Rosja kupuje czas. Oczywiście można powiedzieć, że to ryzykowna gra, bo Ukraina ów czas może wykorzystać na zdobycie dodatkowego uzbrojenia, być może w końcu także ciężkiego, wyszkolenie ludzi do obsługi sprzętu z Zachodu, uzupełnienie „siły żywej” --bo przecież, choć skrzętnie liczy straty Rosji, to również sama je ponosi. Jednak Rosjanie przyjmują to ryzyko.
Sezon piłkarski dobiega końca. Wszystko w zasadzie jest już wiadomo. Małe podsumowanie piłkarskich rozgrywek poczynię za tydzień. Tymczasem chciałbym zaprosić naszych Czytelników na patriotyczny piknik, który z grupą przyjaciół organizujemy sobotę 21 maja w Ostródzie-Kaczorach w Salezjańskim Ośrodku Wypoczynkowym.
Wielka koalicja całej opozycji pozostaje od kilku miesięcy największą obsesją Donalda Tuska, działaczy i wyborców Platformy, a także niektórych dziennikarzy. Problemem tej licznej grupy jest to, że potencjalni partnerzy albo podobnego rozwiązania nie chcą, albo nie mogą sobie na to pozwolić. Żeby polityczna perspektywa jawiła się jeszcze ciekawiej, w ostatnich dniach poznaliśmy aż dwa nazwiska pań na stanowisko premiera. Za jedną stoi Donald Tusk i jego chęć utemperowania partyjnej konkurencji. Za drugą chyba tylko fantazja Krzysztofa Śmiszka.
Obserwując zmagania liderów tzw. wolnego świata z kolejnymi hipostazami zawsze agresywnej Moskowii, widzę też ze smutkiem, że z reguły nie rozumieją, z czym mają do czynienia. Jedynym wspaniałym wyjątkiem był Ronald Reagan, zapewne dzięki modłom naszego świętego papieża oświecony w tej kwestii przez Ducha Świętego i z prostotą dobrego rewolwerowca potrafiący zdefiniować wroga nie jako kolejnego w historii przeciwnika politycznego, ale jako po prostu ucieleśnienie zła w historii. Gdy się bowiem odkryje istnienie Imperium Zła, pozostaje westernowe właśnie rozwiązanie – kto skuteczniej wystrzeli. Albo szlachetny szeryf pokona terroryzującego wszystkich bandziora, albo wszędzie zapanuje bezprawie.
Nieustannie pytamy o źródła i korzenie zła, zbrodni, okrucieństwa, których się dokonuje na Ukrainie. Czy jest za nie odpowiedzialny tylko tyran Putin, czy również naród rosyjski?
Prezydent Andrzej Duda na wspólnym briefingu prasowym z prezydent Węgier Katalin Novak stwierdził: „Sytuacja Polski jest w jakimś sensie politycznie znacznie prostsza niż sytuacja Węgier. Związki Węgier z Rosją, także te związki o charakterze fundamentalnym dla węgierskiej gospodarki, są bardzo silne i bardzo trudne do szybkiej zmiany”.
Zabawnie było patrzeć na miny polityków totalnej opozycji, gdy rozeszła się wieść, że może – i to błyskawicznie – dojść do wcześniejszych wyborów parlamentarnych. Ani PO, ani PSL żadnych wyborów nie chcą, wiedząc, że nie mają szans na ich wygranie i nawet – w przypadku PO – utrzymanie stanu posiadania.
W przypadku marszałka Grodzkiego skoncentrowały się wszystkie patologie polskiej demokracji. Po pierwsze, tworzenie politycznych porozumień z pogwałceniem elementarnej przyzwoitości, prawa i obyczajów parlamentarnych. Po drugie, oderwanie instytucji demokratycznej od swobodnej debaty, co jest skrajnie niebezpieczne dla ustroju parlamentarnego.
Azowstal przez 82 dni był twierdzą nie do zdobycia. Ponad 200 bohaterskich obrońców Mariupola, by ratować ich życie, ewakuowano na tereny kontrolowane przez Rosjan. Agresor już wykorzystuje ten fakt do siania zamętu i propagandowej nagonki na ukraińskie wojsko. Czy ranni żołnierze Pułku Azow i 36. Samodzielnej Brygady Piechoty Morskiej wrócą bezpiecznie do swoich rodzin? To niebezpieczna gra, w której karty rozdaje niestety rosyjski okupant.
Minęły już ponad dwa miesiące od niesprowokowanego ataku Rosji na sąsiedni kraj – Ukrainę. W chwili gdy piszę ten tekst, rosyjska agresja nadal trwa. Inwazja Rosji została potępiona przez większość społeczności międzynarodowej. Unia Europejska, powszechnie uważana za filar europejskiej integracji gospodarczej i politycznej, od początku konfliktu głośno potępia działania Rosji i popiera integralność terytorialną Ukrainy.
Donald Tusk ogłosił właśnie kolejny „genialny” plan na zdobycie przez Platformę Obywatelską władzy w Polsce. Jak każdy z „genialnych” platformerskich planów po 2015 r. sprowadza się on do wspólnej listy wyborczej liberalno-lewicowej opozycji. I jak zwykle – liberalne media wywierają ordynarną presję na opozycyjne ugrupowania: „Róbcie tak, jak mówi Tusk”.
Gdy usłyszałem zapowiedź poddania pod senackie głosowanie wniosku prokuratury o uchylenie immunitetu marszałkowi tej izby, przez chwilę myślałem, że politycy opozycji doznali napadowego poczucia przyzwoitości lub polityczne wyrachowanie nakazało im pozbyć się zbędnego balastu trzeciej osoby uginającej się pod brzemieniem tłustych kopert.
W wielu krajach, nie tylko Zachodu, lecz także Trzeciego Świata i globalnego Południa, politycy i kręgi gospodarcze odkrywają, jak groźny wpływ na rynek żywności ma inwazja Rosji na Ukrainę – niszczenie i okradanie przez Rosję ukraińskiego rolnictwa, blokowanie portów. W wielu państwach (poza wyjątkami takimi jak Polska) doszło przez lata do kompletnego zaćmienia umysłów.
Czy w demokratycznym kraju można trafić za kratki za głoszenie treści udokumentowanych naukowo? Sprawa ks. prof. Dariusza Oko, oskarżonego o podżeganie do nienawiści wobec LGBT i skazanego wyrokiem nakazowym w Kolonii, pokazuje, że tak.
Od XIX wieku historycy próbują ustalić listę najważniejszych bitew w dziejach świata. Pierwszym z nich był Edward Shepherd Creasy, który w połowie XIX wieku stworzył wykaz, jego zdaniem, 15 kluczowych starć. Uzupełnił ją już po I wojnie światowej o trzy bitwy Edgar Vincent D’Abernon. D’Abernon został u nas dobrze zapamiętany dzięki temu, że wśród owych 18 najważniejszych batalii umieścił Bitwę Warszawską. Listę tę próbował uaktualnić w latach 60. amerykański historyk Joseph Mitchell.
Koktajl Grzegorz Brzęczyszczykiewicz składa się z czerwonego wina wytrawnego, malinowego kordiału i mleczno-śmietankowej pianki. Połączenie tych składników daje biało-czerwony napój i przypomina w smaku nalewkę. Ponadto każdy Ukrainiec, który za pierwszym razem bezbłędnie wymówi nazwę koktajlu, otrzymuje zniżkę. Jak i dlaczego powstał Grzegorz Brzęczyszczykiewicz?
Podczas gdy Polska oraz inne kraje Trójmorza, wspomagane przez Stany Zjednoczone i Wielką Brytanię, odgrywają kluczową rolę w dostarczaniu broni i pomocy humanitarnej Ukrainie, Emmanuel Macron i Olaf Scholz dzwonią na Kreml z coraz bardziej niedorzecznymi pomysłami.
Nie mam pewności, czy prezydent Francji widział w pałowanych i ranionych przez własną policję demonstrantach ludzi i obywateli. Skoro zaś tak mało Emmanuel Macron miał empatii dla swoich, może trudno się dziwić, że tak lekko proponuje Wołodymyrowi Zełenskiemu oddanie Rosji części terytorium Ukrainy.