Płk Sztanc przez ponad 20 lat zajmował wiele eksponowanych stanowisk w Sztabie Generalnym WP. Mimo że ma bogatą przeszłość z czasów PRL-u, to po 1989 r. szybko trafił na szczyt struktur wojskowych. W 2008 r. ówczesny szef MON-u Bogdan Klich zaliczył go do elity najbardziej zasłużonych w historii wojskowości. Pełniącego wówczas funkcję szefa oddziału w Sztabie minister Klich wpisał do Księgi Honorowej MON za czyny „zasługujące na najwyższe uznanie, świadczące o najszczytniejszych dokonaniach żołnierzy w umacnianiu obronności RP”.
Tymczasem w piątek Sąd Apelacyjny w Warszawie uprawomocnił wcześniejsze rozstrzygnięcie sądowe, uznające płk. Sztanca za kłamcę lustracyjnego. Utrzymał w całości orzeczenie Sądu Okręgowego w Warszawie z marca br. uznające, że pułkownik w oświadczeniu lustracyjnym zataił konfidencjonalną współpracę z kontrwywiadem wojskowym PRL-u. Podobnie jak w pierwszej instancji, sędziowie SA nie mieli wątpliwości co do rangi dowodów obciążających lustrowanego. Tajna współpraca ówczesnego dowódcy 25. Pułku Łączności w Modlinie miała trwać od połowy do końca lat 80. Lustrowany został zarejestrowany jako tajny współpracownik o ps. Szunaj i Ezop. W procesie płk. Sztanca zeznawał Andrzej Żebrowski, odpowiedzialny za jednostkę w Modlinie funkcjonariusz byłych Wojskowych Służb Wewnętrznych, który potwierdził, że TW przekazywał cenne informacje dotyczące m.in. żołnierzy 25. pułku.
– Nie było żadnej współpracy, wniosek IPN-u jest bezpodstawny – mówił „Codziennej” przed wyrokiem płk Sztanc. Pion lustracyjny Instytutu dowiódł jednak w sądach, że było inaczej. – Materiał dowodowy nie zawiera luk i tworzy logiczną całość – mówił w sądzie prokurator IPN-u Bartosz Tymosiewicz. Dowody, w tym akta oraz zeznania świadków, pozwoliły na jednoznaczne uznanie lustrowanego za byłego tajnego współpracownika kontrwywiadu wojskowego – podkreślił w piątkowym orzeczeniu Sąd Apelacyjny w Warszawie.
Obrona domagała się uznania oświadczenia lustracyjnego płk. Sztanca za zgodne z prawdą bądź cofnięcia sprawy do pierwszej instancji. – Żaden z zarzutów apelacji nie jest trafny, ponadto jest ona wadliwa ze względów formalnych – podsumował sędzia Zbigniew Kapiński.