Ludzie chciwi i głupi – tak dziś mówi się o klientach Amber Gold. Naiwnie myśleli, że można zarobić więcej niż na lokacie bankowej, nie zaglądali na stronę KNF-u, a przede wszystkim sami, na własną rękę, nie wyczuli nosem oszusta, szóstym zmysłem nie domyślili się, że skoro pierwszy milion trzeba w Polsce ukraść, to Marcin P. jest oszustem. Dlatego właśnie cały gniew nie jest kierowany na Marcina P. ani tym bardziej na sądy, które pozwoliły mu na swobodną działalność. O nie, winni są klienci, ci głupi chciwcy, którzy od początku nie wiedzieli, że Amber Gold to piramida finansowa, ba, straszny parabank, tak więc trzeba go było omijać z daleka.
Beneficjenci Marcina P.
No dobrze, przyjmijmy na chwilę, że kto robił interesy z Marcinem P., ten głupi i chciwy. Buntuję się przeciw temu, bo zbyt łatwe oskarżenia nie leżą w mojej naturze, ale skoro trzeba i skoro byle komentator może wszystkich klientów Amber Gold wrzucać do jednego worka, to proszę bardzo. Mam tylko małą prośbę: robiąc listę głupców i chciwców, nie pomijajcie nikogo. Ta ławeczka jest dłuższa i obejmuje nie tylko emerytów, którzy wpłacali Marcinowi P. pieniądze.
Są na niej ci, którzy chcieli z nim robić publiczne interesy. Choćby prezydent Gdańska, który nie miał problemów z uwierzytelnianiem działalności wielokrotnie skazanego człowieka, o którym się mówi, że urodził się już oszustem i stworzył instytucję, która musiała wcześniej czy później doprowadzić do nieszczęścia klientów. Tymczasem Paweł Adamowicz jeszcze niedawno w pięknym liście prosił o wsparcie filmu Andrzeja Wajdy. Udało się, Marcin P. wsparł produkcję filmu – podobnie jak i miejskie zoo. Teraz jest z tym moralny i wizerunkowy problem, producenci już tych pieniędzy nie chcą, premiera filmu jest przesunięta, ale spokojnie, nie denerwujcie się ludzie, prezydent Gdańska i producent filmu są sami temu winni, podobnie jak klienci Amber Gold.
Naiwność syna premiera i reszty
Ktoś powie, że to niesprawiedliwe, bo Marcin P. prowadził legalne interesy, spółka była zarejestrowana i choć dziś wiemy, że pozwolenia na handel złotem nie miała, to jednak działała jawnie. Każdy większy dziennik publikował całostronicowe reklamy, na których była przedstawiana oferta – nielegalna i niemożliwa do realizacji. Czy nikogo nie raziło, że pieniądze Marcina P., skazanego co najmniej czterema wyrokami, tropionego przez KNF, tego samego, który znalazł się na liście ostrzeżeń, hojnie ratują polski rynek prasowy w tak trudnym dla niego czasie? Czy dziennikarze ekonomiczni gazet, którzy teraz nazywają chciwcami i głupcami klientów Marcina P., czuli się dobrze, gdy ich tytuły puszczały całostronicowe reklamy Amber Gold? Czy wtedy nie przychodziło im do głowy, że coś nie jest w porządku, jeśli ktoś proponuje kilkunastoprocentowy zysk?
Wielu z tych chciwców i naiwniaków, którzy powierzyli Marcinowi P. pieniądze, dowiedziało się o ofercie Amber Gold właśnie z wielkich tytułów prasowych. Te zaś skorzystały na jednej z najbardziej rozrzutnych kampanii reklamowych ostatnich lat. Media nie odpowiadają za treść ogłoszeń, ale jednak istnieje zasada, że nie dopuszcza się do druku reklam, które budzą moralne wątpliwości. Skoro sprawa Amber Gold była pod początku podejrzana, to dlaczego jej kampanii reklamowej nie oceniać właśnie z etycznego punktu widzenia?
I wreszcie linie lotnicze OLT. Od początku było wiadomo, że idą tam pieniądze z Amber Gold. A jednak nowe tanie linie zostały przywitane z entuzjazmem. Zwłaszcza że OLT miało również spektakularną kampanię reklamową. W tym momencie do grona współpracowników człowieka, o którym ludzie powinni od początku wiedzieć, że jest oszustem, dołączył Michał Tusk. A co? Czy on ostrzeżeń KNF-u na stronie nie czytał? Nie wiedział, co to jest piramida finansowa? I że nie można mieć 14 proc. zysku, jeśli normalne banki oferują 4 proc. Nie, on „patriotycznie" budował firmę krajowemu przewoźnikowi za – dosłownie – pieniądze narodu.
W towarzystwie celebrytów
Lista jest zatem dość długa. A jednak jest pewna subtelna różnica, która sprawia, że trudno porównać szarego klienta Amber Gold do politycznego i artystycznego celebryty. Ci pierwsi Marcinowi P. powierzali pieniądze w naiwnej wierze, że ten dotrzyma publicznie składanych obietnic. Ci drudzy natomiast tylko pieniądze brali. Dziś wiemy, że brali to, co Marcin P. ściągnął od swoich klientów. Bardzo to szlachetne z ich strony.
Dzięki tej wielce subtelnej różnicy klienta Amber Gold można nazwać chciwym głupcem, za to ubolewać nad dziurą w budżecie filmu o Lechu Wałęsie. Grunt, że ci pierwsi tworzą złe towarzystwo pazernych i łypiących okiem na każdy procencik emerytów. Ci drudzy zaś to dobre towarzystwo niewrażliwe na każdą pokusę mamony. A dodatkowo, nie zapominajmy, mają zęby i potrafią z nich robić użytek. Tych pierwszych zatem zostawmy im samym, skoro byli tak głupi, że wierzyli reklamie oraz dobremu towarzystwu, w jakim obracał się Marcin P., w którym był i prezydent Gdańska, i syn premiera, także znany reżyser filmowy oraz słodkie zwierzątka z zoo. Tymczasem na chwilowo pozbawionych finansowania celebrytów zróbmy narodową zrzutę. Proponuję, aby aktorzy wyszli na ulice w czarnych strojach i zbierali do skarbonek na dokończenie filmu. Może jacyś emeryci się dorzucą.
Chętnie dają się doić – w końcu są chciwi i głupi, kułacy na miarę naszych czasów.
