Omówić, ile z nauczania papieża Polaka nam zostało, ile żeśmy po drodze zagubili, wreszcie – jak bardzo nam go dziś brakuje. Wnioski nie zawsze były optymistyczne, choć i tak rozmówcy starali się unikać pesymizmu, który nie powinien przytłoczyć słuchacza w tak ważnym i ze swej natury niosącym radość momencie roku. Bo przecież, co mało kto chciał przyznać, nawet fala pięknych emocji w 2005 roku, choć przyniosła konserwatywne odbicie postaw społecznych i politycznych Polaków, również młodych, nie była przesadnie mocno zakotwiczona w papieskim nauczaniu. Oczywiście pobieżnie znaliśmy stanowisko Karola Wojtyły w najważniejszych kwestiach (choćby aborcji), lecz znaczenie i wartość formułowanych przez niego pod naszym adresem ostrzeżeń odkrywaliśmy późno, być może w wielu przypadkach za późno. Pozwoliliśmy, by dziedzictwo zostało sprowadzone do kremówek i kilku anegdot, uznając to za konieczny w tych czasach ukłon w stronę zarządzania emocjami społecznymi. Później zaś tymi emocjami uśpieni, przegapiliśmy moment, gdy dla najmłodszych, zapewne sterowanych przez rozmaite „smocze języki”, Jan Paweł II stał się symbolem i synonimem rzeczy strasznych i najgorszych, plugawa moda wykiełkowała najpierw gdzieś na marginesie internetu, by wraz z młodzieżówkami lewicowych partii wejść do głównego obiegu. Być może wiele w tym przekory, zamiast zerwać z pomnika warstwę kremówkowego kiczu, łatwiej pomnik zburzyć? Aby odzyskać dziedzictwo papieża dla młodszych pokoleń, musimy je najpierw przypomnieć sobie samym, wyrwać je ze sfery akademickich ideologicznych rozważań.
Kremówkowa niepamięć
W tym roku w Wielki Piątek przypadła 16. rocznica śmierci Jana Pawła II. Mediom, opierającym się na rozmowach z zaproszonymi wybitnymi ekspertami, bardzo pomogło to w ustawieniu programu, ponieważ do oczywistego w takiej chwili religijnego kontekstu większości dyskusji dołożyć można było również wątki społeczne.
