Przed kamerami polskich telewizji państwowo-publicznych sterczą godzinami różni ministrowie i objaśniają narodowi, o co chodziło premierowi Tuskowi w jego tzw. drugim exposé. Cyferki, wykresiki, trucie w bucie. Od ministra finansów Rostowskiego poczynając, na nikomu nieznanych urzędnikach mianowanych na odpowiedzialne funkcje kończąc. Właśnie gada minister od edukacji narodowej Krystyna Szumilas, zapewniając, że każdy przedszkolak skorzysta, no i będzie „cyfrowa szkoła”. Kiedy? Jeszcze w tym stuleciu? Wprawdzie jest niż demograficzny, ale potrzeba nowych nauczycieli no i wykwalifikowanych wychowawców do żłobków i przedszkoli. A naród się cieszy. Założę się, że jednak naród jej nie słucha, bo o tej porze dnia jest w pracy i ma już wyrobione zdanie na temat obietnic składanych przez władzę pod wodzą PO i jej przywódcy, Donalda Tuska. Roczny urlop macierzyński – to dopiero zdobycz socjalna. Minister od pracy i spraw społecznych, wyjątkowo z PSL, Władysław Kosiniak-Kamysz zapewnia, że będzie zabiegać o powrót matek do pracy, po roku macierzyństwa, a urzędy pracy będą rozliczane za efektywność swoich działań. Chyba zwariował. Czyżby nie wiedział, że pracę daje pracodawca, a nie jakiś minister, właściciel firmy zrobi zaś wszystko, żeby biznes się opłacał, i przy tym bezrobociu młodych ludzi będzie zatrudniał osoby nieobciążone macierzyństwem?
Aktywiści od robienia ludzi w balona
Nie sposób zrozumieć tej słownej ekwilibrystyki prezentowanej publiczności już od dobrych paru dni. Czy nasze elity rządowe całkiem straciły kontakt z rzeczywistością? Z polską rzeczywistością? I bezczelnie obiecują jakieś setki miliardów na setki przedsięwzięć. Miliardów, których nie ma! Niech się nie dziwią, jeśli po tych bredniach słupki poparcia dla PO znów spadną. Ludzie już nie kupią tych obietnic. Znacznie większe wrażenie niż te ministerialne występy robi na narodzie zapowiedź wprowadzenia we Wrocławiu podatku od deszczówki, w całym kraju podatku od jazdy służbowym samochodem w celach służbowych i w małych miasteczkach od oświetlenia ulic nocą. I jak zauważył pewien internauta, „następny podatek będzie od Słońca Peru”.
To nie wszystko, bo przecież rząd, aby dotrzymać choć małej cząstki obietnic Donalda Tuska, musi na gwałt wprowadzić kolejne daniny, co to zastąpią podwyżkę podatków, której nie będzie ze strachu przed jeszcze większym spadkiem popularności PO. Można powiedzieć, że sprytnie to sobie wymyślili aktywiści od robienia ludzi w balona. Ale ludzie już wiedzą, że między tym, co Platforma obiecuje, a tym, co realizuje, jest ogromna przepaść, większa niż na budowie warszawskiego metra. Więc przełączają swoje odbiorniki telewizyjne na polskie seriale, które kochają, bo na dorosłych działają kojąco, tak jak bajki na dzieci. Wiadomo, że to nieprawda, ale każdy może pomarzyć i poddać się czarom. Takiej np. kucharki z „wielkiego świata”, Gessler, czy urody Bachledy-Curuś. Nieobce są te czary ministrowi spraw zagranicznych, o czym donoszą głupkowate portale. Ale czego można wymagać od Radka?
Jak już ci ministrowie od siedmiu boleści zakończą swoją paradę przed kamerami, w głowach obywateli pozostaną strzępki informacji, zupełnie do siebie nieprzystających. Ta Szumilas ma wspierać nianie, a ten Nowak, minister dróg, dziurawych autostrad i krzywych torów, ma wprowadzić program budownictwa dla młodych, Rostowski zaś weźmie pieniądze na wszystkie programy stąd i z owąd. Niby jesteśmy europejskim krajem, a tak naprawdę to nie jesteśmy krajem, ale jakąś prowincjonalną dziurą, w której różni nieudolni sołtysi obiecują absolwentom podstawówki już nie gruszki na wierzbie, ale wierzby na gruszce. Po czymś takim nic, tylko iść do remizy, żeby zalać robaka. Robaka beznadziei, braku perspektyw na normalność i odpowiedzialność władzy i właściwie nas wszystkich.
Specmiernoty od kombinowania
Europejskość, nie ta brukselska, ale prawdziwa, bogata w tradycje i osiągnięcia kulturalne, nie jest w zasięgu naszej ręki i nogi. Ani głowy. Miernoty rządzące naszym krajem i sprzyjające jego okradaniu wcale nie myślą myśleć, bo nie są do tego zdolne, one kombinują, jak się ustawić w życiu i w polityce, a to potrafi byle cwaniak, nawet taki bez matury i wyższych studiów. Bo cwaniactwo jest wyssane z mlekiem matki i przekazywane z pokolenia na pokolenie. To widać szczególnie u ludzi mediów. Taki nie odda ani guzika za prawdę, uczciwość i przyzwoitość. Guzika z uniformu lokaja i sługi władzy, nawet najgorszej. Ale za to przychylnej i wdzięcznej za poparcie, a o to przecież chodzi cwaniakom.
Więc, jak już będzie niania w każdym domu, wszystkie matki powrócą do pracy po rocznym urlopie macierzyńskim, a Nowak wybuduje tanie mieszkania dla młodych i wyprostuje tory kolejowe, okaże się, że znaleźliśmy się w koszmarnym śnie pod nazwą III Polska Ludowa i będziemy musieli wszystko zaczynać od nowa. Jakieś postulaty przeciwko podwyżkom cen? O strajku w stoczni nie ma mowy, bo przewidująco władza stocznie zlikwidowała. No to może wyruszymy na Stadion Narodowy, jest wielki i pomieści wszystkich protestujących. I zażądamy zwrotu zagrabionej godności narodowej, obywatelskiej i ludzkiej. Przynajmniej ten obiekt dumy Tuska zostanie wykorzystany w 100 procentach.
Nie bawią się w słupki
Żarty na bok, ale musimy sobie uprzytomnić, że żyjemy w świecie iluzji, który usiłuje nam narzucić PO. W świecie iluzji żyje cały świat zachodni, z tą jednak różnicą, że tam funkcjonują jeszcze demokratyczne instytucje, a ludzie cieszą się wolnością poglądów i, co chyba najważniejsze, są zaangażowani w życie polityczne swoich krajów, bo czytają gazety i to różne, oglądają wiadomości pochodzące z rozmaitych telewizji, porównują i wyciągają wnioski. I wiedzą, dlaczego głosują na partię X, a nie partię Y. Jeśli się zawiodą, mają pretensje do swojej partii, a przede wszystkim do siebie. I najczęściej potrafią odróżnić gruszki od wierzby. Chociażby dlatego, że mają pojęcie o ekonomii i o pieniądzu.
Takie są pożytki z demokracji i kapitalizmu, ale żeby je nabyć, trzeba w demokracji i kapitalizmie dłużej pożyć. W Portugalii, Grecji i Hiszpanii rządy nie bawią się w słupki, tylko czarno na białym mówią, jak wygląda stan państwa i w jaki sposób, jasny i prosty, muszą oszczędzać na obywatelach, na ich zarobkach, urlopach i socjalnych przywilejach. Ludzie się buntują, wychodzą na ulice i organizują strajki. Ale nikt nie mówi, że wybuchła wojna portugalsko-portugalska albo grecko-grecka. I nikomu nie przychodzi do głowy polityka ponad podziałami. Podziały są, były i będą w każdym normalnym kraju, bo bez podziałów nie byłoby wyborów do parlamentu, głosowania na kandydata na prezydenta i burmistrza w małej mieścinie.
Marzenia panów od główkowania
Tylko w głowach tzw. polityków o mentalności komunistycznej albo postkomunistycznej mogą powstać pomysły z gatunku „naród z partią, partia z narodem”. To już było, mieliśmy Front Jedności Narodu, czyli prezydent Komorowski i jego światły doradca Tomasz Nałęcz chcą powrotu do komuny. Podejrzewam, że owszem, bo wciąż wspominają czasy, kiedy byli piękni i młodzi i zadowoleni z życia. W tych czasach młody człowiek nie zajmował się polityką, bo od polityki była władza ludowa, a lud był od stania w kolejce po parówki i papier klozetowy.
Marzy się więc panom od główkowania nad państwem jeden, wspólny, ponad podziałami marsz w Dniu Niepodległości, jak 1 maja za Bieruta, Gomułki i Gierka. Pod sztandarami, najlepiej czerwonymi z pierwszym sekretarzem, a dziś pierwszym prezydentem III RP na czele. Powinna grać orkiestra dęta byłych agentów SB, a na placu Defilad bufet za darmo, najlepiej od McDonalds, wszak jesteśmy konsumentami postępowymi. I tak będziemy świętować święto, które należy do narodu, a nie do PO i Pałacu Namiestnikowskiego. A w tle będzie się dziać w dziedzinie perspektywicznego rozwoju państwa, każdy niepoprawny politycznie dziennikarz, każdy kibic, co to nie lubi Toli, i każdy artysta kabaretowy, który nie chce opluwać PiS i Kaczyńskiego, dostanie nianię, żeby pilnowała go w dzień i w nocy, przez telefon i na ulicy. Piękna perspektywa w tym kraju bez perspektyw! Pocieszające jest, że nie tylko nasz kraj jest pozbawiony perspektyw, pozbawiona jest ich cała UE.
Może nadszedł jednak czas na przebudzenie się narodów i na radykalną zmianę mentalności społeczeństw, bo wszystko już było, co można było wyciągnąć z banków, kieszeni i głów obywateli. Zapanowała pustka i żal za nowym wspaniałym światem. Co gorsza, za światem nietrwałym i jakimś takim nieprawdziwym. Grecja nie zbankrutuje – pociesza nas niemiecki minister finansów Wolfgang Schäuble. I nikt mu nie wierzy, Grecy tym bardziej. Polska nie zbankrutuje? Z tą perspektywą rozwojową, jaką zakreślił Tusk i jego ministrowie, nie byłabym taka pewna.