System edukacji w Niemczech narzuca dzieciom obowiązek uczęszczania do szkoły. Jest to norma prawna, od której nie ma ani odwrotu, ani odstępstw. Jakiś czas temu w jednym z felietonów poruszyłam temat seksualizacji 4–10-letnich dzieci, które, jak narzuca im program nauczania, musiały brać udział w przesyconych seksualnymi treściami zabawach. Do seksualnych gier dochodziło w berlińskich przedszkolach i podstawówkach. Co symptomatyczne – jedyną grupą rodziców, która przeciwstawiła się tym praktykom, byli muzułmanie. Tylko ich było stać na stanowcze odrzucenie politycznej poprawności, która pozostałym rodzicom skutecznie zasznurowała usta.
Tymczasem na niemiecką stolicę spadła kolejna plaga absurdu.
W ciągu ostatnich kilku miesięcy w wielu berlińskich podstawówkach doszło do gwałtów na ośmioletnich dzieciach. Za każdym razem sprawca łapał ofiary w szkolnej toalecie. Gwałciciel był ewidentnie kimś z zewnątrz. A teraz zagadka – jaka była reakcja władz miasta i komitetów rodzicielskich? A taka, że gwałty jak najbardziej zasługują na bezwzględne potępienie, ale zastosowanie nadzwyczajnych środków bezpieczeństwa, pozamykanie szkół przed intruzami, uszczelnienie wszystkich wejść i dołożenie wszelkich starań, by nawet mysz nie mogła się prześlizgnąć – absolutnie nie wchodzi w grę.
W końcu nie chcemy, by nasze dzieci uczęszczały na zajęcia w otoczonych fosą warowniach – tak brzmiała riposta władz stolicy. Co znamienne, argumenty tego rodzaju pojawiają się za każdym razem, gdy się okazuje, że szkolna rzeczywistość znacznie odbiega od ideału. Przy czym konkretne przypadki mogą równie dobrze dotyczyć zachowań agresywnych między samymi uczniami, jak i sytuacji o wiele poważniejszych. Szkopuł w tym, że takie historie rzadko wychodzą poza szkolne mury i przedostają się do mediów.
W Berlinie co dzielnica, to inny problem, w niektórych szkołach warunki życia i koegzystencji bardziej przypominają scenariusze horrorów niż atmosferę placówek oświatowo-wychowawczych. Rzeczywistość może przerażać – szkoła jest często miejscem, gdzie zarówno uczniowie, jak i nauczający muszą radzić sobie z agresją i nienawiścią silniejszych od nich. Społeczeństwo zdążyło się już jednak do tego przyzwyczaić i znieczulić. Po serii gwałtów w szkolnych toaletach pojawił się pomysł, by w ramach wzmacniania bezpieczeństwa zatrudnić dozorców, którzy mieliby baczenie na wchodzących i wychodzących. Ktoś inny zaproponował, by wymienić stare zamki na lepsze, bardziej nowoczesne, wprowadzić obowiązkowe legitymacje dla odwiedzających, postawić przy bramie ochroniarza.
Okazało się jednak, że zastosowanie tych kilku rozwiązań jest dla władz landu zbyt kosztowne i nieopłacalne. Kolejna niedorzeczność. W Berlinie co roku w szkołach melduje się ok. 27 tys. pierwszaków, liczba podstawówek nie jest więc specjalnie zawrotna. Podwyższenie bezpieczeństwa szkół nie byłoby zatem ciosem w budżety miejskie. Władze mają jednak lepszy pomysł – zamiast podwyższania standardów zaproponowano zajęcia z psychologiem i panem od wf. Psycholog umocni dzieci psychicznie, zdradzając im, w jaki sposób powinny się zachowywać w obliczu niebezpieczeństwa, a pan od wf pokaże różne sportowe chwyty z zakresu samoobrony. Ta propozycja w całej jaskrawości obnaża bezduszność i absurdalność niemieckiego systemu edukacji. Mało tego, reprezentanci komitetów rodzicielskich nie dość, że w całości zaaprobowali pomysł z psycho-fizycznym umacnianiem swojego potomstwa, to jeszcze podkreślali, jakim dobrodziejstwem jest dla ich dzieci program czyniący z nich małych rekrutów. Po takim treningu już nikt im w drodze do szkoły nie podskoczy. Kiedy gwałciciele dostaną cynk, że ośmiolatki to prawdziwe maszyny do zabijania, z pewnością spotulnieją.
Nie jestem za tym, by dzieci uczyły się za kratami, ale w dzisiejszych czasach nawet po supermarketach przechadzają się uzbrojeni w pałki ochroniarze i nikogo to nie gorszy. Dlaczego więc dzieci miałyby czuć dyskomfort, ucząc się w szkole bezpiecznej, bo (dyskretnie) chronionej przez powołanych do tego ludzi.
To niedopuszczalne, by społeczeństwo w myśl niejasno pojętej ideologii tolerowało istnienie przemocy i pasywnie przyglądało się jej rozrostowi. Niedopuszczalna jest również strategia państwa i wynikającego z jego postawy systemu edukacji, który (poza nielicznymi wyjątkami zdesperowanych rodziców i nauczycieli) zostawia najmłodszych na pastwę szerzącej się agresji. Państwo, które jest nieme i głuche na skargi krzywdzonych, tylko prowokuje swoją obojętnością.
Tłumaczenie i opracowanie: Olga Doleśniak-Harczuk