Garść faktów. Jest samo w sobie wstrząsającym, że osoba na takim stanowisku jak Ryszard Milewski jest skrajnie dyspozycyjna, gotowa odpowiednio działać na jeden telefon z Kancelarii Przewodniczącego Rady Ministrów. Nie jest tu istotnym, że ostatnie skandale związane z sądami na Pomorzu i Marcinem P. oraz afera Amber Gold zachwiała mocno jego statusem i predysponowała go do zostania kozłem ofiarnym tej afery. Przypomnijmy: nikt nie ma prawa "zdymisjonować" sędziego.
Sędzia mógłby być co najwyżej odwołany po przeprowadzeniu postępowania dyscyplinarnego. Jeżeli chodzi o prezesa sądu okręgowego, to zgodnie z art. 27 ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych może on być odwołany przez Ministra Sprawiedliwości w toku kadencji w przypadku rażącego niewywiązywania się z obowiązków służbowych albo gdy dalsze pełnienie funkcji z innych powodów nie da się pogodzić z dobrem wymiaru sprawiedliwości i to dopiero po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Sądownictwa. Taka procedura odwołania prezesa sądu ma być gwarantem jego niezawisłości, o której mowa w Konstytucji, jak również w przepisach regulujących działalność sędziów – w tym w/w prawie o ustroju sądów powszechnych, zasadach etyki zawodowej sędziów, regulaminie urzędowania sędziów. Z punktu widzenia tych zasad, rozmowa z osobami postronnymi – mało istotne, czy chodziło o przedstawicieli Kancelarii Premiera - w zakresie przyspieszenia terminu posiedzenia, ustalania spotkań z przedstawicielami rządu bez wniesienia formalnego wniosku i konsultacji z Ministrem Sprawiedliwości w tym przedmiocie powinna zostać uznana za naruszenie zasady niezawisłości i etyki sędziowskiej i nie ma tutaj miejsca na twierdzenie, że nic wielkiego się nie stało. Przy okazji warto też przypomnieć:
Zbiór Zasad Etyki Sędziowskiej
§9
1. Sędzia nie może ulegać jakimkolwiek wpływom naruszającym jego niezawisłość, bez względu na ich źródło lub przyczynę. 2. W razie wystąpienia okoliczności, które mogą zagrozić niezawisłemu sprawowaniu urzędu, sędzia jest obowiązany niezwłocznie powiadomić odpowiedniego przełożonego.
§ 10
Sędzia powinien unikać zachowań, które mogłyby podważyć zaufanie do jego niezawisłości i bezstronności.
Dlatego zasadnym jest rozpatrywanie tej sytuacji jako wycinka szerszej patologii. Po pierwsze artykuł Samuela Pereiry odsłania (a przypomnijmy - to jest naczelne zadanie mediów i dziennikarzy) przed obywatelami coś, co dla części z nas jest oczywiste, ale dla wielu nie - z powodu silnej zapory medialnej i relatywnie małego kontaktu z tą przestrzenią - że mrzonki o niezależności prokuratury i sądów są brednią. Tym samym mówienie o apolityczności tychże segmentów państwa jest bezpodstawne, a tzw. „odpolitycznienie” prokuratury miało na celu li tylko oderwanie struktury już skrajnie zależnej od obecnego establishmentu politycznego od nadzoru obywateli bądź ewentualnej partii, która kiedyś przejmie władzę.
Kolejnym uderzającym aspektem nagrań Ryszarda Milewskiego, kto wie, czy nie najmocniejszym, jest sposób przeprowadzenia rozmowy. Świadczy on o tym, że tego typu relacje trwały już długo - i to także w tej sprawie. Sędzia nie jest zaskoczony telefonem, a cała jego wypowiedź i sposób rozmawiania świadczy o tym, że nie tylko jej oczekiwał, ale że czuje się w niej pewnie. Dzięki temu może poruszać się w obrębie niedomówień. Nie potrzebuje ich tłumaczyć, ponieważ już dobrze wie, co one znaczą. Płaszczenie się, sugestie, że wszystko już ustawione, a odpowiedni ludzie są w odpowiednich miejscach, sam ton - to dowód na to, że tego typu relacje z organami politycznymi PO muszą mieć długą tradycję. Słynny już moment, gdy sędzia mówi o „zaufanych ludziach”, sugeruje, że mamy tu do czynienia z określaniem wyniku postępowania zażaleniowego. W tej sytuacji twierdzenia o niezawisłości wymiaru sprawiedliwości, zwłaszcza w sprawie Marcina P. i Amberu, są, niestety, nieuprawnione. A Platforma (i to nie drugorzędni członkowie, ale samo KPRM!) stworzyła z tzw. trzeciej władzy farsę ukrywającą naciski, wpływy i polityczną kontrolę. Przypomnijmy, że niezawisłość sędziów i autonomia wymiaru sprawiedliwości jest zasadą konieczną zaistnienia państwa prawa. Kolejny dowód, że za rządów Platformy nie możemy w ten sposób określać naszego kraju.
Jedynym rozwiązaniem w tej sytuacji jest rzetelna i odpowiedzialna reakcja największych mediów, które wspomogą dziennikarza "GPC" Samuela Pereirę w drążeniu tego tematu oraz przedstawią opinii publicznej aktualną sytuację. Jeśli nie zdobędą się na odpowiednią reakcję, znaczyć to będzie, że media te są gotowe - w imię przymierza z władzą - nie tylko rezygnować ze swej podstawowej misji, jaką jest nadzór nad władzą, ale i atakować dziennikarzy - w ten sposób niszcząc nawet możliwość istnienia czegoś, co godne jest miana „dziennikarstwa”. Niestety już widoczne próby przykrywania tematu, mówienia o „niegodnej prowokacji” czy ataki na dziennikarza, który to nagranie ujawnił - świadczyć mogą, że media mainstreamowe tego testu nie zdadzą.
