Wyszukiwanie

Wpisz co najmniej 3 znaki i wciśnij lupę
Polska

Pesymista, atoli z poczuciem humoru

O Polsce, Ameryce, Ronaldzie Reaganie, Margaret Thatcher, antykomunizmie, poputczikach, Europie, islamie, politycznej poprawności, szkalowaniu Polski, Smoleńsku, tym co nas czeka, ale także go

Autor:

O Polsce, Ameryce, Ronaldzie Reaganie, Margaret Thatcher, antykomunizmie, poputczikach, Europie, islamie, politycznej poprawności, szkalowaniu Polski, Smoleńsku, tym co nas czeka, ale także golfie i kinie… Jeśli naszym młodszym Czytelnikom wydaje się, że od niedawna czytając „Gazetę Polską”, znają teksty Jacka Kwiecińskiego, to się mylą. Kto nie czytał Jego pisanych z pasją artykułów z lat 90., ten niewiele o nim wie.

O polskości
„Bronię Traugutta”, 27 września 2000 r.
Najpierw zaczniemy określać jako głupotę i surrealizm polskie powstania, bo nie miały szans. Potem głupotą i surrealizmem okaże się wszystko, co nie przynosi materialnych korzyści i natychmiastowych gratyfikacji. Proces ten zresztą następuje. „Głupi” więc będzie patriotyzm, poświęcenie, duma narodowa, tożsamość, odrębność. Zobaczmy, co stało się z pojęciem „honoru”.
Ktoś może powiedzieć, że posuwam się za daleko. Nie sądzę. Twierdzę, że mimo iż część Polaków wciąż przesadza, zwłaszcza jeżeli chodzi o formę, w kultywowaniu prezentowanego z nieznośnym patosem „heroizmu”, jest ich coraz mniej. Toteż współczesne dzieci powinny się uczyć zarówno o Traugutcie, jak i o Badenim.
Bo nie trzeba być wcale namiętnym piewcą straceńczego romantyzmu, aby dostrzec, dzisiaj właśnie i dlatego właśnie, że młode pokolenie dorasta w świecie, jaki mamy, iż walczący antyheroizm prowadzić może do demistyfikowania i dekonstrukcji całej naszej tradycji, wszystkich wartości, które wszystkie razem, łącznie, sprawiają, że jesteśmy Polakami.

O komunizmie, poputczikach i antykomunistach
„Pochwała antykomunizmu”, 17 maja 2000 r.
Jak każdy w miarę kulturalny człowiek, nie dotknięty nigdy tym wirusem, jestem antykomunistą, oczywiście „zoologicznym antykomunistą”. Tylko takim – „jaskiniowym” czy też „zajadłym” antykomunistą być można, jeśli się nim w ogóle jest. Określenie „wyważony, umiarkowany antyhitlerowiec” jest wszakże bezsensowne.
„Bez wybaczenia (Bez litości o Unii Wolności)” 27 stycznia 1999 r.
Gdy potem poseł Michnik krzyczał w Sejmie: Nie mam i nie będę miał nic wspólnego z mieszaniem PZPR z błotem, a „Gazeta Wyborcza” z dumą tak ideowe, zasadnicze przemówienie przedrukowywała, niektórzy kręcili głową ze zdumienia. A ja nie. Ja kręciłem głową ze zdumienia, że nie ma protestów powszechnych, polemik ze strony wybitnych osobistości, ba, że niemal wszyscy milczą (…) Bo przecież, gdy Michnik krzyczał „Od… się od generała”, oznaczało to: od… się od PRL-u, od genezy, początków komunistycznej okupacji Polski. Michnik mówił nawet coś o antyradzieckiej fobii Polaków. (…)
Więc ja, bez zasług, nazwiska i pretensji, ale też w jakikolwiek sposób nie „skrajny”, powiem coś wprost i ciekaw jestem, czy ktokolwiek w poważnej prasie ośmieliłby się to powtórzyć. Jeśli nieco by zmienić chronologię (…) i jeśli, w co wątpię, miałbym straceńczą odwagę, to do sekretarza POP, współpracującego blisko z organami „ludowego bezpieczeństwa” – strzelałbym. I absolutnie nie uważałbym, że strzelam do „niewinnego człowieka”.
To jest moja tradycja – i nie widzę powodów, aby niezależnie od okoliczności o tym nie napisać – diametralnie różna, całkowicie i nigdy nie do pogodzenia z tradycją obrońców „tej akurat utopii” [komunizmu – red.]. Dla mnie żołnierze zbrojnego antykomunistycznego podziemia są największymi bohaterami naszej współczesności. (…)
Jeśli optymistycznie wierzymy, że przyszła „inteligencja polska” może być inna, że „potrząśnie Polską”, że walka o pamięć będzie mieć jeszcze drugi, a może i trzeci etap, to nie można tego w imię realizmu, umiaru, czy czegokolwiek zaniechać. Wierzę w przyszłe pokolenia Polaków, czyli w Polskę. Też będzie średnia i połowiczna, bo zawsze i wszędzie tak jest, ale w tym jednym, w tym jednym – przywróceniu języka prawdy – może być, wierzę że będzie, odmienna. I mniejsza o jej orientację czy orientacje. Jeśli nie przeszkodzi się nam poznać prawdy o przeszłości, to rzeczywiście przyszłość może jeszcze należeć do tych, którzy żadnych związków z PRL, nawet pośrednich, mieć nie będą. Nie tylko z racji urodzenia.

O islamistach
„Prorok podbija Europę”, 29 grudnia 2004 r.
Islamiści, niczym kiedyś sowieccy komuniści, posługują się równolegle agresją i maskującą propagandą. Dysponują olbrzymim źródłem rekrutacji – owymi milionami współwyznawców. Wpajają im, że tak jak ongi członkowie kampanii w różnych krajach, mają obowiązek służenia sprawie, która góruje nad wszystkim. Wiele, większość spośród ich rozlicznych stowarzyszeń jest podobna do komunistycznych organizacji fasadowych operujących kiedyś hasłami o przyjaźni i pokoju dla realizacji odmiennych celów.
Jak kiedyś sowietyzm, tak i oni mają na Zachodzie wielką rzeszę sympatyków i zwolenników, z których tylko część zaliczyć można do „użytecznych idiotów” czy „towarzyszy podróży”.
„Atakują nas. Uwagi niepoprawne”, 24 października 2001 r.
Gdyby jakieś stowarzyszenia chrześcijańskie poczęły rozpowszechniać tezy, iż muzułmanie to „niewierni”, których należy tępić i likwidować, natychmiast by się na nie rzucono. I żadne tłumaczenia, że mamy do czynienia z tzw. marginesem, nic by nie pomogły. Więcej, podobnie potraktowano by w każdym kraju Europy Zachodniej organizacje żydowskie postulujące, że Palestyńczyków należy wyrżnąć i „zepchnąć do morza”.

O Europie
„Jaka Europa”, 2 sierpnia 2000 r.
Eurofanatyków rozpoznać łatwo. O integracji europejskiej nie mówią z namysłem i rozmysłem, lecz nabożnym uniesieniem. Utworzenie „państwa Europa” jest ich zdaniem zdeterminowane historycznie. (…) Podkreślanie wagi suwerenności jest grzechem śmiertelnym. Prezentowanie własnego zdania w podobnych sprawach „nie uchodzi”. Gdyby mogli, jutro zjednoczyliby całkowicie wszystko i wszystkich, nie pytając nikogo o zdanie.
„Pułapka europejskiego szowinizmu”, 11 marca 1998 r.
Innymi słowy, w obliczu owych zupełnie nowych wizji, a może także właśnie dlatego, obecność Amerykanów w Europie jest nieodzowna. M.in. po to, aby stanowić atut rezerwowy w obliczu kolejnych europejskich szaleństw. Tym razem przybierają one kształt i kierunek jakby przeciwstawny do poprzednich: humanistyczny, integrujący itp. Ale efekt końcowy (fatalny i niebezpieczny) może być ten sam jak w przypadku utopii bardziej złowrogich.

Przeciwko szkalowaniu Polski
„Nie można dać się zohydzać”, 13 stycznia 1999 r.
Należy śmiało i wyraźnie oddzielić dwie sprawy. Przeciwstawianie się i piętnowanie antysemityzmu w Polsce, a także zwalczanie części opinii na krzewienie podobnych treści – to jedno. Obrona dobrego imienia Polski i Polaków jako narodu, prawdy o obozach śmierci, II wojnie i jej ofiarach to sprawa zgoła odmienna. Zważmy, że nie tyle chodzi już o protesty wobec opinii o polskim antysemityzmie czy zbyt małej, zdaniem niektórych, pomocy udzielanej Żydom. Chodzi o obronę przed przedstawianiem nas jako narodu zbrodniarzy, przed totalnym fałszowaniem najnowszej historii, ukazującej Polskę jako pomocnika Hitlera od początku II wojny. Rzecz dotyczy czegoś więcej nawet niż współczesna polska racja stanu, bo świadomości i wiedzy historycznej przyszłych pokoleń w świecie całym.

O propagandzie mediów
„Władza i wścieklizna”, „Nowe Państwo”, maj 2010 r.
Nie jestem tak inteligentny jak Komorowski, ale oświadczam, iż nie będę udawał, że gdy Bartoszewski robi kupę w salonie, to pachnie ona najlepszymi perfumami. To, co uprawia ten osobnik (nie od dziś i z pełną świadomością), jest według mnie podłe i łajdackie. I ani wiek, ani jakakolwiek przeszłość nie są żadnym usprawiedliwieniem. Jeśli zaś chodzi o autorytety, to dziś, A.D. 2010, dla mnie większymi autorytetami od Bartoszewskiego są obsługujący mój dom śmieciarze.
„Ukosem”, „Nowe Państwo”, listopad 2009 r.
Wielkie media wszędzie tracą grunt. Także z uwagi na utratę wiarygodności. Ale mimo to ich wpływ na opinię wciąż jest ogromny. Niestety, znajdujemy się pod tym względem w ścisłej czołówce. Manipulacja medialna jest tylko wtedy możliwa (skuteczna), gdy została przekroczona pewna masa krytyczna. Ludzi już zdezinformowanych. Przyjmujących, nawet z satysfakcją, podpowiedzi dominujących ekspertów i autorytetów. Wręcz wdzięcznych, że oto dowiedzieli się, jak należy interpretować rzeczywistość.

O tym, co nas czeka
„Słuszność gry o wszystko”, „Nowe Państwo”, sierpień 2010 r.
Tragedia smoleńska była niewyobrażalnym ciosem. Po szoku pojawiło się u mnie także odczucie beznadziei. Reakcja na katastrofę była testem na jakość państwa polskiego pod obecnymi rządami. Byłem przekonany, że dzisiejsze władze test ten obleją. Nie myliłem się. Wszystko, co nastąpiło później, w pełni to potwierdziło. Wydaje się, iż jest coraz gorzej, że wszystko w Polsce zostało zablokowane, A ja, właśnie teraz, stałem się jakby większym optymistą. Bardzo warunkowym, no ale zawsze.
„Po przegranej”, „Nowe Państwo”, październik 2011 r.
Inną czy też pokrewną klęską, jakiej nie zdołaliśmy zapobiec, jest wręcz triumfalne wkroczenie do Sejmu barbarzyństwa i nihilizmu. Współczesnego, ale połączonego z reanimacją czy wręcz rehabilitacją czegoś takiego jak tygodnik „Nie”. Potwierdziło się raz jeszcze, że wpływ wielkich mediów i tzw. autorytetów na znaczne rzesze Polaków jest obecnie niemalże rekordowy w obrębie naszego kręgu cywilizacyjnego. A do sukcesu barbarii w wielkiej mierze przyczynili się ludzie młodzi. Efektem jest, jak prawidłowo określił to Michnik, zwycięstwo Polski Wojewódzkiego.
„Grudzień 2011”, „Nowe Państwo”, grudzień 2011 r.
A.D. 2012 musi być lepszy od swego poprzednika. Po prostu – musi. Bo trudno sobie wyobrazić, aby mógł być jeszcze gorszy, by fatalna passa trwała i trwała. Musi być lepszy chociaż trochę. To znaczy – coś zapoczątkować, coś przeciąć, coś ukrócić. Mówi się, że wiara góry przenosi, że kropla drąży skałę. Nie są to procesy szybkie, ale jest istotne, by w ogóle się zaczęły. Mógłbym, co jest dziś w modzie, przedstawić jakąś czarną utopię utrzymaną w sarkastycznym tonie nt. przyszłości. Jakoś nie potrafię się na to zdobyć, a nawet nie widzę głębszego sensu w podobnej produkcji. Także w jakieś wielce optymistyczne spekulacje, oparte na rzekomo bardziej szczegółowych konkretach, nie mam ochoty się wdawać. Stąd takie, a nie inne wstępne uwagi. Jestem z natury pesymistą (atoli z poczuciem humoru), a mówią przecież, iż pesymista to realistyczny optymista.

Cały artykuł ukazał się w aktualnym numerze tygodnika „Gazeta Polska”.

Autor:

Źródło:

AKTUALNE PETYCJE

NAJNOWSZE Polska