Zdemitologizowany Jezus

Ostatnio pomysł taki zgłosił prof. Ireneusz Ziemiński w wywiadzie dla bydgoskiego wydania „Gazety Wyborczej”. „Konieczna jest zatem pewna forma demitologizacji chrześcijaństwa, a także samej postaci Jezusa. Jezus wprawdzie umarł, ale nie zmartwychwstał, nie był Bogiem, ale człowiekiem, który zrewolucjonizował sposób myślenia o człowieku i Bogu. Jezus opowiada się po stronie słabych, wykluczonych i prześladowanych, zwłaszcza przez instytucje religijne” – podkreślał filozof. Kłopot z taką opinią jest tylko taki, że zdemitologizowany w ten sposób Jezus jest albo żydowskim heretykiem, którego zgodnie z ówczesnym prawem skazano na śmierć za przypisywanie sobie boskiej natury, albo rzeczywiście jest Bogiem. Albo jest Synem Bożym, albo kłamcą, a trzeciej możliwości zwyczajnie nie ma. Jeśli Jezus nie zmartwychwstał, to także całe chrześcijaństwo jest jednym wielkim kłamstwem. Co nam wówczas pozostaje? Powrót do pogaństwa (w istocie niemożliwy, bo chrześcijaństwo zdemitologizowało kosmos), albo do judaizmu (ale i on istnieje już w formie naznaczonej przez chrześcijaństwo). Fenomen ateizmu też jest postchrześcijański, więc wielkiego wyboru nie ma. Z tej perspektywy uczciwsze jest odrzucenie Jezusa niż Jego demitologizowanie, które w istocie oznacza pisanie nowej mitologii, takiej, jaka jest obecnie wygodniejsza. Jezus zdemitologizowany staje się treściową wydmuszką, która nikomu – także samym ateistom – nie jest już do niczego potrzebna. Jeśli jednak wciąż powraca się do idei szukania Jezusa autentycznego, to głównie dlatego, że jest w Nim, w Jego historii, w tym, jak jest On prezentowany, coś, co przyciąga ponad wiekami i ponad światopoglądami. To nie jest tylko historia przegranej rabbiego i oszustwa jego uczniów, lecz historia Doświadczenia i Spotkania, które zmieniło świat na bardzo wielu poziomach.