Nic dziwnego, że mają takie pomysły, bo ryba psuje się od głowy. Rząd nie zadbał w swoim programie o politykę socjalno-mieszkaniową. Tymczasem w Polsce jest coraz mniej lokali socjalnych. Za to bieda się rozrasta.
Według GUS-u w tym roku oddano do użytku niecałe 1,7 tys. mieszkań socjalnych, tj. o jedną trzecią mniej niż w zeszłym roku.
Niedawno Łódź ogłosiła, że w przyszłym roku zamierza przeprowadzić pilotażowy program budowy kontenerów mieszkalnych. Wiceprezydent Łodzi Arkadiusz Banaszek, zamiast mówić wprost o slumsach, maskuje takie pomysły pod nazwą budownictwa modułowego. W przyszłym roku miasto zamierza wydać na slumsy 1,5 mln zł. Tymczasem nie trzeba prowadzić pilotaży, by wiedzieć, że program nie jest trafiony. Nie dość że jest niehumanitarny, to jeszcze nie ma nic wspólnego z gospodarnością.
Wcześniej do stawiania kontenerowych gett przymierzał się Poznań. Ale po burzliwych dyskusjach odstąpiono od tego pomysłu. Kontenery są pomieszczeniami tymczasowymi. Nie nadają się do zamieszkania. Po kilku miesiącach eksploatacji są zagrzybione i zawilgotniałe. Zimą mogą być ogrzewane tylko prądem. Koszty ich użytkowania zdecydowanie będą przekraczały możliwości finansowe potencjalnych lokatorów. Gminy będą więc musiały dopłacać do ich ogrzewania.
W Bydgoszczy, gdzie kontenery postawiono, zamieszkali w nich nie tylko „trudni lokatorzy”, czyli tacy, którzy nie zamierzają płacić czynszu, ale również biedne wielodzietne rodziny oraz samotne matki.
Łódzcy urzędnicy wyliczyli, że remont lokalu socjalnego kosztuje miasto ok. 20–30 tys. zł, tyle samo ma kosztować jeden kontener mieszkalny. Zamiast dbałości o finanse miasta, włodarze Łodzi zapewniają dochody międzynarodowym producentom nietrwałych kontenerów.
Cały tekst został opublikowany w dzisiejszym numerze „Gazety Polskiej Codziennie”
