Gdy w nocy z 12 na 13 grudnia 1981 roku na ulice wyszło wojsko i pojawiły się czołgi, nikt nie przypuszczał, że stan wojenny potrwa tak długo i zbierze takie żniwo. Pacyfikacje zakładów pracy, w których podejmowano strajki i akcje protestacyjne kończyły się brutalnym tłumieniem i pacyfikacjami, które nierzadko kończyły się śmiercią jak np. w przypadku Kopalni "Wujek", gdzie od kul zginęło 9 górników.
Stan wojenny przyniósł także liczne represje i prześladowania opozycjonistów, którzy za swój opór względem reżimowych władz trafiali do ośrodków internowania.
Wprowadzenie stanu wojennego nie poprawiło również niekorzystnej sytuacji gospodarczej w Polsce. Zapaść gospodarcza kraju doprowadziła do reglamentacji i wprowadzenia tzw. kartek. Wszelkie próby ograniczenia deficytu budżetowego nie przynosiły powodzenia, a inflacja rosła.
Ostatni etap stanu wojennego to śmierć Grzegorza Przemyka, zakatowanego na posterunku Milicji Obywatelski i przesunięta o rok druga pielgrzymka papieża Jana Pawła II do Ojczyzny w czerwcu 1983 roku.
Zakończenie stanu wojennego
Koniec okresu zwiastowała ogłoszona 21 lipca amnestia, która objęła w całości skazanych na kary do trzech lat więzienia. Surowsze kary zostały obniżone o połowę.
Jak podaje "Encyklopedia Solidarności", amnestia odnosiła się do przestępstw popełnionych przed dniem zniesienia stanu wojennego przeciwko porządkowi prawnemu stanu wojennego, związanych z militaryzacją, z powodów politycznych albo w związku ze strajkiem lub akcją protestacyjną, występków popełnionych przy przeciwdziałaniu strajkom lub akcjom protestacyjnym albo innym zbiorowym naruszeniom bezpieczeństwa i porządku publicznego z powodów politycznych oraz do przestępstw nieumyślnych, z wyjątkiem popełnionych w stanie nietrzeźwości.
Winni wydania rozkazów, które kierowały wojsko przeciwko cywilom nigdy nie zostali osądzeni, a wiele śmierci nie zostało odpowiednio wyjaśnionych.
Data 22 lipca, która kończyła stan wojenny, ale nie kończyła represji była dla władz PRL symboliczna - upamiętniała rocznicę ogłoszenia Manifestu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z 1944 roku. Podpisany w Moskwie przez Józefa Stalina ustanawiał funkcjonujący pod polityczną kontrolą quasi parlament w Warszawie.
