Zjawisk paranormalnych w III RP jest więcej niż w kosmosie. Dziwne są okoliczności katastrofy smoleńskiej, brak zainteresowania polskiego rządu wyjaśnieniem jej przyczyn i przebieg rosyjskiego śledztwa. Dziwne są postawy ludzi, którzy Marsze Pamięci zastępują Marszami Puszczalskich, w miejsce lekcji historii wprowadzają wychowanie do życia na kredyt, a Polskę Wschodnią najchętniej wymieniliby na Niemcy Zachodnie. Dziwne są wreszcie samobójstwa polityków, wielka kariera Janusza Palikota i wyniki wyborów parlamentarnych.
Wielu z nas wciąż nie jest w stanie przyjąć do wiadomości, że istnieją obywatele polscy, którzy w wyborach głosują przeciwko suwerenności własnego państwa i przeciwko własnej kulturze, opowiadając się za realizacją interesów ościennych mocarstw i zbydlęceniem publicznych obyczajów. Niestety, tak jest i tak będzie. Najwyższa pora pozbyć się resztek złudzeń i zabrać się do roboty. Wbrew pozorom, po 9 października znaleźliśmy się w sytuacji sprzyjającej rozwojowi polskiej kultury. Musimy tylko przestać ją mylić z Nagrodą Nike czy Europejskim Kongresem Kultury. Mamy mnóstwo czasu na dokończenie budowy drugiego obiegu, który jednoczy, mobilizuje, wyostrza świadomość patriotyczną i chrześcijańską. Nikogo, włącznie z publicystami „Rzeczpospolitej”, nie powinna już rozpraszać myśl o kolaboracji z III RP, oficjalnie w imię „demokratycznych standardów”, faktycznie w imię ciepłej posadki i zaciągniętych kredytów.
Tym, którzy – podobnie jak ja – oduczyli się dziwić, przedstawiam do przemyślenia skróconą wersję zasad Walki Cywilnej, podjętej późnym latem 2010 r. i trwającej do dzisiaj:
1. Bojkot wszelkich działań zmierzających do osłabienia ducha w społeczeństwie, szczególnie prób pomniejszenia rangi katastrofy smoleńskiej i pamięci bohaterów, którzy 10 kwietnia 2010 r. polegli za ojczyznę.
2. Bojkot stacji telewizyjnych, rozgłośni radiowych, czasopism i dzienników jednostronnie i niezgodnie z rzeczywistością przedstawiających polskie życie publiczne.
3. Utrzymywanie na najwyższym poziomie poczucia honoru narodowego i solidarności z ludźmi wykluczonymi bądź wyszydzonymi przez media.
4. Rozwijanie własnego patriotyzmu (poznawanie historii, literatura piękna, podróże śladami przodków) i aktywność społeczna: promowanie postaw patriotycznych w środowisku rodzinnym, miejscu pracy, szkole (nauczyciele), internecie (autorzy blogów, uczestnicy portali społecznościowych).
5. Udzielanie pomocy ofiarom medialnego monopolu: osobom dyskredytowanym w artykułach z powodów ideologicznych, zwalnianym z pracy, podawanym do sądu, szykanowanym za poglądy.
Po wyborach z pewnością wszyscy czujemy się zmęczeni. Musimy jednak nastawić się na długi marsz, bo nie ma już powrotu do III RP. – Moją ojczyzną jest Polska podziemna – mówiła Maria Fieldorf-Czarska, córka generała „Nila”. Dziś ta ojczyzna nas woła.
