Pani wystawa w warszawskiej Galerii Delfiny organizowana jest pod patronatem Ambasady Łotwy w Polsce z okazji Święta Niepodległości Pani kraju. Czym dla Pani jest niepodległość i wolność?
Dla mnie osobiście oznacza to możliwość realizowania swoich wszystkich planów bez ograniczeń, nie szkodząc innym. Chodzi o to, by Łotwa była Łotwą: mieć możliwość kultywowania swoich tradycji, mówić w swoim języku, śpiewać pieśni narodowe itd. W czasie rządów sowieckich Łotwa nie była wolna. W naszej historii, na przestrzeni wieków, mój kraj znajdował się pod kolejnymi okupacjami. Najpierw, od XIII wieku – przez wiele set lat pod panowaniem niemieckim. Stanowiliśmy smaczny kąsek dla obcych – oprócz Niemców na Łotwie panowali także Szwedzi, Polacy, a w końcu Rosjanie. Tak więc wolność to dla Łotwy możliwość bycia samym sobą i – choćby – posługiwania się własnym, choć rzadkim, językiem. Dzięki temu językowi możemy chronić naszą kulturę przed obcymi wpływami. Myślę, że Polacy mogą to doskonale zrozumieć, bo mają przecież podobną historię. Dla człowieka brak własnej historii i kultury swojego narodu oznacza wyzbycie się własnych korzeni.
Intryguje mnie intensywnie czerwony kolor widoczny praktycznie na każdym Pani obrazie. Dlaczego ta czerwień jest tak bardzo wyrazista? Co wyraża?
Urodziłam się w tym samym dniu, co Van Gogh i Goya, 30 marca. Zatem jestem spod znaku Barana. Czerwień to uczucie, ogień, emocje. To pieśń mojej duszy. Poprzez ten kolor najlepiej wyrażają się moje emocje. Choć jest trudny do zastosowania w malarstwie. Używam specjalnych technik by go uzyskać. W dodatku najdłużej schnie. Czuję, że gdybym tego ognia (w kolorze czerwieni) nie miała w sobie, natychmiast umarłabym. To jest także kolor wschodzącego słońca, które często obserwuję, bo zaczynam malować o piątej rano. Potem często muszę towarzyszyć mężowi w jego obowiązkach ambasadora i dyplomaty. Czerwień to dla mnie sygnał, by nie marnować żadnego dnia, skoro tak wygląda wstające słońce.