Mazury po wojnie to fragment piekła, w którym trzeba się opowiedzieć po stronie polskiej albo po stronie wroga. Brawo dla reżysera za to, że granicy tej nie zamazał. Nie ma tu relatywizmu, choć wybory do łatwych nie należą. Były akowiec Tadeusz (znakomicie zagrany przez Marcina Dorocińskiego), mając w pamięci obraz bestialsko gwałconej i mordowanej żony, próbuje żyć w nowych realiach.
Bohater nęcony jest karierą w strukturach ludowego państwa i otoczony ludźmi przypominającymi hieny. Nowy sąsiad początkowo ma być wsparciem w niedoli, ale później podstępem przejmuje jego gospodarstwo. Tu życie jest jak stąpanie po cienkim lodzie. Nasz bohater zakochuje się w Róży (Agata Kulesza), która komunistów przyjmowała z otwartymi rękami i... udami. Odruch serca i współczucie zwyciężają. Akowiec broni znienawidzonej w okolicy, wielokrotnie gwałconej i maltretowanej kobiety. Bohaterstwo to za mało, by opisać odwagę, przyzwoitość i honor Tadeusza. Jest on oczywiście wrogiem systemu. Torturowany, bestialsko bity i poniżany przeżywa horror przesłuchań. W takiej Polsce nikt już chyba nie szuka szczęścia. Polska jest wartością samą w sobie, jakkolwiek banalnie by to brzmiało. A takich Tadeuszów są w naszej historii całe szeregi. Dziś umierają po cichu w małych mieszkaniach, słuchając w telewizji, że PRL to też była nasza Polska.
W starożytnym Rzymie róże służyły do zabiegów pomagających zachować młodość ciała. Róża Wojtka Smarzowskiego niech pomoże nam zachować patriotyzm.
