Sławomir Cenckiewicz nowym szefem Centralnego Archiwum Wojskowego

mon.gov.pl

Minister obrony narodowej Antoni Macierewicz powołał dr. hab. Sławomira Cenckiewicza na stanowisko Pełnomocnika Ministra Obrony Narodowej ds. Reformy Archiwów Wojskowych oraz pełniącego obowiązki dyrektora Centralnego Archiwum Wojskowego. Powołanemu przez ministra pełnomocnikowi podlega Centralne Archiwum Wojskowe, Centralna Biblioteka Wojskowa i Wojskowe Biuro Badań Historycznych - informuje MON.

"Zgodnie z obowiązującym zarządzeniem dyrektorowi CAW podlega wojskowa sieć archiwalna, w skład której wchodzi:  Archiwum MON,  Archiwum Sił Powietrznych,  Archiwum Marynarki Wojennej, Archiwum Wojskowe w Toruniu i Archiwum Wojskowe w Oleśnicy. Jest to pierwszy etap reformy w obszarze archiwistyki wojskowej, której celem jest powołanie Wojskowego Biura Historycznego. W skład WBH wejdą trzy instytucje: Centralne Archiwum Wojskowe, Wydział Badań Naukowych (w tym redakcja „Przeglądu Historyczno-Wojskowego”) oraz Centralna Biblioteka Wojskowa" - informuje Bartłomiej Misiewicz, rzecznik MON. 

OBEJRZYJ ROZMOWĘ:



Dr hab. Sławomir Cenckiewicz (ur. 20 lipca 1971 r. w Gdyni) to absolwent Instytutu Historii Uniwersytetu Gdańskiego. W 1997 r. obronił pracę magisterską pod kierunkiem prof. Romana Wapińskiego na podstawie rozprawy pt. „Geneza opozycji lewicowo-liberalnej w PRL (1956-1968)”. W styczniu 2003 r. w Instytucie Historii Uniwersytetu Gdańskiego obronił pracę doktorską na podstawie rozprawy pt. „Tadeusz Katelbach (1897-1977). Biografia polityczna” (promotor prof. Roman Wapiński). W listopadzie 2011 r. uzyskał stopień doktora habilitowanego na Wydziale Nauk Historycznych i Społecznych Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie. Rozprawą habilitacyjną była książka pt. „Anna Solidarność. Życie i działalność Anny Walentynowicz na tle epoki (1929-2010)”, Poznań 2010. Od 2012 r. jest profesorem Wyższej Szkoły Kultury Społecznej i Medialnej w Toruniu, w której prowadzi wykłady z zakresu dziejów służb specjalnych PRL oraz polskiej myśli politycznej XX wieku.

W pracy naukowej specjalizuje się w dziejach Ludowego Wojska Polskiego, komunistycznego aparatu bezpieczeństwa, ruchów antykomunistycznych i niepodległościowych w PRL, polskiej emigracji politycznej i Polonii amerykańskiej.  Dwukrotny stypendysta Polonia Aid Foundation Trust w Londynie (2000 r. i 2004 r.). W 2000 r. i 2009 r. otrzymał grant Fundacji Kościuszkowskiej w Nowym Jorku. W latach 2005-2007 stypendysta Free Speech Foundation w Chicago. 

Pracownik Oddziałowego Biura Edukacji Publicznej Instytutu Pamięci Narodowej w Gdańsku w latach 2001-2008. Od lipca do listopada 2006 r. był też pracownikiem Biura Udostępniania i Archiwizacji Dokumentów Instytutu Pamięci Narodowej w Warszawie (na stanowisku kierownika sekcji Edycji Źródeł i Informacji Naukowej). Adiunkt w Instytucie Historii Uniwersytetu Gdańskiego w latach 2003-2005.

W latach 2003-2005 sekretarz redakcji rocznika naukowego „Niepodległość” (Warszawa). Od 1999 r. członek Rady Porozumiewawczej Badań nad Polonią. Współpracownik czasopisma naukowego „Glaukopis”. Stały współpracownik tygodnika „Do Rzeczy” i miesięcznika „Historia Do Rzeczy”. Od lipca do października 2006 r. kierownik Komisji Likwidacyjnej WSI i doradca pełnomocnika ds. powołania Służby Kontrwywiadu Wojskowego.

Autor ponad dwustu publikacji naukowych, źródłowych i popularnonaukowych. Opublikował i współredagował  19 książek, w tym siedem edycji źródłowych oraz dwanaście książek autorskich (trzy jako współautor). Niektóre z nich zostały wyróżnione prestiżowymi nagrodami (np. „Tadeusz Katelbach (1897-1977). Biografia polityczna” – nagroda im. Jerzego Łojka w 2006; „Anna Solidarność. Życie i działalność Anny Walentynowicz (1929-2010) na tle epoki” – Książka Historyczna Roku 2010; „Długie ramię Moskwy. Wywiad wojskowy Polski Ludowej 1943-1991 (wprowadzenie do syntezy)” – Książka Historyczna Roku 2012; „Lech Kaczyński. Biografia polityczna 1949-2005” – Książka Historyczna Roku 2013.

W latach 2001-2010 współautor i konsultant historyczny wielu wystaw (m. in. wystawy Fundacji Centrum Solidarności w Gdańsku o Grudniu ’70 i Wolnych Związkach Zawodowych Wybrzeża) oraz filmów i cyklów dokumentalnych (m. in. serii „Errata do biografii”). W latach 2011-2015 recenzent trzech rozpraw doktorskich. W 2007 r. odznaczony przez prezydenta Lecha Kaczyńskiego Srebrnym Krzyżem Zasługi.
 
Źródło: mon.gov.pl

Udostępnij


Wczytuję komentarze...

"Atak paniki": debiut gorący jak wulkan. RECENZJA

Kadr z filmu "Atak paniki" / mat.pras.

Magdalena Fijołek

Dziennikarka w dziale Kultura portalu niezalezna.pl, \"Gazety Polskiej\" i \"Gazety Polskiej Codziennie\".

Kontakt z autorem

W „Ataku paniki” emocje bohaterów sięgają krawędzi, za którą czaić się może już tylko szaleństwo. Nic dziwnego, że kipiący od ekspresji debiut Pawła Maślony jest jednym z najgłośniejszych filmowych wydarzeń sezonu.

Maślona zawiązuje akcję w samym środku zdarzeń - bez ceregieli i na dzień dobry funduje widzom scenę samobójstwa jednego z bohaterów, by minuta po minucie intensyfikować napięcie jeszcze bardziej. Niemal równolegle toczy się kilka historii - zestresowana i ciężarna panna młoda (Julia Wyszyńska) nie może doczekać się męża, uzależniony od gier komputerowych kelner (znakomity Bartłomiej Kotschedoff) pada ofiarą ataku hakerskiego, wracające z wakacji małżeństwo (przezabawni Artur Żmijewski i Dorota Segda) zmaga się z natrętnym współpasażerem, a spragniona miłosnego spełnienia pisarka kryminałów (poruszająca rola Magdaleny Popławskiej) gaśnie w oczach, gdy kolejny mężczyzna odprawia ją z kwitkiem. Gdzieś w domu na przedmieściach, gdy dorośli imprezują, za ścianą nastolatkowie (a wśród nich Nicolas Przygoda znany z „Placu zabaw” Bartosza M. Kowalskiego) wyruszają w swój pierwszy trip po marihuanie, gdzie indziej młoda kobieta (Aleksandra Pisula), podczas spontanicznego spotkania z koleżankami, drży ze strachu przed tym, że wstydliwa prawda o jej karierze zawodowej ujrzy światło dzienne.

Każdy wątek, choć początkowo trudno to dostrzec, łączy się z resztą historii, a akcja została zbudowana w taki sposób, by widz czerpał przyjemność z domyślania się i samodzielnego odkrywania tych połączeń. Podobnie jak we wcześniejszej etiudzie Maślony pt. „Magma”, bohaterowie są doprowadzani na skraj załamania nerwowego, za którym może czaić się już tylko szaleństwo. Atmosferę narastającego napięcia doskonale buduje zarówno obsada (oprócz wymienionych już aktorów Maślona do współpracy zaprosił m.in. Grzegorza Damięckiego, Andrzeja Konopkę, Mirosława Haniszewskiego i Annę Romantowską), ciekawy montaż Agnieszki Glińskiej, jak i przyprawiająca o dreszcz niepokoju muzyka Radzimira Dębskiego.

W finale rodzi się nowy człowiek, którego pojawienie się niejako rekompensuje samobójstwo z pierwszej sceny filmu. Jak się okazuje, to tylko chwilowa ulga, bo ostatnie słowa, jakie padają w filmie, brzmią: „Nic już nie ma”. Debiutujący pełnometrażowo reżyser brawurowo rozprawia się z nękającymi dzisiejsze społeczeństwo „atakami paniki”, chociażby dotyczyły spraw pozornie tak błahych jak kiepski żart internetowego trolla. Wnioski, które wyciągamy z filmu Maślony są gorzkie i zabarwione nihilizmem, ale podane w tak zabawnej i atrakcyjnej formie, że podobnie jak niegdyś obrazy Marka Koterskiego, oprócz smutnej autorefleksji, wywołują uśmiech na twarzy.
 

Źródło: niezalezna.pl, Gazeta Polska Codziennie

Udostępnij

Tagi

Wczytuję komentarze...

Nasza strona używa cookies czyli po polsku ciasteczek. Korzystając ze strony wyraża Pan/i zgodę na używanie ciasteczek (cookies), zgodnie z aktualnymi ustawieniami Pana/i przeglądarki. Jeśli chce Pan/i, może Pan/i zmienić ustawienia w swojej przeglądarce tak aby nie pobierała ona ciasteczek.


Strefa Wolnego Słowa: niezalezna.pl | gazetapolska.pl | panstwo.net | vod.gazetapolska.pl | naszeblogi.pl | gpcodziennie.pl