkiewicza. Skąd to oburzenie niesłychane? Bo przyszedł nawalony jak stodoła do Sejmu, że aż Budka musiał go, zataczającego się, wyprowadzić z sali posiedzeń? Jasne, w lepszym świecie byłby to skandal nie z tej Ziemi.
Polityka międzynarodowa przypomina domino: jedna kostka uruchamia następne. I tak, skoro Niemcy oficjalnie - podczas wizyty szefowej MSZ, współprzewodniczącej Partii Zielonych Annaleny Baerbock w Kijowie - odmawiają dostaw broni Ukrainie, a nawet blokują (o czym już pisałem) dostawy NATO broni ofensywnej do tego kraju - to Wielka Brytania z kolei uruchamia dostawy swojej broni. Tyle że z kolei musi zużyć więcej paliwa lotniczego na transport, bo nie może lecieć nad Niemcami – choć to najprostsza droga. „Kostkę domina” uruchomili też Amerykanie - tyle że wygląda to tak, jakby 1989 lat temu uruchomił ją namiestnik Judei z ramienia Rzymu (cesarza Tyberiusza) – Poncjusz Piłat.
Wielkimi krokami zbliżają się zimowe igrzyska olimpijskie w Pekinie. Rozpoczną się 4 lutego i będą trwały 16 dni. Od momentu wyboru stolicy Chin na organizatora budzą one spore kontrowersje. Wielu dyplomatów zamierza zbojkotować igrzyska z powodu „trwającego ludobójstwa i zbrodni przeciwko ludzkości w regionie autonomicznym Sinciang i innych przypadków łamania praw człowieka”.
Partie opozycji dzieli stosunek do uznania przywództwa Platformy Obywatelskiej. Jak łatwo się domyślić, za jest sama PO, przeciw – wszyscy inni. Nie jest to jednak jedyne pole sporu między partiami. W ostatnim czasie politycy, a także wyborcy, różnicują się na podstawie podejścia do Polskiego Ładu, co jest pochodną poglądów ekonomicznych i stosunku do liberalizmu. Co więcej, dzieli ich nawet podejście do Prawa i Sprawiedliwości, które dla jednych pozostaje wrogiem numer jeden, a dla innych może być potencjalnym koalicjantem lub przynajmniej partnerem w przeprowadzaniu reform.
Kolejno kompromitują się ci, którzy kiedyś nieformalnie sterowali Polską.
Są naszymi skarbami. Jednym ze źródeł sensu życia, poczucia, że jesteśmy potrzebni. Dzięki nim istniejemy na tym świecie radośniej. Łagodzą nam starzenie się. Ich obecność rozjaśnia nam rzeczywistość, mobilizuje, budzi wolę działania.
„»Najgorsze w komunizmie jest to, co po nim zostanie« – usłyszałem od Margaret Thatcher, gdy w roku 1991 przemierzaliśmy helikopterem Polskę” – tak zaczyna się kuriozalny tekst europosła PO Janusza Lewandowskiego w „Wyborczej”. Człowiek, który osobiście odpowiada za kształt przemian z lat 90., teraz poucza Polaków, co mają robić.
Z Ukrainy zadzwonił do mnie znajomy profesor polonistyki. Rozmawialiśmy o tym, co się dzieje na granicy z Rosją. Mówił, że jedyne, co Ukraińcy mogą robić, to się modlić i zgadywać, co uczyni Putin. Wszyscy żyją w przeświadczeniu, że wojna wisi na włosku.
Dziś krytycy władzy żadnych porównań sobie nie żałują, mamy więc Rosję, Koreę i Białoruś jako figury retoryczne.
Niektórzy politycy i dziennikarze zachodni (np. niedawno jeden z wysokich przedstawicieli rządzącej w Niemczech SPD) powtarzają jak mantrę, że między Rosją a Ukrainą jest „konflikt graniczny”. Tak, jest „konflikt graniczny”, ale Rosji z wieloma krajami.
Nie było żadnych nielegalnych działań operacyjnych, masowej inwigilacji działaczy opozycji ani innych tego typu przedsięwzięć, jakie wymyśla i jakimi próbuje epatować totalna opozycja z jej mediami. Komisja powołana przez polityków totalnych w Senacie do rzekomego wyjaśnienia tych kreowanych zarzutów może by i mogła zasiać jakieś podejrzenia u wyborców, że coś było na rzeczy, gdyby nie… sami politycy PO.
Niepomiernie irytuje mnie przekaz liberalnych mediów, że rząd swoją polityką doprowadził do lekceważenia pandemicznego zagrożenia przez Polaków. W grudniu i styczniu byłem i w Wielkopolsce, i na Podhalu. I nawet jeśli na południu mniej się przestrzega obostrzeń, to w znacznej mierze odpowiadają za to bardzo z siebie zadowoleni przybysze z metropolii.
Mali i średni przedsiębiorcy tworzą 3/4 rodzimego PKB. To 99,8 proc. firm w Polsce i Unii Europejskiej oraz 70 proc. wszystkich miejsc pracy. Jedyne, na co mogą liczyć, to pogarda ze strony takich polityków, jak gwiazda lewicy Anna Maria Żukowska, która określiła sklepikarzy czy piekarzy mianem „biedafirm”.