Nowelizację ustawy o świadczeniu usług drogą elektroniczną oraz niektórych innych ustaw przygotowało Ministerstwo Cyfryzacji. Celem zmian było wprowadzenie procedury, dzięki której możliwe byłoby szybkie wydawanie nakazów ograniczających dostęp do treści naruszających prawo w internecie, przy jednoczesnym poszanowaniu praw użytkowników sieci.
O zawetowaniu ustawy prezydent Karol Nawrocki poinformował na swojej stronie internetowej i w serwisie X.
Dlaczego zaproponowana nowelizacja zasługiwała na miano "ustawy cenzorskiej"? Oto najpoważniejsze zastrzeżenia do proponowanych rozwiązań:
- o blokowaniu treści w internecie - które rzekomo stanowiłyby przestępstwo - nie decydowałby niezawisły sąd, tylko Prezes UKE (Urzędu Komunikacji Elektronicznej) oraz Przewodniczący KRRiT (w przypadku platform wideo, typu YouTube czy TikTok);
- do blokowania stron można by wykorzystać art. 119 § 1, art. 256 § 1–2 oraz art. 257 Kodeksu karnego, czyli tak zwaną „mowę nienawiści” i znieważanie grup ze względu na rasę, narodowość, wyznanie czy przynależność polityczną. W praktyce oznaczałoby to, że urzędnik państwowy dostałby narzędzie do prewencyjnego wycinania z sieci ostrych sporów politycznych, historycznych czy obyczajowych, zanim jakikolwiek sąd zbadałby kontekst;
- osoby wydające te decyzje nie mogłyby należeć do partii ani manifestować poglądów politycznych, tylko miałyby być „bezstronne i neutralne” (art. 11 c). Tyle że ust. 2 tego artykułu mówił, jak się tę apolityczność sprawdza: „Na podstawie oświadczeń osób uczestniczących w rozpatrywaniu wniosków”. Czyli wystarczyłoby podpisanie świstka papieru, że jest się "apolitycznym";
- w art. 11k ust. 1 i 3 wprowadzono drakońską prekluzję dowodową. Jeśli w 2 dni nie przesłałoby się wszystkich dowodów na swoją obronę, traciłoby się prawo do ich powoływania w dalszym postępowaniu przed urzędem. Świadków czy biegłych urząd mógłby powołać tylko wyjątkowo, w „sprawach szczególnie skomplikowanych” (art. 11k ust. 2);
- w art. 11s wyłączono stosowanie art. 31 Kodeksu postępowania administracyjnego. Oznaczałoby to, że żadna organizacja społeczna (żadna fundacja broniąca wolności słowa czy praw obywatelskich) nie miałaby prawa przyłączyć się do postępowania przed urzędem, żeby pomóc osobie, wobec której zastosowanoby przepisy ustawy;
- jeśli nie dałoby się zablokować konkretnego wpisu, Prezes UKE wpisywałby całą domenę internetową do specjalnego rejestru (art. 11n ust. 1–3), a wszyscy operatorzy internetu w Polsce mieliby 48 godzin, żeby wyciąć ją z systemów DNS i przekierować ruch na stronę ostrzegawczą UKE (art. 11n ust. 9). Niosło to ze sobą ryzyko tzw. overblockingu - czyli sytuacji, w której przez jeden nielegalny plik na serwerze blokuje się tysiące zupełnie legalnych stron działających na tej samej domenie;
- w art. 11n ust. 8 napisano: „do rejestru nie stosuje się przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej”. Wgląd w ten rejestr mieli mieć wyłącznie Prezes UKE, szef KRRiT i telekomy. Oznaczałoby to zero społecznej kontroli nad tym, jakie domeny po cichu wycina państwo.
Zawetowana ustawa była jedną z dwóch przygotowanych w odpowiedzi na prezydenckie weto nowelizacji ustawy o świadczeniu usług drogą elektroniczną oraz niektórych innych ustaw z początku roku. Druga z nich - pozwalająca na powołanie prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej na koordynatora ds. usług cyfrowych - została podpisana przez prezydenta Karola Nawrockiego pod koniec września, weszła w życie 6 listopada.
Decyzje Prezydenta RP Karola Nawrockiego w sprawie ustaw. https://t.co/eKSHJ82MES
— Kancelaria Prezydenta RP (@prezydentpl) November 13, 2026