Autor nie dodał jeszcze swojego opisu.
Nie wiedzieć czemu Koalicja Europejska swoją zeszłotygodniową konwencję rozbiła na dwie części. W czwartek poznaliśmy zbiór punktów, które trochę na wyrost określono programem, i wysłuchaliśmy wystąpień liderów, w sobotę natomiast znów mieliśmy okazję usłyszeć jej szefów, a także jedynki z list KE.
Wiemy już, że kilku europosłów Platformy Obywatelskiej poparło w kolejnym głosowaniu unijną dyrektywę o prawach autorskich, znaną szerzej jako ACTA 2. Jeden ponoć przez pomyłkę, ale pozostali, z tych, którzy byli za, już z przekonaniem; ba, niektórzy nawet z entuzjazmem.
Tuż przed końcem 2018 r. na Netflixie pojawił się film „Bandersnatch”, będący nową, interaktywną odsłoną serialu „Czarne lustro” („Black Mirror”). Co daje nam ta nowa forma telewizyjnej rozrywki, a co odbiera?
Kalendarz liturgiczny w tym roku zupełnie nie zgrywa się z kalendarzem politycznym. Czas wyciszenia i refleksji, jaki powinien być udziałem katolików, nakłada się na początek kampanii wyborczej, o której już wiemy, że będzie jedną z najostrzejszych i najbrutalniejszych w historii polskiej demokracji.
Tak się składa, że od kilku już lat pierwszy tekst, jaki piszę dla „Gazety Polskiej Codziennie” w marcu, w jakimś stopniu dotyka Narodowego Dnia Pamięci Żołnierzy Wyklętych. Ogólna konkluzja napisanych przeze mnie dotychczasowych artykułów na ten temat była zawarta w tytule tekstu sprzed dwóch lat „Pamięć odzyskiwana”. „Odzyskiwana” nie znaczy bowiem tyle samo, co „odzyskana”; wskazuje, że jesteśmy dopiero w trakcie procesu, którego wynik nie jest jeszcze przesądzony.
Platforma przegrała po ośmiu latach w dużym stopniu dlatego, że do ludzi dotarło w końcu, że nie uczestniczą w tak szeroko nagłaśnianym przez media i rządzących wielkim sukcesie polskiej transformacji. PiS wygrał wybory dzięki temu, że uczestnictwo w nowym, sprawiedliwszym podziale owoców poprawiającej się sytuacji obiecał i, co więcej, obietnicy tej dotrzymał. Później znalazł środki na kontynuację tej polityki.
Historia lubi się powtarzać, a polityka uderzać w nas mocną, choć nie dla wszystkich widoczną symboliką. Znów w jednym tygodniu bohaterami stali się Jan Olszewski i Donald Tusk. Jeden, odchodząc w wieku 88 lat. Drugi, kompromitując się w Europie i przymierzając się do powrotu do polskiej polityki.
Tydzień po zamordowaniu prezydenta Gdańska potwierdzają się wszystkie obawy, jakie wyraziłbym, gdybym zdecydował się tej okropnej sprawie poświęcić swój poprzedni tekst. Chciałem jednak dać trochę czasu czytelnikom, sobie, a przede wszystkim uczestnikom polskiej debaty politycznej, którzy tak pięknie zaczęli mówić o potrzebie refleksji.
Operacja „Kosiniak-Kamysz”, jaka przetacza się przez media, weszła w nową, lecz przecież nie pierwszą fazę. Jest to zjawisko bardzo ciekawe, ponieważ z różnych powodów nagłaśnianie informacji i domniemanej popularności szefa ludowców, dającej mu mandat do stanięcia na czele opozycji, opłaca się kilku mającym różne interesy graczom. A przy tym dla wszystkich jest też dość ryzykowne.
Wybory samorządowe, wygrane przez PiS w skali sejmików i całego kraju, lecz przegrane na poziomie dużych i średnich miast, były traktowane przez wielu komentatorów jako zapowiedź trendu, który może przesądzić o wynikach kolejnych głosowań, dotyczących wyboru europarlamentarzystów, posłów i senatorów, a na końcu również prezydenta Polski.
Po wyborach przyszedł czas na konsumowanie zwycięstw i przełykanie porażek. Gdzieniegdzie ugrupowania polityczne dostały inne danie niż to, którego się spodziewały. Zamiast lub obok obsadzania stanowisk rusza więc także karuzela rozliczeń, która może sprawić, że ze sceny politycznej znikną dwie partie.
Dnia 9 listopada 2018 r. po południu, równo dwa dni przed 100. rocznicą odzyskania przez Polskę niepodległości, pewne było właściwie chyba tylko jedno. Że na warszawskim rondzie Dmowskiego stawi się rekordowa liczba uczestników marszu. Nie wiedzieliśmy jeszcze na pewno, o której godzinie ruszy marsz, kto pójdzie na jego czele ani kto będzie głównym organizatorem.
W latach 80. w warszawskim klubie Remont odbywał się przegląd młodych wykonawców różnych gatunków muzycznych pod wspólną nazwą „Poza kontrolą”. Wydaje się, że polska polityka przechodzi właśnie własny festiwal pod tym hasłem. Jego sceną są media społecznościowe, małe sceny to studia telewizyjne i radiowe, zaś główną gwiazdą niewątpliwie został Paweł Kukiz.
W tekstach pisanych w noc wyborczą zawsze wypada zacząć od zastrzeżenia, że nie zna się jeszcze wyników. Pisząc te słowa, mam do dyspozycji jedynie wyniki exit poll i materiał w postaci obserwacji reakcji polityków, mediów i tych wyborców, którzy aktywni są w mediach społecznościowych.
Kolejny tydzień upłynął pod znakiem taśm i choć wydawało się, że nic już nie da się z nich wycisnąć, niektórzy rozpaczliwie próbują. W efekcie ślizgają się na rzuconej przez siebie skórce od banana, by tuż przed upadkiem zobaczyć, że pojawiają się właśnie inne materiały. A nad nimi nie mają już kontroli.
Pojęcie game changer* zostało, jak wiele innych, doszczętnie skompromitowane przez publicystów opisujących polską politykę. Wystarczy przypomnieć, że takim zwrotem w grze miało być choćby opublikowanie przez Bronisława Komorowskiego, wówczas jeszcze prezydenta RP, spotu, w którym pojawiły się jego dzieci.
Dla Prawa i Sprawiedliwości to jeden z lepszych weekendów tego roku. Po 1 września, gdy opozycja głowiła się nad tym, jak tu nie powiedzieć wprost, kto napadł na nas 79 lat temu, przyszła pora na konwencję PiS. Powrót Jarosława Kaczyńskiego, prezentacja młodych liderów i zaskakująco wiecowe wystąpienie premiera przybliżyły osiągnięcie dobrego wyniku w wyborach samorządowych.
W tę niedzielę, uroczystość Najświętszej Maryi Panny Częstochowskiej, w polskich kościołach zabrzmiała pieśń „Z dawna Polski Tyś Królową”. Osobom, które pojawiały się na wieczornych modlitwach i czuwaniach przy krzyżu na Krakowskim Przedmieściu latem 2010 r., chyba zawsze już będzie się ona kojarzyła z tamtymi wydarzeniami, gdy była śpiewana podczas Apelu Jasnogórskiego.
Kilkakrotnie już miałem okazję na łamach „Gazety Polskiej Codziennie” pisać na temat rocznic Powstania Warszawskiego. Zmiana podejścia do powstania dokonana przez klasę polityczną, liderów opinii, mieszkańców Warszawy i całej Polski była fascynującym przykładem powrotu do patriotycznej narracji historycznej, odzyskania pamięci o bohaterach i ofiarach.
Ostatnie dni to w Polsce czas bicia rekordów i nie chodzi tu nawet o tropikalne upały, lecz o poziom nasycania przestrzeni publicznej fake newsami. Kłamstwa wymyślane na użytek partyjnej propagandy są powtarzane przez dziennikarzy, polityków z pierwszych stron gazet i dalej na rynek między-narodowy przez organizacje typu Amnesty International.