W budynku siedzibę znaleźć ma dom kultury i centrum usług społecznościowych. Koszt renowacji szacowany jest na ok. 4 mln zł.
Na pierwszy przetarg, który miał wyłonić wykonawcę prac, nie wpłynęła ani jedna oferta. Został unieważniony.
Dawny dom zdrojowy nie jest zamieszkały. Fundamenty nie spełniają swojej roli i zagrażają statyce budynku, ściany oraz sufity są wilgotne i spękane. Samorząd chciałby, aby budynek został gruntownie odrestaurowany, przy zachowaniu walorów historycznych, estetycznych oraz formy architektonicznej.
Po renowacji w piwnicy znalazłaby się tam, m.in. sale wykładowa i komputerowa, a także pomieszczenia socjalne i techniczne, na parterze zaś sale integracyjne, punkt informacji turystycznej i biura, a na pierwszym piętrze izba regionalna, sala dla seniorów i gabinet logopedyczny. Zagospodarowane ma być też poddasze.
Dwukondygnacyjny budynek stoi w centralnym miejscu Jaworza. Stanowi integralną część zabytkowego układu urbanistycznego tej miejscowości. Został wybudowany ok. 1890 r., czyli w czasach, gdy Jaworze było jeszcze uzdrowiskiem. W 1862 r. właściciel dóbr hr. Maurycy Saint-Genois założył pierwsze uzdrowisko na tzw. wówczas Śląsku Austriackim. Specjalny patent wydał Śląski Urząd Krajowy w Opawie.
W przeszłości z uroków Jaworza-Zdroju korzystali m.in. Wincenty Pol, Maria Konopnicka, Aleksander Kotsis, Jan Karłowicz, Julian Tuwim, Ignacy Daszyński czy Melchior Wańkowicz. Maria Dąbrowska napisała tu część "Nocy i dni".
W 1906 r. Jaworze zmieniło właściciela. Hrabiowska familia Larischów nie interesowała się uzdrowiskiem. Trzy lata później opawski urząd zawiesił status, choć zabiegi lecznicze, jak hydroterapia, czy kąpiele borowinowe, były prowadzone. W międzywojniu powstawały, m.in. sanatoria dla kobiet oraz dzieci. Starania o odzyskanie statusu zniweczyła wojna.
