Twardowski krzesze słowa. „Znałem dziewczynkę z bezwładnymi rękoma, która w szpitalu mówiła Różaniec na kroplach deszczu, jakie spływały po szybie”. Poeta miał wielki dar słowa. Szczególnie to ważne, gdy pisze o mistyce w codzienności. Są w naszym kraju katolicy znudzeni. Zarzucają naszemu katolicyzmowi przaśną siermiężność. Podniecają się, że inne religie mają techniki, mudry, mantry, medytacje. Taka joga, panie! Taka medytacja zen! Co prawda mistrzowie duchowi hinduizmu i buddyzmu zachwycają się naszymi mistycznymi perłami, ale cóż, duchowe lemingi narzekają. Że inni mają, a my nic. A to nieprawda. Potwarz i kalumnia. Katolicyzm ma potężne duchowe narzędzia. Ostatnio pisaliśmy o „Dzienniczku” siostry Faustyny. Największym dziele mistycznym XX w. Przez rok można czytać po jednej stronie. Bo tak potężne jest to narzędzie. Tak wymagające. I mogące zmienić czytelnikowi duszę. Dać nowe życie.
Ks. Jan Twardowski mówi o jeszcze innym narzędziu. O różańcu. O modlitwie Mocy. „Różaniec uczy rozmowy z Niewidzialnym na drodze prób i doświadczeń”. „Modlitwa różańcowa to spokój świętych słów, wypowiedzianych raz jeden i na zawsze”. „Różaniec jest modlitwą łatwą i trudną, jasną i tajemniczą”. Najważniejsza jest cierpliwość modlitwy. Ale też „różaniec budzi wyobraźnię i serce”, to „modlitwa, która uczy pragnienia modlitwy”.
Zachwycam się, gdy czytam np. zdanie o Wieczerniku, „którym Bóg potrząsnął jak grzechotką”, o ciemnym kościele, w którym zapalono „kilka żywych świec”, o uroku różańca, „który przypomina dziecko, trzymające się z ufnością spódnicy matki”. Ale najważniejsze jest, że ks. Twardowski w tej małej książeczce dotknął istoty. Istoty tej wyjątkowej modlitwy oraz istoty chrześcijaństwa.
Różaniec może nas nauczyć przebywania z Bogiem dzięki obcowaniu z najpiękniejszym Człowiekiem, czyli Maryją. Chrześcijaństwo zaś ma niezwykłą tajemnicę. Ksiądz Twardowski rozjaśnia ją, zwracając uwagę, że również po różańcowych tajemnicach bolesnych zawsze odmawiamy „Chwała Ojcu”. Ksiądz Twardowski pisze o tajemnicy dziękowania Bogu za krzyż. Dla chrześcijanina „nie ma nieszczęść, są tylko doświadczenia”.
„Może to dziwne, ale jeśli nauczymy się w cierpieniu dziękować Bogu, będzie w nas wstępowała ogromna siła”. Czy nie mówiłem, że chrześcijaństwo to nieludzka religia?
