„Po mrocznych czasach wzajemnych walk, bogowie i tytani zasiedli do wspólnej uczty przy okrągłym stole. Na tej uczcie postanowili, że odtąd nie będą już wciągać zwykłych śmiertelników do swych wojen, tylko wspólnie zajmą się załatwianiem dla nich chleba i igrzysk. Niestety jeden z tytanów imieniem Jarosław, zbuntował się, a wokół niego skupiły się wszystkie siły zła i ciemności. Co cztery lata, w okresie wyborów, Jarosław zmienia swą prawdziwą postać, żeby oszukać zwykłych Polaków i wtrącić ich do Tartaru. Na przeszkodzie stają mu jednak Agora, Polsat i Tefałen oraz inni dobrzy bogowie, którym ludzie winni być za to posłuszni i składać ofiary. Teologia, która zajmuje się głoszeniem i tłumaczeniem tego mitu, zwana jest marketingiem politycznym, a osobnicy wtajemniczeni w jego misteria uchodzą za najwyższych kapłanów". Śmieszne? Śmieszne. Szkoda, że prawdziwe.
Andrzej Waśko opisuje w swojej książce kraj, w którym wmówiono ludziom, że polityka jest brudna. Więc nie interesują się nią, mimo że można ją małym wysiłkiem poznać empirycznie i racjonalnie pojąć. Zamiast tego brzydzący się polityką zwykli ludzie wpadają w sidła politycznych wierzeń propagowanych przez media. Ta nowa polityczna religia roznieca postawy bezkrytycznej wiary i fanatyzmu. Z wiarą i fanatyzmem nie da się zaś dyskutować na argumenty i programy.
Waśko pokazuje też szersze, kulturowe tło polskiej współczesności. Obnaża cwaniactwo dzisiejszej hedonistycznej bolszewii. Dziś „dobru nie przeciwstawia się po prostu zła, tylko dobro rzekomo wyższe. Zasadom obowiązującym w świecie religii – zasady rzekomo doskonalsze". A to prowadzi nieuchronnie do rehabilitacji zła. Mechanizmy działań „Jasnogrodu" Waśko pokazuje na przykładzie akcji „Kocham, nie biję". Tu nie chodzi o obronę dzieci. Klaps nie jest przestępstwem. Tu chodzi o wstrzyknięcie społeczeństwu kolejnej dawki poczucia winy. Zasugerowanie, że zwyczajowo katujemy dzieci, żony, mniejszości narodowe. Że społeczeństwo oparte na tradycyjnej, wywiedzionej z Objawienia moralności jest złe. Według kręgów oświeconych i postępowych jakiekolwiek naruszenie cielesnej nietykalności dziecka jest złem samym w sobie. Pacyfiści wszelkich epok uważali się za bardziej moralnych od reszty społeczeństwa. Cóż, zarzucają nawet Chrystusowi, że nie wybaczył złemu łotrowi na krzyżu. Ale taka rewolucja moralna prowadzi zawsze do tego samego. Do morderstw Wandei, do gułagów i łagrów. Tołstoj toruje drogę Stalinowi. Hipis „Nergalowi".
Andrzej Waśko artykułuje też w swoich szkicach za pomocą świeckiego języka negatywny stosunek do legalizacji tzw. małżeństw jednopłciowych, wykładając słusznie, że postulat równouprawnienia orientacji seksualnych jest jawnie niesprawiedliwy, ponieważ „jedni nie śpią w nocy, bo wstają do dzieci; drudzy nie śpią, bo bawią się w klubie".
Książka Andrzeja Waśki zawiera trzydzieści artykułów i szkiców, w większości publikowanych wcześniej w „Nowym Państwie". Możemy przeczytać w niej ponadto, jak oszukano trzydziestolatków, jak pod hasłami liberalizmu budowany jest dziś w Polsce orwellowski system inwigilacji społeczeństwa przez biurokrację, o Palikocie wspieranym przez weteranów nihilizmu, o tym, że my, Ciemnogród, nie jesteśmy gettem, tylko misją w „dolinie nicości": „Kto bardziej przypomina »dinozaury skazane na wymarcie« – Lisiewicz, Pospieszalski, Ziemkiewicz, Nowak, Cejrowski – czy może raczej Niesiołowski, Wajda i Kutz?".
Bardzo ważną myśl kieruje też Andrzej Waśko do całej prawej strony, zarówno do środowisk konserwatywno-liberalnych, jak i do nurtów wspólnotowo-republikańskich: „ładu społecznego nie da się ustanowić wyłącznie na zasadzie rozumu, bez miłości i autentycznej wiary w coś, co nie jest porządkiem formalnym, ale co nadaje sens samemu istnieniu tego porządku". Zatem bez wiary, bez religii, bez katolicyzmu, bez miłości w końcu nie będzie Polski, nie będzie normalnej rodziny.
Na początku lat 90. mieliśmy gałęzie gospodarki zdolne do konkurencji na rynku zewnętrznym i cenowo, i technologicznie. Ale nie zrobiliśmy tego, co będący wtedy na podobnym poziomie Chińczycy. Poddaliśmy się trwającej już ponad 20 lat kolonizacji ekonomicznej i zamieniliśmy kraj w kolonię zagranicznych sieci handlowych i rezerwuar taniej siły roboczej dla państw bogatszych. To właśnie jest cena, którą płacimy za rządy pookrągłostołowego establishmentu. Istota kolonizacji polega bowiem na skazywaniu Polski na drugorzędność. W koloniach nie ma rozwoju, a polskich problemów nie rozwiąże dziś pozytywistyczna praca, tylko zmiana naszego postkolonialnego statusu. Od ponad 200 lat w naszych narodowych dziejach liczy się głównie to, co Polacy robili „poza systemem". I tak jest też dzisiaj.
Andrzej Waśko. „Poza systemem"
Wydawnictwo Arcana
