Dziwne to wszystko. Czemu niezły prawnik Maciej Berek, w zasadzie do niedawna wice-Tusk, sobie to robi? Plama na nazwisku zostanie na zawsze. Świat ekspertów jest w zasadzie zgodny: Berek nie może i nie powinien zostać wybrany na sędziego Trybunału Konstytucyjnego, bo primo, nie spełnia warunków formalnych, a secundo, mowy nie ma o apolityczności.
To było największe tabu mediów III RP po 1989 r., które w tym historycznym momencie pęka. Fakt, że ludzie uważani za dziennikarzy tylko takich udają, a w rzeczywistości są tylko narzędziami dawnej bezpieki i postkomunistycznej oligarchii.
W ramach przygotowań do wyjazdu do Rzymu z wnuczkami próbowałem zachęcić je do obejrzenia mojego ukochanego filmu z Audrey Hepburn i Gregorym Peckiem „Rzymskie wakacje”. Nie udało się. Może lepiej. Film mógłby okazać się dla nich niezrozumiały.
Kibice w Polsce regularnie przygotowują oprawy stadionowe upamiętniające kluczowe wydarzenia historyczne, w tym kolejne rocznice wybuchu II wojny światowej. Tym razem nie było inaczej. Warto odnotować te inicjatywy.
„Newsweek” dobrze wie, jak wypełniać propagandowe polecenia uśmiechniętej Polski.
Desakralizacja, utrata wiary w Boga, dechrystianizacja, laicyzacja i sekularyzacja na Zachodzie to fakty.
1 września przyniósł powrót do szarej rzeczywistości nie tylko dla milionów dzieci, które po dwumiesięcznej labie wróciły do szkolnych ławek.
Roman Giertych – jako prominentny polityk obozu władzy – jest obrońcą Przemysława Krala, czyli człowieka, wokół którego koalicja rządowa buduje szereg oskarżeń wobec opozycji.
Mamy sytuację, gdzie już wszystko wolno, a zagranica kibicuje w wymownym milczeniu. Kiedyś ten świat hipokryzji minie. Na razie przez jakiś czas będzie gorzej.
20 lat temu dostałam dziwny list od córki dawnego sekretarza gminy Siemkowice (pogranicze ziemi łódzkiej i poznańskiej). Pisała, że jej ojciec przed wojną chadzał na polowania z Ksawerym Karśnickim, miejscowym dziedzicem – a ja przypomniałam jego postać w jakimś artykule. Autorka listu znała jego córkę, wygnaną po wojnie z rodzinnego dworu. I oto, choć minęło już tyle lat, postanowiła, ni mniej, ni więcej, „pobłogosławić mnie” za to, że tę rodzinę przypomniałam. Dlaczego?
Wojna USA z Iranem wchodzi w fazę, w której o jej wyniku może zdecydować nie tylko siła militarna, ale przede wszystkim gospodarka. Po miesiącach bombardowań, blokadzie cieśniny Ormuz i kolejnych próbach wymuszenia na Teheranie ustępstw administracja Donalda Trumpa sięga po narzędzie, które zna doskonale: finansową izolację. Tym razem jednak skala operacji jest większa, a jej skutki mogą wykraczać daleko poza Iran.
Każdy, kto sądzi, że afera Zondacrypto wybuchła przypadkowo, a intencją Donalda Tuska jest „wyjaśnić nieprawidłowości do spodu” – wykazuje się w najlepszym razie naiwnością albo cynizmem. To, jak wygląda przeciwdziałanie skandalom w państwie rządzonym przez obecną koalicję, pokazuje choćby sprawa Warszawskiego Szpitala Południowego, w której do dziś nie został przesłuchany Dawid Kacprzyk.
Prezydent Finlandii Alexander Stubb opowiedział niedawno, że zapytał chińskiego ministra spraw zagranicznych Wang Yi o rosyjskie groźby użycia broni jądrowej. Usłyszał w odpowiedzi od rozmówcy: „Nigdy do tego nie dopuścimy”. I najwyraźniej uwierzył.
Podobno baśnie i legendy wyrażają archetypy kulturowe, także te polityczne. Warto spojrzeć przez ten pryzmat na dwie niedawne imprezy skierowane do młodzieży: rządowy Campus Polska Przyszłości oraz prezydenckie spotkanie Przyszłość.pl w Juracie.
Porozumienie USA z Wenezuelą dotyczące wydobycia ropy naftowej jest ważnym zwrotem w relacjach obu państw. Umowa na 25 lat zakłada rozwój 17 złóż i zwiększenie wydobycia do ponad 1,5 mln baryłek dziennie.
Wrzesień to miesiąc, w którym wracają w Polsce wspomnienia o wielkiej wojnie, która rozgrabiła i zdewastowała nasz kraj. W odróżnieniu od krajów zachodnioeuropejskich i ZSRS nigdy jednak nie otrzymaliśmy zadośćuczynienia od sprawców tej największej w naszych dziejach katastrofy. Rząd Donalda Tuska pozwala – zapewne celowo – tematowi reparacji „umrzeć” po cichu. A przecież jeszcze niedawno mogliśmy naprawdę coś ugrać.
W dorzeczu Odry rządzą najstarsi premierzy Europy – Friedrich Merz, Andrej Babiš i Donald Tusk. Ten ostatni zamyka podium, ale w historii Polski tak starego premiera jeszcze nie mieliśmy.
Hilaire Belloc, słynny angielski pisarz, uświadamiał sobie jasno konsekwencje zdrady Polski przez Anglię i Francję w 1939 r. Próbował nazwać jej przyczyny. „Większość Anglików (w tym, oczywiście, polityków) nie ma pojęcia o historii Polski ani o roli, jaką Polska odgrywała również współcześnie, od czasu zaborów…