W służbie Moskwie

Dodatkowo od lutego 1949 roku był członkiem Komisji Bezpieczeństwa KC PZPR, nadzorującej aparat represji. Czyli z ramienia „przewodniej” partii kontrolował bezpiekę, którą zarządzał. Po prostu szara eminencja stalinowskiego terroru. Mietkowski urodził się w 1903 roku w Białymstoku jako Mojżesz Bobrowicki. Bolszewickie szlify zdobywał, wstępując w 1922 roku do Komunistycznej Partii Polski. W 1929 roku wyjechał do swojej prawdziwej ojczyzny: Związku Sowieckiego. W latach 1934–1936 z ramienia WKP(b) zarażał czerwonką Austriaków. Podczas tzw. wojny domowej w Hiszpanii walczył po stronie tzw. Brygad Międzynarodowych, czyli ekspozytury Moskwy. Co robił w chwili inwazji dwóch totalitaryzmów na Rzeczpospolitą? Uciekł – zresztą jak większość komunistów – na wschód. Do 1943 roku pracował w Wydawnictwie Literatury w Językach Obcych w Moskwie. W tym samym roku został politrukiem 1. Dywizji Piechoty im. Tadeusza Kościuszki. Naturalną konsekwencją była funkcja szefa Zarządu Polityczno-Wychowawczego 1. Armii Polskiej w ZSRS. I dalej znów coś oczywistego: Mietkowski wstąpił do PPR, a następnie PZPR. Uchwałą Prezydium KRN z 19 lipca 1946 roku „w wyróżnieniu zasług na polu dwuletniej pracy nad odrodzeniem państwowości polskiej, nad utrwaleniem jej podstaw demokratycznych i w odbudowie kraju” otrzymał Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski. W 1954 roku wobec Mietkowskiego wszczęto dochodzenie w sprawie stosowania tortur w MBP. Wszystko w ramach frakcyjnych walk: bierutowcy contra gomułkowcy. Jedyna kara, jaka spotkała tego mordercę, to wyłączenie z kierownictwa resortu i wykluczenie z PZPR. Ale – znów jak większość komunistów – spadł na cztery łapy. Został zatrudniony w Banku Inwestycyjnym w Warszawie, gdzie pełnił kierownicze funkcje. Zmarł w 1990 roku w Warszawie i spoczął na Powązkach Wojskowych.