Premier wcześniej obiecywał dla tych rolników pomoc finansową instytucji rządowych, ale niestety się z tych deklaracji nie wywiązał, stąd właśnie natarczywe i dramatyczne pytanie.
Szef rządu ostatecznie na nie nie odpowiedział, został zabrany do samochodu przez towarzyszącego mu wojewodę mazowieckiego pod pretekstem konieczności uczestnictwa w kolejnych spotkaniach z rolnikami, ale pytanie „jak żyć” stało się przebojem kampanii wyborczej do parlamentu.
Odpowiedź premiera Tuska na to pytanie niestety pojawiła dopiero teraz podczas dyskusji nad rządowym projektem ustawy o podwyższeniu wieku emerytalnego do 67 lat - zarówno dla mężczyzn, jak i kobiet.
Zaczął minister Rostowski. Rzeczywiście w audycji TOK FM szef resortu finansów odkrył się zupełnie i zauważył: „żeby emerytura była godziwa, no to niestety - mówimy o przykrych rzeczach, ale jest to konieczne - przejście na emeryturę musi być na tyle późne, żeby oczekiwana przeciętna długość życia nie była bardzo długa”.
Kontynuuje to premier Tusk, mówiąc, że wydłużenie czasu pracy będzie oznaczało krótszy czas pobierania świadczeń emerytalnych i właśnie to pozwoli na poprawę sytuacji finansowej systemu emerytalnego w Polsce i jego wypłacalność także w przyszłości.
Niestety obydwaj Panowie, przedstawiając tylko i wyłącznie propozycję podwyższenia wieku emerytalnego, prezentują pomysł walczenia ze skutkami, a nie z przyczynami kłopotów z wypłacalnością systemu emerytalnego.
W Polsce głównymi przyczynami pogorszenia sytuacji finansowej systemu emerytalnego są m.in. duża liczba osób w wieku produkcyjnym pozostająca poza rynkiem pracy, (ponad 2,1 mln bezrobotnych), ubytek około 2 mln głównie młodych ludzi-emigrantów zarobkowych, duża liczba osób (około 3 mln) pracujących w oparciu o tzw. umowy śmieciowe, od których nie są odprowadzane składki ubezpieczeniowe, coraz częstsze przypadki tzw. samozatrudnienia, co oznacza odprowadzanie składki nie od rzeczywistych dochodów, ale składki zryczałtowanej, wreszcie rezygnacja ze składki od wynagrodzeń przekraczających 30-krotność średniego wynagrodzenia.
Tylko te swoiste dziury w systemie poboru składek powodują, że do Funduszu Ubezpieczeń Społecznych nie wpływa dodatkowe kilkanaście miliardów złotych rocznie. Choćby wprowadzenie „ozusowania” wysokich wynagrodzeń przyniosłoby ok. 6 mld zł rocznie dodatkowych wpływów do FUS.
Poważnym problemem związanym z podwyższeniem wieku emerytalnego jest nieskuteczność programów adresowanych do ludzi starszych, którzy z różnych względów stracili dotychczasową pracę.
Niebezpieczeństwu wypychania z rynku pracy osób w wieku 50+ towarzyszy katastrofalnie niska efektywność dotychczasowego rządowego programu dla tej kategorii osób.
Program zaczął być realizowany jeszcze w 2009 r.; wydano na tę realizację do końca 2010 r. ok. 8 mld zł i zatrudnienie w tej grupie wiekowej wzrosło zaledwie o 2 proc., a więc przeciętnie zatrudnionych jest zaledwie 37 proc. osób z tych roczników.
Zapowiadanie więc teraz kolejnych programów aktywizacji zatrudnieniowej, np. 60+, jest swoistą próbą mydlenia oczu ludziom, którzy po 50-ce stracą pracę i na swoje świadczenie emerytalne będą musieli w tej nowej sytuacji czekać kilkanaście lat.
Szkoda, że dopiero po pół roku od zadania pytania „jak żyć” premier udziela na nie odpowiedzi - i to tak brutalnej.
Wprawdzie tę odpowiedź próbuje osłodzić kolejnymi konsultacjami, ale tak naprawdę o żadnych konsultacjach nie ma mowy, Premier obstaje przy swoim i żadne argumenty się nie liczą. Wyborcom pozostają protesty, domaganie się referendum ("Solidarność" złożyła w Sejmie pod takim projektem 1,4 mln podpisów), a na razie - zaciśnięcie zębów i czekanie na osądzenie całej sytuacji przy urnach wyborczych.
