Fundusz Sprawiedliwości działa coraz prężniej

Przypomnijmy ideę i misję Funduszu - jego dysponentem jest Minister Sprawiedliwości Zbigniew Ziobro. Pokrzywdzeni przestępstwem, niekoniecznie dysponujący już prawomocnym wyrokiem sądu w swojej sprawie, ze środków Funduszu otrzymują pomoc medyczną, psychologiczną, rehabilitacyjną, prawną czy materialną.

To, co czyni Fundusz wyjątkowym, to fakt, że nie rozdaje on jak „zwykłe” ośrodki pomocy pochodzącej z pieniędzy podatników czy środków ze zbiórek charytatywnych, ale rozdysponowuje kwoty zasądzane wobec sprawców przestępstw w ramach tzw. nawiązek. W ten sposób, dosłowny i przenośny, następuje w imieniu państwa realizacja sprawiedliwości w postaci zadośćuczynienia ofiarom za pomocą pieniędzy od przestępców.

Program Pomocy Osobom Pokrzywdzonym Przestępstwem na lata 2019-2021, realizowany przez Fundusz, zakłada poszerzenie już istniejącej sieci pomocy do 60 ośrodków regionalnych i 337 punktów lokalnych – tak, aby na terenie każdego powiatu powstał co najmniej jeden punkt lub ośrodek, a odległość między nimi nie przekraczała ok. 40 km. W każdym z tych punktów i ośrodków osoba pokrzywdzona i jej najbliżsi będą mogli uzyskać pomoc psychologiczną, prawną i materialną.

W tej chwili działa już 39 ośrodków regionalnych, 176 lokalnych; funkcjonuje też już ogólnopolska Linia Pomocy Pokrzywdzonym - kontakt z numerem +48 222 309 900 może być nawet anonimowy, co ułatwia potrzebującym pokonanie wstydu, tworzy poczucie bezpieczeństwa, pozwala wykonać pierwszy krok w celu uzyskania wsparcia.

Program Funduszu przewiduje, że wydatki na pomoc osobom pokrzywdzonym przestępstwem ciągu trzech lat – do 2021 – wyniosą 352,5 mln zł.

Nie sposób podać statystyk, które wystarczająco dobitnie zobrazowałyby ogrom skutecznej pomocy, jaką Fundusz zapewnił już setkom osób, które znalazły się w trudnej życiowo sytuacji – nie z własnej winy, lecz wskutek pokrzywdzenia przestępstwem. Można jednak podać kilka świadectw takich osób, oczywiście bez szczegółów identyfikujących ich tożsamość czy miejsce zamieszkania.

„Chcę oddać dzieci do domu dziecka, a sama popełnić samobójstwo, dłużej tak nie wytrzymam” – takie było pierwsze zdanie 26-letniej Anny wypowiedziane w ośrodku pomocy, do którego przyszła z nadzieją na ratunek wobec przemocy, jakiej doświadczała razem z dwójką małych dzieci ze strony męża oraz teścia. Dzięki profesjonalnemu rozeznaniu sprawy przez pracowników ośrodka, kobieta wraz z dziećmi została zakwaterowana w mieszkaniu interwencyjnym. Cała rodzina otrzymała wsparcie psychologa, a Anna aktywnie skorzystała z pomocy prawnej. Podjęła też tzw. zatrudnienie wspierane w Centrum Integracji Społecznej. Dziś kobieta co prawda jeszcze czasami mierzy się z dawnymi lękami, ale jest już silniejsza, „zbudowana”; wie, gdzie szukać pomocy w nagłej potrzebie i zdaje sobie sprawę, że na „zagojenie ran” potrzeba czasu.

Świadectwo Zofii (43 l.) nie zawiera co prawda historii o fizycznej przemocy, ale są za to w nim: maltretowanie psychiczne, przemoc ekonomiczna, zdrada – one też są potwornie bolesne dla osoby pokrzywdzonej. Mąż Zofii nadużywał alkoholu, nałogowo grał na automatach. Tracił wszystkie zarobione pieniądze, więc nie dokładał się do domowego budżetu. Jak by tego było mało, zdradzał żonę. Rodzina znalazła się w potrzasku: najstarszy z czterech synów „uciekł” z domu na studia, młodszy nie chciał chodzić do szkoły, bo bał się o matkę. Zdesperowana kobieta trafiła w końcu do ośrodka pomocy i sprawy zaczęły powoli się układać. Dwa lata pracy z psychologiem zaowocowały złożeniem pozwu o separację. W sądzie zeznają pracownicy Ośrodka Pomocy Pokrzywdzonym Przestępstwem oraz synowie. Sprawy są w toku. Zofia korzysta cały czas z pomocy psychologa i prawnika, a jej dwóch synów – z porad doradcy zawodowego.