Poprzez śmierć do Życia

Z jednej strony jest radykalnie poróżniony ze śmiercią: trwoży się przed nią, leczy chorych, wskrzesza umarłych. Mówi: „Jestem Życiem”, „Kto we mnie wierzy, choćby umarł, żyć będzie”. Jednak również, co zauważył niebędący chrześcijaninem Karl Jaspers, w ostatnim okresie życia wyraźnie prowokuje śmierć, m.in. polemizując z faryzeuszami. Dlaczego? Czy – jak uważał Nietzsche – ogarnęło Go coś w rodzaju „tęsknicy” za śmiercią? Nie taki był powód przeżywania przez Jezusa własnej śmierci jako wartości. Dla Niego ta śmierć miała bowiem charakter zbawczy. Tischner puentuje: „sposobem bytowania Jezusa w stronę śmierci jest podjęta w imię tajemniczego Życia walka ze śmiercią”. A Albert Camus pisze: „Chrystus przyszedł, aby rozwiązać dwa problemy zasadnicze (…): zła i śmierci. Jego rozwiązanie polegało na tym, że doświadczył obu”.