Na zaproszenie tzw. Studenckiej Rady Miasta Poznania afiliowanej przy Urzędzie Miasta Poznania rządzonego przez PO, do Poznania przyjechał gen. Wojciech Jaruzelski. Gościny generałowi udzieliła Wyższa Szkoła  Nauk Humanistycznych i Dziennikarstwa  której rektor , profesor Karol Olejnik zaznaczył, że robi to na specjalne życzenie studentów, którzy zaprosili generała na debatę. Sam rektor zresztą, jako członek PZPR z 20-to letnim stażem, z przybycia gościa, był raczej zadowolony, traktując całość jako prestiżową wizytę. Jak się później dowiedzieliśmy, do spotkania z gen. Jaruzelskim dopuszczono w gruncie rzeczy niewielu studentów w/w uczelni, większość z w/w  Studenckiej Rady Miasta Poznania. To pokazuje klimaty w jakich funkcjonuje to ciało do którego nie przystąpili zresztą studenci z UAM.  Reszta „dyskutantów” to byli wypróbowani towarzysze z byłej partii generała lub ich dzieci, dziś często zajmujący w mieście wiele prominentnych i dobrze płatnych stanowisk różnych instytucjach i biznesie. Nie wpuszczono przedstawicieli mediów ani ogólnopolskich ani lokalnych. Po spotkaniu widzieliśmy chyłkiem wychodzących ludzi lewicy m.in. szefową poznańskiego SLD  Krystynę Łybacką, wiekowo  bynajmniej nie studentkę.           

I tu wchodzimy w najciekawszy wątek dnia. Generała Jaruzelskiego postanowiła zaszczycić swoją obecnością akcja alternatywna „Naszość” z jej liderem Piotrem Lisiewiczem. Jako bezpośredni obserwator całego zdarzenia winny jestem kilka słów relacji. Choć wizyta generała miała rozpocząć się o godz. 10.00, już o 9.30 do uczelni ciągnęły grupki odświętnie ubranych ludzi, chyba czujących się wyróżnionymi otrzymaniem zaproszenia. Atmosfera przypominała 1-majowe spotkanie w jakiejś auli za starych czasów. Można było odnieść wrażenie, że czas cofnął się o wiele lat. I to przygnębiające postronnego obserwatora wrażenie trwałoby w nieskończoność, gdyby nie „zakłóciła” go grupka członków „Naszości” ubrana i uformowana w oddział ZOMO a może milicji, która w ćwiczebnym szyku i ad hoc przygotowanych „milicyjnych” uniformach wbiegła na plac przed uczelnią i rozpoczęła spektakl, który z racji rozciągnięcia w czasie (równe 3,5 godziny!) trwał w rozmaitym tempie, to żywym, to powolnym i piknikowym do samego odjazdu generała. Z początku dla studentów uczelni i zaproszonych „eleganckich” gości szok, lekka konsternacja. Atmosfera mało przyjazna. Tylko dziennikarze robili swoje a niedługo potem przed 10.00  zajechały czarne limuzyny z ochroną generała  i  przy akompaniamencie „ZOMO-wskich” pałek „Naszości” uderzających w tarcze  wykuśtykał gen. Jaruzelski i  na kilka godzin, licząc razem z „poczęstunkiem”, zniknął w budynku. Przed uczelnią zaś rozpoczęły się manewry milicji „Naszości” z prawdziwą policją, całymi kwadransami mające przebieg pokojowej koegzystencji a czasami przybierające obraz tak zabawny, że i widzowie z uczelni, budynku mocno przeszklonego i ci przed budynkiem mieli momentami trochę rozrywki.

Ponieważ po „wykładzie” generała służby odpowiedzialne za jego bezpieczny pobyt zaczęły kombinować jakby go tu w miarę spokojnie ewakuować przez inne wyjście, zaczęły się godzinne podchody, które doprowadziły do ogólnej wesołości a i Lisiewiczowi przysporzyły sporo rozweselonych sympatyków. Samochody i ochrona zaczęły się przemieszczać to z przodu to z tyłu budynku uczelni a obiekt ten ma to do siebie, że pokonawszy pewne murki, klomby i parkingi można go obiec dookoła. Strategia policji i służb była chyba taka, by jak najwięcej służb, (kilkadziesiąt osób cywilnych i mundurowych), umieścić w środku budynku a nieduże, ok. 10-cio osobowe siły mundurowe przed budynkiem. Koło budynku siły „milicji” i policji były więc w miarę wyrównane, przy czym widać było że policja miała za zadanie przeszkadzać samozwańczej „milicji” w sposób skuteczny, ale w miarę grzeczny. Ostatecznie zza szyb uczelni wszystkim akcjom przypatrywało się setki par oczu. Policjanci weszli więc trochę w rolę angielskich „bobby” (policjant angielski – przyp. red.) co przy ruchliwości ekipy Lisiewicza, która co jakiś czas rozdzielała się i obiegała budynek próbując wyczuć którędy wyjdzie generał nie było wcale łatwe. Było i kilka fałszywych alarmów, że generał wychodzi a to głównym wejściem a to zapasowym z tyłu, prosto na parking. Ogólnie trzeba przyznać, że policjanci wyznaczeni do ochrony uczelni przed intruzami spisywali się bez zarzutu a zadanie mieli niełatwe, bo Lisiewicz  ma duży dar do tworzenia  „zakręconych” sytuacji. Pogoń policjantów za „milicjantami” dookoła uczelni i pomiędzy samochodami na placu parkingowym za uczelnią (gdzie w finale zresztą Jaruzelski wsiadł do limuzyny i „zbiegł” na oczach setek ludzi przyglądających się temu z przeszklonej uczelni) miała momentami elementy tak komediowe, że może wejść do klasyki takich sytuacji. Ale też trochę ruchu przydało się wszystkim, bo kilka godzin na chłodnym powietrzu dało się każdemu we znaki. W końcu chyba jednak i samozwańczy „milicjanci” i prawdziwi policjanci rozstali się w zgodzie, przemoc nie została użyta, nie było nawet szarpaniny i na odwrót, nikt też nie starał się nikogo obrazić. Każdy wykonywał swoje zadanie. Ze względu na zimno wszyscy z ulgą powitali odjazd generała a „Naszości” udało się jednak wyczuć miejsce i moment jego odjazdu by mu coś zaśpiewać i pokiwać pałkami. Jak znam życie, więcej do Poznania nie będzie chciał przyjechać. Oczywiście jego fanatyczni zwolennicy będą twierdzić, że „starszy człowiek został potraktowany nieelegancko, jakby to on elegancko nie wykańczał swoich przeciwników politycznych służąc wiernie Rosji sowieckiej.

Na szczególne słowa szacunku i wyróżnienie ze względu na panujący chłód i determinację zasługuje pewna starsza pani, Zofia Bartoszewska. Ta emerytowana pielęgniarka, która od momentu opatrywania rannych po poznańskim czerwcu 56 zawsze służyła odważną pomocą poszkodowanym i gnębionym przez komunistów, żyjąca dziś z nader skromniutkiej emerytury, kazała sobie zrobić portret generała z odpowiednim komentarzem (patrz zdjęcie). O godz. 10 była z nim w centrum Poznania gdzie na okoliczność przyjazdu Jaruzelskiego złożono znicze przy kamieniu upamiętniającym jedną z osób zamordowanych przez ZOMO za czasów rządów generała. Później już była pod uczelnią gdzie mimo nieprzyjaznych komentarzy części dzieci i wnuków lokalnych komunistycznych prominentów, którzy tam studiują (ale to tylko część, reszta studentów to normalni młodzi ludzie nieświadomi tego, jaka kadra i z jakimi korzeniami ich uczy, trzeba to zrozumieć) z plakatem który dobrze oddawał sytuację dyskutowała ze studentami w miarę swoich sił. Myślę, a obserwowałem to z boku, że pewne refleksje wzbudziła, przynajmniej u kilku osób. Jak sam od siebie powiedział mi pewien student, trzy lata jest na uczelni ale pierwszy raz działo się coś nieprzewidzianego, niestandardowego. I mówił, że... jemu się podobało. No to i akcja Naszości i pani Bartoszewskiej nie poszły na marne, pewno jakoś tam będą wspominane, szyderczo lub z refleksją. Ja bym powiedział, że „Naszość” i pani Zofia ratowali honor Poznania. Na tyle na ile mogli przez to jedno chłodne przedpołudnie.

A co łączy panią Zofię i Piotra Lisiewicza? Lisiewicz jest dziennikarzem tygodnika „Gazeta Polska”. Pani Bartoszewska zaś czytelniczką tego tygodnika i członkiem Poznańskiego Klubu Gazety Polskiej. Obydwoje decyzje o formie swojego wystąpienia podjęli spontanicznie na dzień przed wizytą generała i niezależnie od siebie. Byli także obecni członkowie Wielkopolskiego Klubu Gazety Polskiej z transparentem, których uwieczniliśmy na fotografii.

Marek Kukuczka

Fotorelacja z wizyty gen. Jaruzelskiego w Poznaniu: TUTAJ

Zapraszamy na film: