Według propagandy rządu polityków Platformy Obywatelskiej i sprzyjających im mediów premier Jarosław Kaczyński i jego Rada Ministrów prowadzili awanturniczą politykę zagraniczną, która rzekomo miała powodować izolację Polski w Europie. Aż w końcu przyszedł otwarty, liberalny, europejski i znający świat Donald Tusk i wszystkie nasze problemy z Unią Europejską się skończyły, jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki. Spora część Polaków uwierzyła w tę gigantyczną bzdurę. Dziś chyba mają się z pyszna, gdy Bruksela wali w koalicję PO-PSL, jak śp. Jerzy Kulej bił swoich ringowych rywali. Okazało się, że platformersko-ludowe władze III RP poruszają się na europejskim gruncie jak dzieci we mgle. W swoim braku profesjonalizmu są do bólu konsekwentnie: idą od porażki do porażki.
Tusk co innego mówi, co innego robi
Właśnie Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej uznał tzw. ustawę hazardową, której „ojcem chrzestnym” był Donald Tusk, za niezgodną z prawem UE. To nie tylko prestiżowa porażka. Będzie to miało określone konsekwencje finansowe dla budżetu państwa: rekompensaty dla firm hazardowych w naszym kraju mogą wynieść do… 10 mld zł. Taka jest cena wyprodukowania w dzikim pośpiechu przez koalicję PO-PSL ustawy, która okazała się prawniczym bublem, a której jedynym celem była szalona „ucieczka do przodu” Donalda Tuska. Premier uciekał przed goniącymi go podejrzeniami o związki z tercetem Miro, Zbycho i Rycho, ale za tę ucieczkę przed sondażową katastrofą i wyborczą porażką słono zapłaci polski podatnik.
Wierzchołek góry
Około 2,5 mld euro, które może stracić budżet państwa dzięki premierowi Tuskowi (jak mówi stare polskie przysłowie: jak się człowiek spieszy, to się diabeł cieszy), to jednak tylko wierzchołek góry lodowej naszych problemów z Brukselą. Oto bowiem Polska jest na przedostatnim miejscu w UE pod względem wdrażania prawa unijnego. Zajmujemy 26. miejsce (na 27) wśród krajów członkowskich Unii. Co więcej, opóźnienia we wdrażaniu dyrektyw cały czas rosną, a nie się zmniejszają. Jestem daleki od twierdzenia, że wszystko, co wymyśli Bruksela, jest dobre. Wręcz przeciwnie. Jednak rząd, który wmawia własnemu społeczeństwu, że ma świetne relacje z Unią Europejską i nie mniej świetne z głównym rozgrywającym w UE, czyli Berlinem, powinien tak manewrować, aby nie dopuścić do karania kraju za unijne regulacje godzące w polską gospodarkę. Ale tu nawet nie tego dotyczy problem. Bruksela daje nam po łapach za to, że nie przyjmujemy wielu unijnych aktów prawnych o neutralnym dla nas znaczeniu z powodu niechlujstwa, braku profesjonalizmu i braku koordynacji. Tak zwany „deficyt implementacyjny”, czyli mówiąc ludzkim językiem, procentowy wskaźnik niewdrożonych dyrektyw, wynosił jeszcze we wrześniu 2011 r. 1,7 proc., ale już w lutym 2012 aż 2,1 proc. Tymczasem dla Brukseli dopuszczalny próg jest przeszło dwukrotnie mniejszy (1 proc.). Koń by się uśmiał, bo w czasie polskiej prezydencji w Unii to rząd Tuska podkreślał rolę jednolitego rynku w wychodzeniu z eurokryzysu. Zorganizowano nawet spektakularne forum na ten temat w Krakowie. Tyle że jak zwykle w wypadku tandemu Tusk-Pawlak co innego gadka-szmatka, a co innego praktyka polityczna. Rząd podkreślał, ale – ot, drobiazg – dyrektyw nie wdrażał.
W kieszeni polskiego podatnika
Obecnie rzekomo „poukładany” z Brukselą rząd PO-PSL ma ze strony Komisji Europejskiej wytoczonych aż 90 (!) postępowań. Przy tym 42 z nich dotyczą braku wdrażania regulacji UE, 48 zaś zarzuca Polsce wdrażanie prawa wspólnotowego w sposób niewłaściwy. Część tych postępowań na pewno zakończy się karami finansowymi. Premiera Tuska one pewnie nie zabolą, ale dla polskiego podatnika będą drastyczne. Za każdy dzień opóźnienia możemy płacić do 280 tys. euro. Niezależnie od tego możemy być ukarani przez Komisję Europejską ryczałtem w wysokości 3 mln 860 tys. euro.
Już w listopadzie 2011 r. Bruksela zażądała nałożenia na nasz kraj kary niemal 60 tys. euro za każdy dzień opóźnienia wejścia w życie Dyrektywy ramowej 2008/WE w sprawie strategii morskiej (chodzi o jakość wody). Do płytkich kieszeni polskiego podatnika Komisja Europejska może sięgnąć, na skutek nieudolności rządu, również za brak implementacji Dyrektywy 2008/50/WE, mówiącej o jakości powietrza – zwłoka może nas kosztować 71,5 tys. euro za dzień!
To też nie wszystko. Możemy również dostać po głowie, a raczej po kieszeni, bo nie wdrożyliśmy Dyrektywy 2007/65/WE (telewizyjne usługi na żądanie) oraz źle wdrożyliśmy Dyrektywę 2008/90/WE (obrót GMO). Warto podkreślić, że dyrektywy te pochodzą sprzed odpowiednio 4 i 5 lat. W kolejce czekają inne, np. te z roku 2009.
Rząd jakoś się wyżywi
Już zostaliśmy ukarani przez Trybunał Sprawiedliwości UE za brak wdrożenia Dyrektywy Unii z września 2007 r. o homologacji pojazdów silnikowych. Na jej wprowadzenie rząd Tuska miał czas do… kwietnia 2009 r. Rząd spóźnia się więc już aż o 4 lata i 3 miesiące. Resort infrastruktury przez te wszystkie lata nawet nie skierował odpowiedniego projektu ustawy do Sejmu (!).
Prawdziwą bombą z opóźnionym zapłonem – opóźnionym na tyle, że może za to zapłacić już nowy rząd Jarosława Kaczyńskiego – jest niechlujna, niedopracowana, łamiąca unijne przepisy o konkurencji, decyzja rządu (odpowiada za nią minister Sławomir Nowak) o wypłacie zaległych pieniędzy dla firm podwykonawców budujących autostrady i drogi szybkiego ruchu. Wypłaty realizowanej przez instytucję państwową jaką jest Główna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad. W praktyce prawdopodobnie oznaczać to będzie, że Komisja Europejska zażąda od tych firm nie tylko zwrotu pieniędzy uzyskanych od GDDKiA (lub za jej pośrednictwem), ale również olbrzymich odsetek. Może to nastąpić za 5, 7, a nawet 10 lat.
Za rządów Prawa i Sprawiedliwości i tandemu prezydenta Lecha Kaczyńskiego i premiera Jarosława Kaczyńskiego Polska czasem groziła wetem i potrafiła twardo walczyć o własne interesy, nieraz narażając się na medialną czy polityczną krytykę w poszczególnych krajach członkowskich UE lub w Brukseli. To normalne w Europie, w której każdy kraj walczy o narodowe interesy. Teraz jednak rząd Tuska w sprawach strategicznych siedzi cicho, a w sprawach wdrażania dyrektyw gospodarczych zachowuje się jak uczeń z oślej ławki. Nie ma nawet planu i priorytetów, które dyrektywy i dlaczego należy spowolnić, jak je przytrzymać na długim „żółtym świetle”, a jakie wdrożyć szybko bez bolesnych konsekwencji finansowych. Rząd przecież „jakoś się wyżywi”, a cierpliwy polski podatnik zapłaci, jak za zboże, za kompletną nieudolność władz III RP w polityce europejskiej.
To będą nowe „sumy bajońskie”. Albo raczej „sumy Tuskowe” – choć sam winowajca nie zapłaci ani grosza.
