Głównym celem Instytutu Reumatologii (jak również innych tego typu placówek) powinno być prowadzenie prac badawczych, rozwojowych i wdrożeniowych. Wydaje się oczywiste, że do tego potrzebni są naukowcy. Jednak kontrola NIK-u przeprowadzona w Instytucie Reumatologii w 2015 r. ujawniła, że pracownicy naukowi stanowią zaledwie 6,25 proc. zatrudnionych. Cały zespół naukowy składa się zaledwie z 28 pracowników naukowych.
Można by pomyśleć, że to nic dziwnego, bo gdyby nawet było ich więcej, to nie mieliby co robić. W instytucie brakuje aparatury naukowej. Udział aparatury badawczej w majątku ogółem IR wynosi niewiele ponad 6 proc.
Instytut Reumatologii nie jest wyjątkiem. W ocenie Najwyższej Izby Kontroli instytuty naukowe „w znikomym stopniu prowadziły działalność wdrożeniową. Jedynie co piąty z 226 wynalazków znalazł zastosowanie w praktyce”.
Jeszcze gorzej wyglądała sytuacja w dziedzinie ekspansji polskiej myśli naukowej za granicą. Zaledwie 11 wynalazków, czyli 5 proc. rozwiązań innowacyjnych wypracowanych w Polsce zostało opatentowanych za granicą. A – jak podkreśla raport NIK-u – właśnie patenty zagraniczne są szczególnie ważne dla gospodarki.
Niestety przyszłość polskiej nauki może wyglądać jeszcze gorzej. W części instytutów mogą wystąpić luki pokoleniowe stwarzające „ryzyko dla kontynuacji prowadzonych badań naukowych i prac rozwojowych”.