Autor nie dodał jeszcze swojego opisu.
Przed wyborami prezydenckimi nie należy przesadzać z entuzjazmem, ale dużo wskazuje na to, że Andrzej Duda wygra kolejny raz. Wygra pewnie nie jako mąż stanu, ale popularny, pozytywnie postrzegany przez wyborców polityk; człowiek, który dobrze radzi sobie w kontaktach zarówno z mieszkańcami małych miejscowości, jak i możnymi tego świata.
W Żyrardowie rada miasta głosami Platformy Obywatelskiej przyjęła uchwałę zmieniającą ul. gen. Fieldorfa „Nila” na ul. Jedności Robotniczej. Nic nie powinno dziwić publicysty z nieco dłuższym już stażem, a jednak nie przestaje mnie zdumiewać mutacja PO w dyspozyturę postkomunistów.
Warszawski Sąd Administracyjny idzie na rekord i jedną po drugiej podważa decyzje komisji weryfikacyjnej do spraw reprywatyzacji. Magdalena Brzeska, córka spalonej żywcem najprawdopodobniej przez mafię reprywatyzacyjną Jolanty Brzeskiej, nazywa to mocno – „kopaniem w nery” PiS przez WSA.
Okazuje się, że sądy omijają ustawę dezubekizacyjną i przywracają komunistycznym funkcjonariuszom wysokie emerytury. Mamy do czynienia z czymś w rodzaju podwójnej państwowości. I jak widać, ta jedna hołduje przekonaniu, że ubekom po prostu się należy więcej, niechybnie za pracę w ciężkich warunkach.
Wielki musi być strach Koalicji Obywatelskiej przed wyborczym wynikiem. Okazuje się, że komitet wyborczy KO w ciągu ostatnich 30 dni wydał na reklamy na Facebooku ponad 1,15 mln zł. Najwięcej przeznaczono na reklamy Małgorzaty Kidawy-Błońskiej, co może wyjaśniać, dlaczego zaczęła być ostatnio nieco bardziej kojarzona przez wyborców.
Miejscowości takie jak Kórnik i Rogalin pokazują, że wielka historia i świetne karty polskiego patriotyzmu pisane są właśnie w mniejszych miejscowościach, dalej od pozostających w centrum publicznych dyskusji metropolii.
Lewica i Zieloni uwielbiają załamywać ręce, że polskie społeczeństwo nie ma za grosz ekologicznej wrażliwości. Kwestia jest dyskusyjna, choć faktycznie mogłoby być lepiej. Szkoda jednak, że liberalno-lewicowa opcja nie rozumie, że zwykłych Polaków często odstręcza sposób, w jaki promowane są ekopostulaty.
Największy dowcip tych wyborów? „Antysystemowa” prawica, czyli Kukiz’15, na postronku postkomunistów z PSL, i „antysystemowa” lewica z Razem na postronku postkomunistów z SLD. Jedni i drudzy, gorliwi tropiciele przywar PiS, robią dziś za przystawki dla starych lisów, budowniczych Polski po-PRL-owskiej, z jej wszystkimi strasznymi przecież wadami.
Pikniki rodzinne z udziałem Jarosława Kaczyńskiego to jeden z najlepszych pomysłów tej kampanii wyborczej. Odbywają się w małych, często pomijanych miejscowościach, w których wciąż żyją miliony Polaków.
Iwona Hartwich ma dość działalności społecznej – idzie w politykę. Musi się o swoje powykłócać z partyjnymi wyjadaczami z Koalicji Obywatelskiej, ale widać, że nie dała sobie w kaszę dmuchać.
Kampania przedwyborcza wymknęła się Platformie spod kontroli. Ich przekaz nikogo nie ciekawi. Wszystko za sprawą lewicy, której walka o LGBTQ+ stała się ostatnio najbardziej medialnym tematem.
Jednym z ciekawszych zjawisk towarzyszących konfliktowi między PiS a anty-PiS jest samoośmieszenie celebrytów. Staro-nowe elity III Rzeczypospolitej od zawsze korzystały z ich wsparcia. Celebryci zajmowali się ocieplaniem wizerunku transformacji, postkomunistów i liberalnego establishmentu.
Jeśli spojrzeć na to, co się dzieje wśród partii opozycyjnych, to strach pomyśleć, co by było, gdyby Prawo i Sprawiedliwość było ugrupowaniem równie słabym. Gdyby PiS nie było silną partią, to polska scena polityczna przypominałaby tę z lat 90.: ze skłóconymi, dbającymi tylko o siebie partiami.
Liberałowie niegdyś chętnie przekonywali, że kapitał nie ma narodowości. Jak w wielu sprawach – część z nich cynicznie kłamała, część była po prostu naiwna. Dziś wiemy, że kapitał ma nie tylko narodowość, ale i poglądy.
Komitet Obrony Plutokracji, znany jako Komitet Obrony Demokracji, postanowił niedawno zamanifestować w Gdańsku ws. Westerplatte, które opozycja traktuje jako kolejne pole bitwy z Prawem i Sprawiedliwością. Media mówiły o kilkudziesięciu osobach, ale to chyba przez grzeczność, bo na zdjęciach doliczyłem się może 20.
Tak najkrócej da się podsumować tzw. program wyborczy Platformy Obywatelskiej. Po pierwsze: parodia programu Prawa i Sprawiedliwości. Po drugie: parodia efektywnego programu społecznego, po trzecie: parodia kapitalistycznego rozwoju. W pierwszej sprawie: widać wyraźnie, że liberałowie bardzo nie chcą wprost podważyć zasad polityki rodzinnej, które ustanowiło PiS.
Dziś jedyną kartą przetargową Platformy Obywatelskiej i przyległości jest wyłącznie to, że są anty-PiS‑em. To wciąż dość, żeby zebrać dwadzieścia kilka procent sondażowego poparcia. I o wiele za mało, żeby zagrozić Prawu i Sprawiedliwości. Poza byciem anty-PiS‑em Platforma jest dziś niczym.
Przeczytałem właśnie, z dawno nieodczuwaną tak silną fascynacją lekturą, poszerzone wydanie „Pana od poezji” Joanny Siedleckiej. To oczywiście rzecz o Zbigniewie Herbercie. W znacznej mierze także o tym, jak w latach 90., choć i wcześniej, liberalno-lewicowy salon dorabiał mu gębę.
Od wielu lat trwają w Polsce prace nad Narodowym Planem dla Chorób Rzadkich. Jego najnowsza wersja trafiła właśnie do konsultacji społecznych. To krok naprzód, ale do skoordynowanej opieki wciąż daleko. Najwyższy czas naprawić ten poważny błąd, charakterystyczny dla III RP.
Nie sposób odmówić racji Tomaszowi Terlikowskiemu, który na łamach „Codziennej” stwierdził, że medialny lincz na Jakubie A. nie jest sposobem na sprawiedliwość w społeczeństwie, które wciąż czerpie z katolickiej antropologii, opartej na Objawieniu. Sądzę jednak, że kłopot z powszechną niechęcią do stanowiska Adama Bodnara, rzecznika praw obywatelskich, ma konkretne źródła.