Wyobraźmy sobie wyborcę PO, który pamięta gen. Petelickiego z telewizyjnych wywiadów, prowadzonych przez zachwycone jego odwagą dziennikarki. Wszak wybierano go na Gentlemana Roku. Słysząc o samobójstwie, ów wyborca odruchowo nie wierzy w nie. Przecież to taki odważny facet – kręci głową.
Dawniej prorządowe media musiałyby pogłówkować, jak wybić mu niewłaściwe myśli z głowy. Dziś reagują z wyuczonym automatyzmem. Mariusz Janicki z „Polityki" przećwiczył w czasie awantur pod Krzyżem Pamięci, że gdy mających wątpliwości jest za dużo, należy ich postraszyć, że zostaną uznani za moherowych wariatów. „Pewne umysły muszą snuć teorie spiskowe" – wskazuje, uzupełniwszy, że mowa o „pisowsko-radiomaryjno-konserwatywnej" części społeczeństwa. „A, to ja przepraszam" – wycofuje się przestraszony wyborca PO.
Zadanie życia
Po Smoleńsku nasze prorządowe media były jak żołnierz, którego wyszkolono na poligonie. Niby wszystko w teorii wie. Ale w prawdziwej wojnie nigdy nie brał udziału.
Bo przekonać ludzi, że brak prawdziwego śledztwa w sprawie śmierci Prezydenta i pozostałych 95 przedstawicieli polskiej elity jest ok, to było naprawdę trudne bojowe zadanie. Trudniejsze niż wszystko, co dotychczas w życiu robili prorządowi dziennikarze.
Dlatego dziś im tak łatwo. Skoro wyszło ze Smoleńskiem, to co tam jeden generał? Łatwo odpowiadają sobie na wszystkie pytania. Czy lepiej wdawać się w szczegóły śledztwa i odpowiadać na wątpliwości, czy nie mówić o nich w ogóle? Czy skuteczniejsze jest zagłuszanie niewygodnych pytań skandalem z udziałem celebrytów? Czy odbiorca mediów kupi przypisywanie niskich pobudek, chęci zysku tym, którzy nie wierzą w przypadkowe samobójstwo?
Zgrany zespół kłamców
Tomasz Lis już wie, że cham Palikot, mówiąc o tym, jak wysokie odszkodowanie za śmierć rodziców dostanie Marta Kaczyńska, skutecznie trafił do najgorszych instynktów zsowietyzowanego bydła. Pisze więc Lis w „Newsweeku" o „absurdalnych teoriach o możliwym zabójstwie", którym winna jest „nekropolityka", zbijanie kapitału politycznego przez Jarosława Kaczyńskiego. Ten jest „człowiekiem niemajętnym, a jednocześnie wybitnym biznesmenem. (...) Stworzył całą gałąź przemysłu produkującego nienawiść, pogardę, insynuacje i absurdy. Do tego stworzył popyt na te wyroby".
Co najważniejsze, kłamcy smoleńscy tworzą zgrany zespół. Każdy ma swój target. Coś dla aspirujących do roli inteligenta, coś dla młodych, coś dla chamów. Taki Waldemar Kuczyński wie, że w tej układance nie jest od subtelności, tylko wyzwisk o „szczepionce przeciwko szajbie". Bo istnieją odbiorcy, dla których to argument najbogatszy w merytoryczną treść.
Kiedy przyjdzie czas na dziennikarzy?
Miesiąc po Smoleńsku, w maju 2010 r., pisałem w „Nowym Państwie": „Niezależnie, czy był to zamach, czy wypadek, brak drobiazgowego śledztwa to prowokowanie przyszłych zabójstw niewygodnych polskich polityków, dziennikarzy, sędziów. Bo skoro Polska nie potrafiła postawić wszystkich swoich sił, żeby wyjaśnić sprawę śmierci Prezydenta... To jest właśnie osuwanie się państwa w strefę posowiecką, gdzie morderstwa niewygodnych dziennikarzy nie są niczym dziwnym". W Polsce nie giną jeszcze dziennikarze. Mądrość etapu nakazuje nie tworzyć w tej chwili legend. Petelicki czy Lepper nie nadawali się do tej roli.
Monika Olejnik kpi w „Gazecie Wyborczej": „Prawicy pozostaje pisanie testamentów, że czują się zdrowi i nie zamierzają popełnić samobójstwa. To żałosne". A ja niniejszym oświadczam, że również nie mam samobójczych zamiarów. A postępowanie prorządowych dziennikarzy uznaję za – celowe lub nie – przygotowywanie gruntu pod kolejne niewyjaśnione śmierci. I jeśli nie zatrzymamy putinizacji, zaczną ginąć także dziennikarze. To jest pewne, taka jest dynamika tego procesu. Czy tylko źli, opozycyjni? Niekoniecznie. Dotychczasowa lista ofiar pokazuje, że także ci, którzy za dużo wiedzą. Kogo z kolegów-dziennikarzy może to zaniepokoić?
