Nagrał Pan album życia?
Nie umiem powiedzieć. Starań dokładałem, jak zwykle, sporo. Twoją pochwałę odbieram jako dowód, że się rozwijam. Mam zamiar nagrać jeszcze parę płyt, może wtedy zdecydujemy, dobrze?
To na pewno wielkie szczęście nagrać świetną płytę z tak wspaniałymi muzykami, jak choćby Wendy Waldman?
O szczęściu mogę mówić dużo, bo szczęście do ludzi towarzyszy mi prawie zawsze. Moje nazwisko pochodzi od szczęścia (uśmiech). To jasne, że można mu pomóc przez pracę, przemyślane decyzje, staranie, żeby było możliwie najlepiej i z serca. I marzeń trzeba pilnować. Wtedy są owoce.
A Wendy… To nieczęste spotkać kogoś, kto patrzy w tę samą stronę muzycznie, życiowo. Wendy otworzyła mi oczy na amerykański folk, na niezwykłe osobowości, na wirtuozów gitarowych. Przedstawiła mnie swojej muzycznej rodzinie, wiele wspólnie komponowaliśmy, cieszyliśmy się sobą i naszą pracą. Dzięki mnie Wendy poznała moją polską rodzinę muzyczną, Basię Trzetrzelewską oraz czarny chór Life Choir z Los Angeles.
Ta płyta opowiada o spełnionych marzeniach, iluzjach i prawdzie, o przyjaźni, która jest rodzajem miłości, o zmianach na lepsze, które zawsze są możliwe, o nadziei. Piosenka może być połączeniem trzech sztuk: muzyki, słowa i ich interpretacji. Zawsze starałem się o możliwie najwyższy poziom wszystkich elementów. Największy problem miałem z językiem angielskim, to wciąż dla mnie wielkie wyzwanie, ale pracuję, rozwijam się.
Czy „Signs” ma szansę zyskać opinię najlepszej płyty w muzyce rozrywkowej polskiego wykonawcy nagranej w języka angielskim?
Jest tak wielu artystów, wielkich osobowości, że nie ma sensu układać rankingu, to nie sport. Muzyka i piosenka mają cieszyć, wzruszać, towarzyszyć, inspirować jak dobry przyjaciel. Z Wendy zbudowaliśmy most przez ocean, poznaliśmy ze sobą naszych muzyków, zaraziliśmy ich naszym entuzjazmem. Ludzie garnęli się, dawali co najlepsze. To słychać na płycie. Cieszę się, że muzycy amerykańscy, biali i czarni, polubili moje śpiewanie, osobowość, kompozycje, ale przede wszystkim mnie samego, prywatnie, bo przyjaźnie w średnim wieku zdarzają się niezbyt często.
Całość wywiadu z Mieczysławem Szcześniakiem w dzisiejszej "Gazecie Polskiej Codziennie"
