Podczas piątkowych obchodów dyrektor Fundacji Shalom odczytała swoje wspomnienia sprzed ponad dwudziestu lat poświęcone wydarzeniom marcowym.
"Chodziłam do żydowskiej szkoły im. Pereca, uczęszczałam do żydowskiego klubu, na żydowskie kolonie. Żyłam jak pod kloszem, nie wiedziałam nawet, że oprócz mojego świata istnieje inny żydowski świat. Za zdanie matury miałam pojechać do Izraela. Dostaliśmy odmowę. Wiedzieliśmy już, że jest źle. Później atmosfera zaczęła się zagęszczać. Pamiętam dzień, kiedy mój brat przyszedł do domu w podartych spodniach, pobity i nic nie mówił"
- czytała dodając, że brat wyjechał, a ojciec, który "uwielbiał go ponad wszystko wystawał godzinami przy oknie jakby jego syn za chwilę miał wrócić".
"Pamiętam dzień, kiedy już się zaczęło wyrzucanie wszystkich, od robotnika, studenta do dyrektorów. To był jeden wielki płacz, skrzynie i ten przeraźliwy gwizd na peronie. Do dzisiaj u mnie w domu leży takie zaświadczenie, promesa wizy z Królestwa Holandii - Sonia Tencer, Szmul Tencer, Gołda Tencer. Wiza ważna w jedną stronę przez Zebrzydowice, Austrię, Włochy. To był kierunek do Izraela. Nie wyjechaliśmy (...) Jako córka taty związałam się z Teatrem Żydowskim, zawsze chciałam być w teatrze. Wydawało mi się, że już Żydów nie ma, przynajmniej w Warszawie. Kiedy graliśmy premierę przychodziło trochę osób starszych, ale tych z mojego pokolenia nie było. Myśleliśmy, że została nas tylko garstka"
- wspominała Tencer.
Jak mówiła, dopiero kiedy w latach 90. zakładała żydowskie przedszkole, poznała kilka rodzin.
"Teraz na naszej żydowskiej drodze jest nas wielu. Bilans strat jest ogromny, nasza żydowska szkoła po haniebnym marcu została zlikwidowana. Nie ma już tej Łodzi, w naszych domach mieszkają inni ludzie, nie ma taty, który zmarł. Nie mogę tam wracać, więcej razy byłam w Ameryce niż w Łodzi. Jeżeli cokolwiek osiągnęłam to dzięki temu, że zawsze miałam jakiś cel w życiu i że mogłam żyć w dwóch światach. Tutaj mam wspaniałych kolegów, przyjaciół, ale kiedy przyjeżdżam do Stanów albo na spotkanie Reunion to oddycham innym życiem"
- odczytała dziękując także zebranym za przybycie.
"Dziękuję, że jesteście dzisiaj z nami, a szczególnie z tymi, którzy odjeżdżali, bo Dworzec Gdański jest symbolem wszystkich dworców z całej Polski"
- podkreśliła.
