Był to czwarty proces w sprawie, która trwała od 2010 r. Trzy wcześniejsze wyroki sądu rejonowego (pierwszy skazujący, dwa kolejne uniewinniające) były w II instancji uchylane i sprawa wracała do ponownego rozpoznania. W piątek Sąd Okręgowy w Białymstoku nie przychylił się do apelacji prokuratury i uniewinnił mężczyznę.
Prokuratura zarzuciła prezesowi spółdzielni mleczarskiej w Mońkach Stanisławowi J. przyjęcie w związku z pełnieniem funkcji publicznej nie mniej niż 347 tys. zł łapówek. Według śledczych prezes miał od maja 2002 r. do listopada 2004 r. dostawać 10 proc. wartości od każdej faktury wystawionej przez firmę, która wygrywała przetargi ogłaszane przez spółdzielnię na wykonywanie prac remontowych.
W tej samej sprawie został oskarżony także były inspektor nadzoru inwestorskiego w spółdzielni, któremu śledczy zarzucili, że pośredniczył w przekazywaniu pieniędzy przez przedsiębiorcę - głównego świadka oskarżenia, za co też miał dostawać łapówki. Ze względu na śmierć inspektora Sąd Okręgowy w Białymstoku umorzył sprawę w tej części.
Obaj oskarżeni od początku się nie przyznawali. Twierdzili, że przedsiębiorca ich pomawia, a zarzuty to zemsta za to, że spółdzielnia zmieniła mu kosztorysy, ograniczając wypłatę pieniędzy.
W październiku ub. roku Sąd Rejonowy w Białymstoku obu oskarżonych uniewinnił. Ocenił, że są poważne wątpliwości co do wiarygodności kluczowego świadka. Uzasadniał, że przedsiębiorca przedstawiał fakty, co do których nie było żadnych innych dowodów bezpośrednich, a opinie biegłych nie rozstrzygnęły wątpliwości. Od tej decyzji odwołała się prokuratura.
Sąd Okręgowy w Białymstoku ocenił, że apelacja w części dotyczącej Stanisława J. nie zasługiwała na uwzględnienie. Jak uzasadniał sędzia Marek Wasiluk, sąd rejonowy zasadnie przyjął na podstawie zebranego materiału dowodowego, że nie można przypisać oskarżonemu zarzucanego mu czynu.
Wasiluk, przywołując jeden z wyroków Sądu Najwyższego, mówił, że niedające się usunąć wątpliwości rozstrzyga się na korzyść oskarżonego, a wyrok uniewinniający wydaje się, gdy nie udało się udowodnić mu winy. "Skazanie jest zatem możliwe jedynie wówczas, gdy zgromadzone dowody w sposób kategoryczny i stanowczy potwierdzają tezę oskarżenia, takiego natomiast charakteru, wbrew stanowisku skarżącego, nie miały dowody w zakresie zarzucanego oskarżonemu czynu" - mówił sędzia Wasiluk.
Podkreślał, że zarzuty były oparte głównie na zeznaniach jednego świadka, a - jak podkreślał - "taki dowód z tzw. pomówienia wymaga szczegółowej, wnikliwej analizy". Mówił też, że w tej sprawie nie było obiektywnych dowodów, które potwierdzałyby wersję głównego świadka. Sędzia powiedział, że świadek składał wielokrotnie obszerne wyjaśnienia i były one konsekwentne, ale nie może to przesądzać o ich wiarygodności. Dodał, że wyjaśnienia dotyczyły wielu wątków, ale mimo obszerności nie zawierały szczegółów, m.in. dat czy okoliczności przekazywania pieniędzy.
Sędzia Wasiluk dodał, że w sprawie zeznawała też rodzina świadka, ale - jak ocenił sąd - jej wiedza była ogólnikowa i nabyta od głównego świadka. "Zatem byli to świadkowie o charakterze pośrednim, a ich zeznania miały, w ocenie sądu odwoławczego, małą wartość dowodową" - wyjaśnił sędzia.
Uzasadniając umorzenie sprawy w części dotyczącej drugiego oskarżonego, Mirosława J., sędzia powiedział, że oskarżony zmarł przed rozpoznaniem apelacji w jego sprawie i w takim przypadku "umarza się proces w każdym jego stadium"
