Cóż, dziś czasy są takie, że z piciem szampana kojarzy się były szef WSI gen. Marek Dukaczewski, który uczcił w ten sposób wybór Komorowskiego na prezydenta. Po przyjaciołach widzę jednak, że mimo wrednych czasów na smutno upijają się raczej rzadko, na agresywnie tylko od czasu do czasu, a przeważnie na ironiczno-złośliwo-sarkastycznie, co miewa walor twórczy.
Ze mną jest podobnie, z jedną uwagą: nie upijam się imprezowo w sylwestra. Bo co to za przyjemność pić ze wszystkimi pozerami, którzy cały rok są trzeźwi, nawet żadnej awantury nie wywołają, a teraz, na końcu roku, udają pijaków, bo tak wypada? Będę więc sączył dziś wino rodzinnie, odbierając telefony od weselszych znajomych, wzywające mnie do natychmiastowego przybycia – taki rytuał.
Nie pij z lemingami
Być może włączę urządzenie przeze mnie tygodniami nieużywane – telewizor. Oglądanie wielkomiejskich masówek, na które lokalni mafiosi samorządowi wydają miliony, może mieć zbawienny wpływ na upijanie się na sarkastycznie. W szczególności zaś sprzyja temu komentowanie odzywek różnych lizusowskich celebrytów, przeważnie potomstwa towarzyszy, funkcjonariuszy i kapusiów.
Natomiast picie z tzw. lemingami na żywo zdecydowanie odradzam – kończy się awanturą albo bardzo dotkliwym kacem. Polak po pijaku dyskutuje o polityce, i to uwalniając język. A tak nam w ostatnich latach się porobiło, że jeśli tamta strona uwolni język, to z naszego punktu widzenia zasługuje na obicie mordy. Jak tego nie dokonamy, to mamy tym większego kaca z powodu wyrzutów sumienia.
Unikaj fałszywych kumpli
Jeśli więc już imprezować, to w godnym gronie. Z poczuciem, że nasz drugi obieg, nasze nierealistyczne świrowanie to wartość. „Tutaj warto zrobić historyczny przytyk, że co drugi folksdojcz był real-polityk” – śpiewał Jan Krzysztof Kelus w „Przypowieści o jeżach”. Krótko przed sylwestrem ukazały się w „Rzeczpospolitej” dwa teksty, wartość naszego drugiego obiegu kwestionujące – Łukasza Warzechy i Dariusza Karłowicza. Karłowicz napisał, że naszej konfederacji barskiej nie da się długo ciągnąć, a „celem konserwatysty i republikanina jest budowanie jedności, a nie pogłębianie przepaści, której nie da się już przekroczyć”. Warzecha zarzucił nam „brak jakiejkolwiek praktyczności, oderwanie od rzeczywistej polityki”.
Co charakterystyczne, ani jeden, ani drugi nie podał pomysłu, jak niby mielibyśmy uprawiać naszą real-politik. Bo odpowiedź byłaby tylko jedna: zapisać się do WSI albo jakiegoś innego biznesowo-medialnego odłamu dawnej komunistycznej bezpieki. Czyli zrezygnować z „nierealnego” postulatu niepodległości Polski. Coś w tym rodzaju zrobiła niegdyś AWS, która oddała tamtym wielkie połacie władzy, w zamian dostając kawałki tortu dla siebie. Nie na długo, bo przy najbliższej okazji służby wymieniły ją na jeszcze wygodniejsze dla siebie SLD. Warto? Inne formy real-politik, jak przejście na stronę kelusowych „folksdojczów”, w postkomunizmie nie występują.
Więc pijmy wino, szwoleżerowie
Smagany biczem realizmu „pijany” (realnie bądź metaforycznie) romantyk to ktoś w polskiej kulturze głęboko zakorzeniony. Trzymajmy się więc tego modelu z silnym poczuciem własnej wartości. Gdy pod koniec jednego z balów karnawałowych II RP adiutant Piłsudskiego Bolesław Wieniawa-Długoszowski nabrał obaw, że jego uczestnicy, a w szczególności uczestniczki, mogą chcieć udać się do domu, polecił postawić przy wyjściu dwóch szwoleżerów z bronią i zakazał wypuszczania kogokolwiek. Dopiero po paru godzinach uczestnikom balu udało się namówić Wieniawę, by zdjął wartę. Piosenka, którą spopularyzował Wieniawa, to „Więc pijmy wino, szwoleżerowie”, mająca liczne antykomunistyczne mutacje. Ale w każdej z nich „troski giną w rozbitym szkle”. Co potem? Tym zajmiemy się od jutra.
