Wyszukiwanie

Wpisz co najmniej 3 znaki i wciśnij lupę
Polska

Niemcy grają w zielone

Dla niemieckich zielonych katastrofa w Fukuszimie przyszła w samą porę.

Autor:

Dla niemieckich zielonych katastrofa w Fukuszimie przyszła w samą porę. Gdyby nie to straszne wydarzenie, Winfried Kretschmann, 63-letni zachodni komunista i dziecko rewolty 1968 r., nie wygrałby majowych wyborów w najważniejszym niemieckim landzie – Badenii-Wirtembergii. A tak jako pierwszy Zielony w historii Republiki Federalnej Niemiec piastuje urząd premiera kraju związkowego.

Założona niespełna 30 lat temu Partia Zielonych, z poparciem wahającym się miedzy 15 a 20 proc., stanowi trzecią, najsilniejszą partię w Niemczech. Jak na razie nic nie prorokuje zjazdu w tabeli.

Początki ekopartii były chaotyczne i szemrane – wystarczy przypomnieć sobie pełną agresji przeszłość długoletniego przywódcy partii Joschki Fischera. Dziś Zieloni dysponują imponującą siecią kontaktów w aparacie urzędniczym, w sądownictwie, na uniwersytetach, na odcinku kultury i mediów. Trzeba więc przyznać, że przeszli długą i różnorodną drogę. Dziś są na szczycie.

Od początku swojej historii Zieloni dążą do wszystkiego i niczego jednocześnie. Czynią to w sposób radykalny, zajadły, ale zawsze barwnie opakowany. Znajdziemy tam zarówno idee Mao, jak i Stalina, turbokapitalizm i fundamentalizm ekologiczny, szczyptę małej ojczyzny, trochę kosmopolitycznej nuty, gdzieniegdzie ascezę przeplecioną ekoluksusem.

Zieloni są partią bardzo teutońską, ale nie zamykają się na przybyszów z zewnątrz. To oni ukuli pojęcie „multikulturalizm”. Mają odnogę chrześcijańską, ale jednocześnie zezują wyraźnie w stronę islamu. A i tak większość członków tej partii nie identyfikuje się z żadną religią. Stanowią partyjny przyczółek dla feminizmu, genderowej paplaniny, homoseksualistów, samotnych matek i rodzin patchworkowych.

Żadne ekscesy nie są im obce. Lewicowi terroryści wraz ze swoimi szalonymi adwokatami zawsze byli blisko Zielonych. Wielu z nich nie tylko było zielonymi wyborcami, ale i członkami partii, i to na eksponowanych stanowiskach, tak jak np. mecenasi terrorystów z RAF, Christian Ströbele, Otto Schily, Gerhard Schröder albo Rupert von Plottnitz.

Zieloni są niezmordowanymi edukatorami, podświadomie wciąż hołdują wzorcom Mao i marzeniom o skonstruowaniu nowego człowieka. Ogarnięci ideologią egalitaryzmu, pragną jednocześnie uchodzić za ugrupowanie indywidualistów i nową elitę.

Ich znakiem firmowym są socjalistyczne upodobania. Łączą w sobie filisterstwo i wieczną rewolucję, ale ze względu na trudność połączenia obu tych żywiołów muszą się Zieloni uciekać do propagandy i trudno ich w tej dziedzinie przebić.

To oni nadają ton językowi polityki, kreują terminologię, wybijają na pierwszy plan dyskursu pewne tematy, dzieje się to oczywiście przez przypadek, jakby niechcący, a wszystkie inne ugrupowania posłusznie kroczą ich śladem. Angela Merkel w ostatnim czasie zmieniła strategię i zamiast biec za nowinkami zielonych, jest zawsze krok do przodu. Aktualnie pani kanclerz rozkłada na łopatki niemieckie społeczeństwo. Jak gdzieś zaświergoli ptaszek, to na tym miejscu nie wolno wybudować szpitala. Tak zwane nowoczesne projekty służące modernizacji infrastruktury, jak budowa lotnisk, trakcji, autostrad, bojkotuje się już z zasady. Produkcja energii atomowej w Niemczech? Nie. Sprowadzanie energii atomowej z zagranicy? Jak najbardziej tak.

Ze świętoszkowatym wyrazem twarzy i poczuciem moralnej wyższości dowolnie wyselekcjonowane mniejszości, a pośród nich kobiety, muzułmanie (największa wspólnota religijna świata!), są brani w agresywną obronę przed wyimaginowaną, rzekomo wrogo nastawioną większością. Zieloni do perfekcji opanowali podniecanie się fetyszem różnorakich mniejszości.

W tym środowisku tematem do transcendentalnych uniesień mogą być problemy krajów Trzeciego Świata. Scenariusz jest niezmienny: Zachód w roli rozbójnika i słabo rozwinięte państwa w roli ofiary. Tymczasem nie jest przecież tajemnicą, że kiedy na Zachodzie zaczęto pijać kawę i Europejczycy i Amerykanie zawieźli jej ziarna do Nikaragui, miejscowi zaczęli uprawiać kawę i to z niemałym zyskiem. To Zachód był jedynym odbiorcą kawy. W zasadzie historia ilustrująca zakończoną sukcesem pomoc biedniejszemu i gorzej rozwiniętemu państwu przez kraje rozwinięte. Ale zieloni wiedzą swoje. Dla nich Zachód Nikaragui nie pomógł, ale wyssał wszystkie soki z tamtejszych plantacji i zniewolił obywateli. Przez 30 lat Zieloni byli patronami ideologii 1968 r. Przed ich krzykiem o potrzebie demokracji bezpośredniej na szczeblu państwowym i wewnątrzpartyjnej, ograniczającej się do samych ugrupowań, łamały się już ugrupowania większego formatu.

Od dłuższego czasu w środowisku Zielonych panuje tendencja do wynajdywania tematów zastępczych. Członkowie partii notorycznie odciągają uwagę wyborców od ważnych politycznych tematów, takich jak kwestie europejskie, edukacyjne, demograficzne, ideologiczne i w zamian każą im protestować wobec zakrojonych na szeroką skalę inwestycji budowlanych.

Aktualnie Niemcy mogą podziękować Zielonym za niekończącą się akcję protestacyjną przeciwko budowie dworca centralnego w Stuttgarcie. Jest to nic innego jak forma terapii zajęciowej dla obywateli spragnionych wrażeń. A każdy taki protest przebiega w błysku fleszy i w obecności kamer mainstreamowych (zielonych) mediów.

Obranie Winfrieda Kretschmanna premierem kraju związkowego mogłoby być apogeum ery Zielonych. Tymczasem okazało się, że Zieloni nie mają bladego pojęcia o rzeczach istotnych, takich jak np. kryzys euro. Kto by się jednak przejmował. Zieloni mają potencjał, a Niemcy są pod urokiem ekoideologii.

Autor:

Źródło:

AKTUALNE PETYCJE

NAJNOWSZE Polska