Oświadczenie kanclerz Angeli Merkel, że były szef Urzędu ds. Akt Stasi Joachim Gauck jest ponadpartyjnym kandydatem na prezydenta Republiki Federalnej Niemiec, zatkało nasze salonowe media, niektóre słuszne portale pominęły tę informację, a inne zauważyły, że kandydatem jest pastor.
Komunizm po niemiecku i po polsku
Co za przykra niespodzianka dla naszego prezydenta i jego postkomunistycznego otoczenia zwalczającego Instytut Pamięci Narodowej i lustrację informatorów SB. Jest to przykra niespodzianka także dla premiera Tuska, który nie jest zwolennikiem lustracji w jej czystej formie, bo w jego towarzystwie nie brak ludzi skompromitowanych współpracą z esbecją.
Od początku było wiadomo, że u nas coś takiego jak rozprawienie się z zaszłościami komunistycznymi nie przejdzie.
Zwrócił na to uwagę Joachim Gauck na konferencji zorganizowanej przez krakowski Ośrodek Myśli Politycznej w 1999 r. w Warszawie. Na tym spotkaniu ówczesny premier RP Jerzy Buzek zadał dramatyczne pytanie: „Czy zrobiliśmy wszystko, aby to, co złe, zostało nazwane złem”? Pytanie to pozostało do dziś bez odpowiedzi. A dlaczego? Joachim Gauck wyjaśnił źródło tego fiaska: „Intelektualiści wschodnioniemieccy zasiadający przy NRD-owskim okrągłym stole chcieli restaurować i poprawiać system”. Ale – mówił Gauck – masy nie wyraziły na to zgody i wzięły sprawę w swoje ręce. „Końcowa faza upadku komunizmu różniła się w obu krajach, w NRD miała charakter rewolucyjny, w Polsce po długiej fazie rewolucyjnej przeszła w fazę negocjacyjną”.
A faza negocjacyjna – dodajmy gwoli prawdy – przerodziła się w fazę destrukcyjną, co objawiało się i nadal objawia ogłupianiem społeczeństwa, wmawianiem mu, że ci, którzy byli zdrajcami narodu, zwykłymi kolaborantami reżimu, to w rzeczywistości ludzie niesłusznie oskarżani i prześladowani przez prawicę i niepokornych publicystów, uparcie grzebiących w teczkach SB. Tej destrukcji uległy niektóre koła kościelne, zatajając lub zacierając niechlubną przeszłość dość licznej grupy duchownych.
„Stasi do produkcji” – takie hasło przyświecało mieszkańcom Berlina, którzy opanowali siedzibę ministerstwa bezpieczeństwa państwowego Ericha Mielkego i zabezpieczyli niszczone w pośpiechu akta Stasi. A w III RP obecny prezydent Bronisław Komorowski głosował w Sejmie przeciwko likwidacji WSI. W jego otoczeniu funkcję doradców pełnią byli członkowie PZPR, wierne sługi reżimu komunistycznego, polskiego i sowieckiego. I jak teraz Komorowski spojrzy w oczy prezydentowi Republiki Federalnej Niemiec, który walczył z komunistyczną przeszłością dawnej NRD? A co powiedzą i napiszą media zwalczające ze wszystkich sił lustrację w Polsce? Czy może znajdą coś na Gaucka, jakieś świństewko zręcznie podrzucone skołowanemu narodowi polskiemu? Bo naród niemiecki nie da się nabrać. W Niemczech panuje praworządność i pluralizm mediów. A nie magiel polityczny w niby demokratycznym kraju, jakim jest Polska.
Polityczna kalkulacja Merkel
Przed dwoma laty, kiedy ustąpił ze stanowiska ówczesny prezydent typowany przez CDU Angeli Merkel Horst Köhler, skompromitowany politycznie niepoprawną wypowiedzią, iż Bundeswehra jest po to w Afganistanie, żeby zabezpieczyć gospodarcze interesy Niemiec, wypłynęła natychmiast propozycja kandydatury Joachima Gaucka. W badaniach opinii publicznej cieszył się wówczas poparciem 70 proc. badanych, ale Zgromadzenie Narodowe wybrało Christiana Wulffa, bo rządząca partia CDU i jej siostrzana CSU z Bawarii miały większość. Christian Wulff, przystojniak ideowo bezbarwny, z lekko nacjonalistycznymi ciągotami, uznał, że pełnienie wysokich funkcji państwowych jest znakomitą okazją do zbudowania sobie dobrobytu. W znanym stylu współczesnych wybrańców losu w Europie i na świecie. A ten styl to konsumpcja i korzystanie z luzu obyczajowego i moralnego obowiązującego we współczesnym świecie. Ale się skorumpował i sprawą zajęła się prokuratura. Angela Merkel już nie mogła go więcej bronić, co czyniła z uporem przez wiele dni.
Dlaczego zgodziła się na Gaucka? Dlatego, że 60 proc. Niemców nadal go popiera, i dlatego, że w Zgromadzeniu Narodowym przewaga chadecji jest już niewielka, a za rok wybory do Bundestagu i pani kanclerz musi liczyć się z opinią publiczną.
Zwyciężyły rozum i polityczna kalkulacja. Bo Gaucka popierają i socjaldemokraci, i Zieloni, i współrządząca liberalna FDP. A dlaczego Merkel była przeciwko tej kandydaturze? To pytanie zadają dziennikarze niemieccy i nie uzyskują odpowiedzi. A może pani kanclerz ma coś przeciwko lustracji? Wszak wywodzi się z dawnej NRD i nawet była w tzw. opozycji, jeżeli to można nazwać opozycją.
Skutki złego morale
W Republice Federalnej Niemiec panuje system kanclerski, a prezydent pełni funkcję reprezentacyjną na arenie międzynarodowej. Mianuje i odwołuje sędziów sądów federalnych, urzędników państwowych na szczeblu federacji, akredytuje i przyjmuje ambasadorów. Bada zgodność ustaw z konstytucją, zawiera umowy z obcymi państwami. Może ułaskawiać przestępców. Ale polityką zagraniczną zajmuje się rząd federalny. Na prezydentów wybierani są ludzie cieszący się autorytetem moralnym i politycznym, o nienagannej przeszłości i zasługach dla kraju. I tak było do niedawna, ale zasadę tę złamał Christian Wulff, dziecko politycznej poprawności i egoizmu konsumpcyjnego, traktujące na luzie swoją funkcję i jej istotę. Najwyraźniej rozprzężenie elit europejskich jest zaraźliwe i sięga nawet urzędu kanclerskiego. Angela Merkel broniła Wulffa we własnym, partyjnym interesie, mając w perspektywie wybory do Bundestagu wolała, aby ten nieudacznik pozostał na prezydenckim fotelu, bo to swój człowiek i nie przeszkadza w jej zabiegach o poparcie wyborców.
A Wulffa czeka emerytura – jako polityk skompromitował się całkowicie. W wolnym kraju można robić różne głupstwa, ale nie wolno naciskać na gazetę i domagać się od niej zaniechania negatywnej informacji na własny temat. „Bild” jest gazetą prawicową, wspierającą CDU, ale jest gazetą wolną. I już.
A w Polsce? W Polsce media służą władzy i wcale się tego nie wstydzą. A media niezależne są tępione ze wszystkich sił. Czy możliwe byłoby w III RP ustąpienie prezydenta z powodu jakiegoś kredytu albo wczasów w posiadłości zaprzyjaźnionego biznesmena? A co w tym złego? Nasz premier na koszt podatników lata do żony na weekendy wyczarterowanym samolotem i wozi nim córeczkę oraz jej chłopaka. No i co? A może mu nie wolno? Wolno, bo ma większość, a poza tym ten rodzaj korupcji jest w postkomunie normą. Nie było afery hazardowej, nie ma kolesiostwa, nepotyzmu i innych łajdactw.
A jak wyjdą na wierzch, bardzo szybko zostaną przykryte śnieżycą, powodzią, śmiercią Madzi czy „bohaterstwem” ratownika medycznego, co to przez telefon poinstruował, jak przeprowadzić reanimację. Ratunku!!!