Tarlos wie, że polityka to też sfera symboli, a odwoływanie się do określonych tradycji historycznych w pewnym sensie jest polityką. Dlatego właśnie podjął decyzję o zmianie nazwy położonego w Budzie placu Moskwy (nadanej w 1951 r.). Plac wraca do swojego poprzedniego miana: Szella Kalmana, premiera Węgier z przełomu XIX i XX w. Ponadto burmistrz węgierskiej stolicy – i tu polski akcent – przemianował szczególny dla Madziarów (bo tu zaczął się zryw 1956 r.) plac Republiki na plac Jana Pawła II.
Budapeszt ma Janosa Tarlosa, Warszawa HGW, czyli Hannę Gronkiewicz-Waltz. Różnice między tym panem a tą panią słychać, widać i czuć. HGW już piąty rok sprawuje władzę w stolicy Rzeczypospolitej, a w dalszym ciągu warszawiacy, ich goście i turyści chodzą ulicami, których nazwy są związane z komunizmem i stanowią symbol sowieckiego zniewolenia Polski. Nadal mamy ulicę 17 stycznia, tak jakby trzeba było upamiętniać wejście sowieckich wojsk do kompletnie zniszczonej Warszawy w 1945 r. Te wojska przez ponad dwa miesiące czekały na drugim brzegu Wisły, aż Niemcy wykrwawią Powstanie Warszawskie. Czy nie można odwołać się do innych, naprawdę ważnych dat w historii Polski i jej stolicy, choćby 2 czerwca 1979 r., gdy pierwszy raz w historii Warszawy przyjechał do niej papież, do tego jeszcze polski papież?
Jest w Warszawie ulica Teodora Duracza, działacza komunistycznego, uczestnika rewolucji październikowej, jednego z przywódców PPR. Zgoda, zabili go Niemcy, ale przecież z całą pewnością na ulicę w Warszawie dużo bardziej zasługuje chociażby Grzegorz Przemyk, maturzysta zamordowany przez milicjantów w 1983 r. Ciekawe, że towarzysz Duracz jest patronem ulic w trzech polskich miastach rządzonych przez Platformę Obywatelską: w Warszawie (na Bielanach), Bydgoszczy i Wałbrzychu. Dosłownie parę tygodni temu udało się usunąć Duracza jako patrona szkoły podstawowej na warszawskim Mokotowie. Niezastąpiona „Gazeta Wyborcza” (wydanie stołeczne) kpiła sobie wtedy: „Zdekomunizowali patrona szkoły, ulicy się nie udało”.
Mamy też ulicę Antoniego Dobiszewskiego, działacza najpierw Komunistycznej Partii Robotniczej Polski, następnie KPP i PPR, ba, jest też on patronem jednego z warszawskich liceów – jednak bronić będzie go zawsze HGW, a także Jacek Żakowski – oboje absolwenci liceum jego imienia (żeby było zabawniej, kończył je również Rafał Ziemkiewicz). Jest także ulica choćby Wincentego Kraśko, członka PPR i sekretarza KC PZPR, wicepremiera PRL. Wciąż jednak brakuje ulic Zygmunta Szendzielarza „Łupaszki” czy Józefa Kurasia „Ognia”. Jest ulica towarzysza Franciszka Ilskiego (w Rembertowie), działacza KPP i PPR, ale nie ma choćby ulicy Ofiar Stanu Wojennego. Jest ulica czeskiego komunisty, pisarza Juliusa Fucika, a nie ma wybitnego polskiego poety, też zabitego przez Niemców, współtwórcy środowiska „Sztuka i Naród” Andrzeja Trzebińskiego.
Polska zasługuje na prawdziwą historię, a Warszawa, choć grzeszna, nie zasługuje na HGW.
![Tłumy na ulicach Warszawy. Tak wygląda Marsz Niepodległości 2026 [ZDJĘCIA]](https://files.niezalezna.tech/images/upload/2026/11/11/n_44afe00f0617f0c1b0c0b89d202a7ebe8c50d214624c3762bf6ab9aaa944d530_c.jpg?r=1,1)
