Alessandro Leone: „Każdy film (…) jest wynikiem długiej i ciężkiej pracy setek osób, które zapewne bardziej niż ja mogą się poczuć niesprawiedliwie dotknięte i poniżone przez przesadną krytykę. Mam na myśli w szczególności polskich aktorów grających w filmie. Nie przeczę, że film ma swoje wady. Zgadzam się z niektórymi technicznymi krytykami filmu, ale nie ze wszystkimi i przede wszystkim nie z tymi wyrażonymi w sposób chamski, arogancki i niezbyt merytoryczny. Moim celem była promocja Polski jako kraju silnego, nowoczesnego, pozytywnego i nie ciągle zatrzymanego na wizerunku ofiary II wojny światowej. Moje pytanie brzmi: czy Polacy muszą być reprezentowani tylko przez filmy, w których pokazuje się Polskę biedy, problemów alkoholowych, dramatów rodzinnych? Ja się z tym nie zgadzam… We wszystkich innych krajach świata ludzie zobaczą, że Polska była wielką potęgą, która była w stanie zmienić historię Europy, że dysponowała wspaniałą kawalerią i ludźmi gotowymi do poświęceń. Film opowiada o tym w sposób bajkowy, ale pewnie tak jest lepiej, nie każdy naród uwielbia tragedie i klęski. (…) Film zaczyna się zdaniem, że jeśli dzisiaj żyjemy w wolnej Europie, zawdzięczamy to włoskiemu zakonnikowi i polskiemu królowi. Może film jest kiepski, nie spodoba się i widz wyjdzie po 10 minutach z sali lub wyłączy telewizor, ale tę małą informację otrzyma i to według mnie jest bezcenna wartość”.
Szanowny Panie Alessandro! Trzeba było poprzestać na tych 10 minutach – byłoby taniej. A mówiąc serio, zgadzam się, że Polska nie jest tylko krajem biedy i problemów alkoholowych. Żyje tu sporo dumnych Polaków, których razi prezentowana przez autorów nonszalancja w traktowaniu naszej historii i właśnie ta bajkowa konwencja. Filmy powinny bronić się same, bez dodatkowej „katechezy”, a ten, choć opowiada o bohaterskiej obronie, sam niestety się nie broni.
