Autor nie dodał jeszcze swojego opisu.
Posłowie i senatorowie 550 lat polskiego parlamentaryzmu postanowili obejść w sposób charakterystyczny dla swoich partii. PiS i Kukiz’15 wzięli więc udział w całym posiedzeniu Zgromadzenia Narodowego. Platforma obraziła się i nie przyszła, zaś politycy Nowoczesnej i PSL łaskawie przyszli do namiotu, w którym zorganizowano uroczystość, zaśpiewali hymn i wyszli.
Zwolennicy opozycji tak bardzo czekali na komentarz Micka Jaggera do bieżącej sytuacji w Polsce, że ostatecznie sami nie wiedzą, co właściwie usłyszeli. W sprawie słów: „Jestem zbyt stary, by być sędzią”, panuje jeszcze zgodność, ale już dalszą część zdania każdy usłyszał inaczej. „Ale nie jestem zbyt stary, by się bawić” – usłyszeli jedni, „…by śpiewać” – dotarło do innych, „…by odnieść się do czystki, jaką PiS przeprowadza w Sądzie Najwyższym” – wydało się niektórym.
Po meczu z Senegalem nastroje polskich kibiców mocno siadły. Bardziej niż na wyjście z grupy czekaliśmy na mecz o wszystko i walkę o honor. Teraz nie czekamy już chyba na nic, Japończycy grają bardzo dobrze i zapewne nic nie stanie im na przeszkodzie również w czwartek. Czy słaby wynik na mundialu przełoży się na szersze nastroje społeczne? Specjaliści od pedagogiki wstydu nie będą na pewno marnować okazji. Koszmar Krystyny Jandy o Polakach świętujących zwycięstwo niestety tym razem się nie sprawdził.
Reakcje polskich kibiców w mediach społecznościowych na bramkę, którą w pierwszej połowie meczu reprezentacji Niemiec strzelili Meksykanie, to kiepska wiadomość dla Donalda Tuska. Antyniemieckie nastroje w dużej części naszego społeczeństwa są bardzo silne. Stały, pouczający ton większości niemieckich komentatorów nie pomaga w przezwyciężeniu niechęci, mającej podstawy w najnowszej historii.
W Gdańsku przez kilka dni bezpośrednio do rzeki wypuszczano ścieki. Zawiodła instalacja, którą wcześniej chwalono jako najdłużej nieprzerwanie działające urządzenie w mieście.
W niedzielny wieczór w mediach społecznościowych wszyscy rozmawiali tylko o seksie i jedzeniu. Praktycznie zniknął Ryszard Petru, zniknęła osierocona przez niego Nowoczesna. Byli tylko Stanisław Gawłowski i działalność w wynajmowanym przez niego mieszkaniu. Według żony – gastronomiczna, według dziennikarskiej kwerendy – erotyczna. Stara mądrość głosi, że o pewnych sprawach żona dowiaduje się ostatnia.
Choć kampania wyborcza oficjalnie nie ruszyła, Patryk Jaki już jest traktowany jako śmiertelny wróg, wobec którego zostanie użyta każda propagandowa amunicja. Tymczasem Rafał Trzaskowski nielegalnie prowadzi swoją kampanię wyborczą, opierając się na miejskich instytucjach, zarządzanych przez ludzi Hanny Gronkiewicz-Waltz.
Znów wszyscy mają kłopoty, ale PiS jakby trochę mniejsze. Przynajmniej na razie. Oto po udanej konwencji i interesujących zapowiedziach, które spotkały się z pozytywnym odzewem społecznym, „sprawdzam” powiedzieli znani już dobrze politykom rodzice osób niepełnosprawnych.
Zmorą większą niż temperatura politycznych podziałów jest dla publicysty poczucie déjà vu. Zwłaszcza jeśli chciałby on – a ja chciałbym – napisać w każdym tekście coś nowego, odkrywczego. Rzucić inne światło na opisywane wydarzenia. „Nic z tego” – mówią, śmiejąc się w duchu politycy, którzy szykują scenariusze kolejnych konwencji i planują ataki na swoją konkurencję.
Kolejna odsłona czarnego protestu wypadła tuż przed Niedzielą Palmową. Może to dobrze, bo dzięki temu antyaborcyjny przekaz, który w odpowiedzi pojawił się w wielu polskich kościołach, dotarł do większej niż zwykle liczby wiernych.
18 lat. To okres, jaki człowiekowi upływa od urodzenia do uzyskania pełnoletności. W tym czasie w polskiej polityce było czterech prezydentów, dziewięcioro premierów, wreszcie piętnastu ministrów sprawiedliwości. Tyle lat też musiało upłynąć, by wolność odzyskał Tomasz Komenda, niesłusznie skazany na karę więzienia za przestępstwo, którego nie popełnił, lecz miał pecha nadawać się na kozła ofiarnego.
Kwestia zakazu handlu w niedzielę jeszcze jako teoria budziła spory i emocje. Praktyka przyniosła również histerię i obudziła dość niskie instynkty części pracodawców. Zamykanie sklepów o godz. 24 w sobotę i otwieranie ich równo z początkiem poniedziałku nie ma raczej uzasadnienia ekonomicznego.
Od 1989 r. przeciwnicy wszelkich rozliczeń i jakiejkolwiek formy radykalnego zerwania z tradycją PRL-u używają argumentu „innej Polski wtedy nie było”. Nie było, więc jedni musieli robić kariery w PZPR-ze, inni w sądownictwie, milicji, wojsku, bezpiece i wszędzie tam, gdzie trzeba było wysługiwać się Moskwie.
„Po co w ogóle pisać o Frasyniuku? ” – pyta zapewne czytelnik. I właściwie może mieć rację. Jednak skoro kolejny raz próbuje się wykreować tego samego bohatera opozycji, trzeba poskładać w tekst kilka faktów i obserwacji.
Na pochyłe drzewo wszystkie kozy skaczą. Tę mądrość przyswoiła sobie również nasza totalna opozycja i gdy rządy PiS-u zmagają się z przeciwnościami na arenie międzynarodowej, przedstawiła nową, rewolucyjną strategię walki o władzę. W wypadku Nowoczesnej plan polega na atakowaniu PiS-u oraz jego wyborców. Platforma do listy tych zupełnie świeżych pomysłów dorzuca jeszcze jeden – zjedzenie Nowoczesnej.
Historia polsko-żydowskiego współistnienia sprowadzana jest od lat do najbardziej ponurych aspektów. Pomija się całą wielowiekową pokojową koegzystencję.
Przez kilka pierwszych dni po głosowaniach w sprawie pro- i antyaborcyjnych projektów ustaw, które przejdą do historii polskiej polityki, wydawało się, że PiS ma na dłużej święty spokój.
Nawet Wielka Orkiestra Świątecznej Pomocy nie zagłuszyła swoimi fajerwerkami lamentu, jaki od zeszłej środy towarzyszy opozycji parlamentarnej. Jeśli rok temu PiS straciło trochę przez początki feministycznego „czarnego protestu”, to tym razem parasolkami oberwały Platforma Obywatelska i Nowoczesna. Oberwały na tyle mocno, by wpaść w ciąg niekończących się zawrotów głowy, skutkujących całkowitą utratą orientacji.
Kwiat polskich naukowców udał się w teren, by zbadać wyborców Prawa i Sprawiedliwości. Ku wielkiemu zdziwieniu wszystkich zainteresowanych wynikami tego typu badań okazało się, że na PiS głosują całkowicie zwyczajni ludzie.
Boże Narodzenie to czas cudów, lecz również dysonansów poznawczych. Tygodniki, lubujące się w atakach na Kościół, potrafią przyozdobić się ciepłą, świąteczną okładką. Politycy, krytykujący zbyt wielki udział Kościoła w życiu publicznym, afiszują się z religijną symboliką.