Parlament zachodniego państwa wystosował oficjalne zaproszenie do zagranicznego gościa. Jeszcze przed planowanym wystąpieniem zaproszonego 13 proc. parlamentarzystów zapowiedziało, że nie zamierza pojawić się podczas jego wizyty. Ostatecznie przemówienie zbojkotowało 80 z 620 posłów. Co na podstawie takiego obrazka można powiedzieć o stanie zachodniej demokracji w Roku Pańskim 2011?
I co można pomyśleć o parlamentarzystach, którzy od tygodni we wszystkich mainstreamowych mediach pysznią się i kokietują zamiarem pomaszerowania w antypapieskim pochodzie?
Zaledwie kilka lat temu europejscy technokraci postanowili, że 27 państw członkowskich Unii Europejskiej musi nagiąć swoje prawodawstwo do prawa antydyskryminacyjnego.
Z tego quasi-europejskiego nakazu jasno wynika, że nie wolno dyskryminować nikogo ze względu na deklarowaną przynależność religijną. A zatem również papież nie może być w Niemczech ani w żadnym innym państwie Unii Europejskiej dyskryminowany ze względu na wyznawaną religię i przynależność do Kościoła katolickiego.
Według tej samej regulacji prawnej papieża nie wolno również dyskryminować ze względu na jego stan cywilny, czyli w tym przypadku brak żony i życie w celibacie. Poza tym do papieża nie można się uprzedzać ze względu na jego niemieckie pochodzenie, męską płeć i zaawansowany wiek. Oczywiste jest też to, że nie wolno go dyskryminować za wyznawane poglądy zarówno polityczne, jak i filozoficzne, o prywatnych nie wspominając.
I mimo tych wszystkich oczywistości osiemdziesięciu niemieckich parlamentarzystów (uważających się za wyjątkowo mądrych i ważnych) publicznie znieważa i dyskredytuje Benedykta XVI. Co ciekawe – usprawiedliwiają swoje zachowanie, szermując pojęciami czystego sumienia i wolności słowa. W ich mniemaniu bowiem to Kościół jest zły. Nienawidzi kobiet, gejów i lesbijek, propagował wyprawy krzyżowe, świętą inkwizycję, tolerował w swoich placówkach wychowawczych molestowanie dzieci i pogromcę prawdy o Holokauście Richarda Williamsona z Bractwa św. Piusa.
Kiedy jednak przyjrzeć się bliżej tym parlamentarzystom, może się zrobić całkiem ciekawie. 40 z nich wywodzi się z frakcji socjaldemokratów i zielonych, m.in. Christian Ströbele, który sympatyzował z byłymi terrorystami Frakcji Czerwonej Armii, a nawet zdarzyło mu się bronić ich przed sądem. Druga połowa przeciwników papieża to członkowie frakcji parlamentarnej Die Linke. Jest kwestią drugorzędną, czy nazwiemy ich socjalistami, neokomunistami, czy postkomunistami, i tak będą usiłowali wykreować się na lepszych demokratów, lepszych stróżów prawa i generalnie na lepszych ludzi. To w tym środowisku chleb powszedni.
W istocie mamy jednak do czynienia z komunistyczną partią NRD. Aby to zrozumieć, potrzeba w zasadzie kilku krótkich informacji. W 1946 r. morderca Stalin zarządził fuzję KPD [Komunistyczna Partia Niemiec – przyp. red.] i SPD [socjaldemokraci – przyp. red.]. Owocem mariażu była Niemiecka Komunistyczna Partia Jedności, czyli SED. W roku 1989 komuniści zmienili nazwę na PDS, czyli Partię Demokratycznego Socjalizmu. Od 2007 r. „firma” nazywa się już Die Linke [Lewica – przyp. tłum.] i stanowi przyczółek komunistycznego betonu i zachodnich pożytecznych idiotów.
Czy analizując ostatnie wydarzenia, można więc przyjąć, że zbrodnie Stalina, Mao Tse-tunga, Pol Pota, Ho Chi Minha, Fidela Castro i wszystkich innych popełnione w imię komunizmu są w niemieckim parlamencie milej widziane od wiary Ojca Świętego?
Właśnie to pytanie ciśnie się na usta w związku z hipokryzją protestów antypapieskich w Bundestagu. Atak był od zawsze domeną lewaków. To konserwatyści za każdym razem dawali się zbić z tropu, bo nie umieli stawić czoła lewicowej propagandzie.
To samo można zauważyć w przypadku Kościoła katolickiego w Niemczech. Zarówno papież, jak i Kościół nie są w stanie odeprzeć ofensywy mainstreamowego lewactwa.
Wystarczy wspomnieć, że temat antypapieskich demonstracji, w których ostatecznie wzięło udział niecałe 2 tys. osób, był niewspółmiernie do swojego znaczenia rozdmuchiwany przez większość mediów. A chodziło przecież głównie o protesty stowarzyszeń subkulturowych związanych ze środowiskami homoseksualistów, feministek itp.
Jeżeli wolność komunistyczna jest stawiana ponad wolnością katolicką, jeżeli wolność nie zawsze jest wolnością dla myślących inaczej (jak to kiedyś pięknie postulowała Róża Luksemburg), to stan dzisiejszej demokracji nie nastraja zbyt optymistycznie.
Tłumaczenie i opracowanie: Olga Doleśniak-Harczuk