Emigranci: między skrajnościami

Sprzeczne emocje wywołuje ostatnio sprawa emigrantów. Bo z jednej strony, czytając niektóre komentarze, opada mi szczęka: tyle niekatolickiej pogardy wobec drugiego człowieka, chorego poczucia wyższości. Zero refleksji, że tam są jednak rodziny ratujące swoje dzieci i niezmierzone cierpienie… Przyznam szczerze, że jakkolwiek bym się nabijał z pięknoduchów wołających „kochajmy i przyjmijmy wszystkich”, to i tak sto razy bardziej wolałbym pójść na piwo i mieć wśród znajomych takich idealistycznych imbecylów. Z drugiej strony jednak zdrowy rozsądek i przykład innych państw każe uznać, że emigracja potrafi stać się potężnym problemem, wręcz zagrożeniem, że powinniśmy zrobić wszystko, by nie popełnić błędów Zachodu, zamiast przystawać na wszystko, co wymyśli UE. I tak sobie myślę, czy to naprawdę takie trudne? Połączyć jakąś zdroworozsądkową refleksję nad stanem państwa, jego możliwościami, błędami popełnionymi w sprawie emigracji przez naszych sąsiadów – bez tego całego populizmu, grania na najniższych instynktach, bagatelizowania cierpienia drugiego człowieka – z traktowaniem go po chrześcijańsku, jak bliźniego itd.? Bo mnie się to wydaje jednak łatwe…

Nasze serwisy:

Wyszukiwanie

Emigranci: między skrajnościami

AKTUALNE PETYCJE

Dołącz do Komitetu Obrony Trybunału Konstytucyjnego. Podpisz apel!

HUMOR

Kibice

Ile jeszcze?

Który świat?

NAJNOWSZE

Dziura po kopalni "polskiego złota" zamieniła się w ewenement w skali Polski

RCB bije na alarm, plaże w Ustce zamknięte

Wielka awaria na kolei niedaleko Warszawy. Pociągi odwołane i opóźnione

Nawet 25 stopni! Jesień na chwilę odpuści

Śledztwo dotyczące Collegium Humanum. CBA i SG zatrzymały 11 osób

Atak nożownika w szkole. Nie żyje jedna osoba

Agenci AI znów wymknęli się spod kontroli. OpenAI ujawnia kolejne incydenty

Szef sędziów zatrzymany. Afera, która wstrząsnęła futbolem w Turcji