Niepokoi mnie to, że zbyt mało cenimy teraz polskość. Współcześni rodzice myślą często przede wszystkim o tym, żeby dziecko uczyło się angielskiego, a mniej myślą o czytaniu polskiej poezji czy "Trylogii" Sienkiewicza.
Młodzieży nie wychowuje się tak, aby poznawała i doceniała odrębność narodową. A ja chcę im przypomnieć, że są Polakami. Karol Wojtyła był gorącym patriotą. Nie tylko przyznawał się do narodu. Mówił o ojczyźnie z prawdziwą miłością - matka nasza. Przecież swoją pierwszą mszę św. odprawił w symbolicznym miejscu – na grobach królewskich, na Wawelu. Był przejęty historią Polski, którą znał i kochał.
A jego zamiłowanie do języka! Mówił zawsze pięknym literackim językiem, bez żadnego żargonu, bez żadnych wtrętów młodzieżowych. Nie musiał podlizywał się w ten sposób młodzieży. Mówił po prostu pięknie po polsku.
Tożsamość człowieka wiąże się przecież z przynależnością do tego narodu, który mówi tym właśnie językiem, w nim się modli, mieszka na tej ziemi i ją kocha. Papież tę ziemię znał, kochał, chodził i pielgrzymował po niej. Żadnych wakacji nie spędzał zagranicą. Zmieniło się to dopiero jak został papieżem.
W lipcu 1945 r., jak wróciłam z obozu koncentracyjnego, napisałam książkę o swoim życiu. To dzieje harcerek, bohaterek narodowych, patriotek, które były gotowe oddać życie za ojczyznę. Tak brzmiała przysięga, którą składaliśmy w listopadzie 1939 r. Widzę, że młodzież dzisiejsza, wnuki mojego pokolenia czytają tę książkę. Czytają, choć ich rodzice nie chcieli czytać.
Nie ma człowieka bez tożsamości narodowej. Kim będzie to młode pokolenie? Wykorzenione, bez patriotyzmu? Jan Paweł II namawiał młodych, żeby zostawali w Polsce. Nie był zadowolony z tej emigracji, niby za chlebem, a tak naprawdę za mercedesem, bo przecież głodu u nas nie ma.
Więc trzeba spojrzeć sobie w oczy i zadać pytanie: kim właściwie naprawdę jesteś? Kim chcesz być? On nam o tym mówił: nie samym chlebem człowiek żyje, a każdy musi mieć swoje Westerplatte. Nie można żyć bez uniesień.
Uczył patriotyzmu i całował tę ziemię. A w rocznicę Powstania Warszawskiego w Castel Gandolfo śpiewało się pieśni powstańcze. Zresztą nie tylko wtedy.
Cały tekst ukaże się w jutrzejszym numerze Gazety Polskiej Codziennie
